xoves, 24 de decembro de 2015

PROSPER DEPREDOMME

Prosper Depredomme naceu durante a Primeira Guerra Mundial en Thovars (Bélxica), o 26 de maio de 1918. Morreu aos 69 anos en Anderlech (Bélxica), o 8 de novembro de 1987.
Foi un ciclista belga entre os mellores da súa época, que lle faltou ambición e que se rendía prematuramente.
Profesional de 1940 a 1954 durante os cales obtivo 33 vitorias, incluídas as dúas Lieja-Bastogne-Lieja.
TRIUNFOS: 1942, vencedor do Omnium da Ruta e do G. P. de Bruxelas.
1943, vencedor do GP Stad Zottegen.
1946, vencedor da Lieja-Bastogne-Lieja.
 1947, vencedor do Circuíto Campine e dunha etapa da Volta a Luxemburgo.
1950, vencedor da Lieja-Bastogna-Lieja.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
A única participación no Tour de Francia foi en 1947, retirándose antes de finalizar a carreira.
Outros resultados dignos de mención: 1940, terceiro na Waregem-Waregem e terceiro na Merelbeke-Merelbeke. 1941, segundo na Keerbergen-Keerbergen, segundo na Saint Genesius-Rode, segundo en Wichelen-Wichelen, terceiro na Ophasselt e segundo no GP Willy Teirlinck. 1942, segundo na terceira etapa da Volta a Bélxica, segundo na clasificación xeral da Volta a Bélxica e segundo na Herstal-Herstal. 1943, terceiro na primeira etapa da Omnium van de Weg, segundo na Antwerpen-Gent, segundo na Izegen e segundo na Drie Zustersteden.
1945, terceiro na Wanze-Wanze, segundo na Omloop der Vlaamse Ardennen, terceiro no Campionato Nacional de persecución en Pista, segundo na Bree-Bree, segundo na terceira etapa da Volta a Bélxica, segundo na cuarta etapa da Volta a Bélxica e terceiro no GP das Ardenas. 1947, terceiro na Omloop der Vlaamse Ardennen, terceiro na primeira etapa do Tour de Romandie, terceiro na segunda etapa do Tour de Romandie, terceiro na segunda etapa do Tour de Francia, segundo na primeira etapa do GP deas Routiers, terceiro na segunda etapa da Volta a Suíza e segundo na Louviere. 1948, segundo na Zürich-Lausanne e terceiro en GP Lausanne. 1949, segundo na Bruxelas-Bruxelas, terceiro no Campionato de Bélxica de Ciclismo de fondo na estrada e terceiro na Boortmeerbeek-Boortmeerbeek. 1950, segundo na Ardeens Weekend. 1953, segundo no GP Eugeen Roggeman e segundo na Wezembeek-Oppem.
EQUIPOS: 1940-1945 Dilecta-Wolber. 1946 Garin-Hutchinson. 1947 Brabant-Cycles Wolf-Dilecta-Garin ata o 24-06. Equipo Tour de Francia Bélxica do 25-06 ata 20-07. Brabant-Dilecta-Wolber-Garin do 21-07 ata o 31-12. 1948 Cycles Wolf-Bianchi-Dilecta-J.B. Louvet-Wolber. 1949 Bianchi-Ursus-Dilecta-Wolber-Cycles Wolf-Garin. 1950 Girardengo-Garin Wolber-Cycles Wolf-D´Alessandro. 1951 Garin-Wolber-Girardengo-Ursus. 1952-1953 Garin-Wolber. 1954 Individual (Descoñecido).

domingo, 20 de decembro de 2015

CONSIDERACIONES GENERALES SOBRE EL ENTRENAMIENTO FÍSICO (Capitulo V)

Ha quedado demostrado que los métodos específicos del entrenamiento deportivo están representados por ejercicios, los cuales rigurosamente reglamentados se dividen en dos grandes grupos determinados por la orientación del entrenamiento deportivo hacia el aprendizaje y perfeccionamiento de las acciones motoras y al desarrollo de las capacidades físicas.
A la hora de llevar a cabo un proceso de entrenamiento habrá que plantearse en primer lugar a dónde queremos llegar y cuáles son nuestros objetivos. Dichos objetivos deberán ajustarse a las posibilidades y características tanto del sujeto como del entorno en el que vamos a llevar a cabo el entrenamiento y por supuesto, tendrán que ser unos objetivos alcanzables.
Los ejercicios pueden ser aeróbicos o anaeróbicos, conceptos que se refieren a la forma en que el organismo obtiene la energía. Si precisa oxígeno, se denomina aeróbico, y si no lo necesita, anaeróbico.
El ejercicio aeróbico sirve para trabajar la resistencia y la capacidad pulmonar, pero ambos ejercicios, hacen trabajar el sistema circulatorio y el corazón. Durante la práctica del ejercicio anaeróbico se obliga al corazón a bombear la sangre rápidamente durante un breve periodo de tiempo, y esto ayuda a fortalecer el sistema circulatorio.
El ejercicio anaeróbico consiste en realizar actividades de alta intensidad como el levantamiento de pesas, carreras cortas a gran velocidad, hacer abdominales, o  cualquier ejercicio que precise mucho esfuerzo durante poco tiempo. Los músculos entrenados con el ejercicio anaeróbico ofrecen mayor rendimiento al realizar actividades de corta duración y gran intensidad, por lo que este tipo de ejercicio se utiliza para adquirir potencia y masa muscular, y  sirve para fortalecer el sistema musculoesquelético.
Combinar y alternar ambos ejercicios es, beneficioso para el organismo.
El ciclismo es una actividad aeróbica, por lo que la mayor parte del entrenamiento debe ser aeróbico. Si abusamos del entrenamiento anaeróbico, estaremos poniendo límites a nuestros progresos, porque aumentaremos el grosor de la pared cardíaca en detrimento de cavidad, o sea, del volumen de sangre que puede impulsar en cada latido.
La mayoría de las sesiones de entreno hay que hacerlas sólo, sin compañía. Si vamos con varios, haremos un entrenamiento promedio de nuestros compañeros, pero no el que deberíamos hacer.
Cuando vayamos con la grupeta, aprovechemos las cuestas o tirones como series,  pero hagámoslo dentro de la duración  y de las pulsaciones establecidas dentro del periodo para esa semana.
Si tenemos mucho tiempo libre y lo nuestro es la bici, entrenemos siempre con ella. Pero si el tiempo del que disponemos para entrenar es escaso, entonces entrenemos a pie, corriendo. Empezaremos despacio, con poca distancia y a un ritmo sostenido, alternando los entrenamientos con la bicicleta, los días que podamos montar en ella. Que nadie piense que el correr a pie y la bicicleta son incompatibles. El mejor ejemplo lo representan los duatletas y los triatletas. Ambos ejercicios son sumamente efectivos durante los periodos de Base y de Fortalecimiento. Es además, muy fácil entrenar a pie, porque lo podemos hacer en cualquier parte y bajo cualquier situación climatológica. La peor es cuando llueve, pero podemos ponernos un traje de agua. También podemos entrenar en un rodillo, pero procuremos que este tenga una resistencia graduable a modo de  simulador de viento.
El efecto positivo de un entrenamiento de calidad para aumentar nuestra forma física, no se valora por las sensaciones de esfuerzo que hemos percibido, sino que, se valorará exclusivamente si trabajamos a las pulsaciones programadas y durante el tiempo establecido para ese día elegido del periodo de entrenamiento en el que nos encontremos.
Si nos decidimos por una especialidad en concreto, deberemos hacer una Preparación Especializada a Tope antes de una competición, deberemos hacer más entrenamientos  con días de Acción o de progresión de la forma física que se aproxime a lo requerido en nuestra especialidad, sin olvidarnos de las otras series más cortas o más largos.
Si lo creemos conveniente y nos sentimos muy cargados, dejemos una semana en blanco entre el final del periodo Base y el comienzo del de Fortalecimiento, y entre éste y el inicio del de Alta Velocidad. Aprovechemos esa semana en blanco para recargar las baterías entrenando menos cantidad y con menos intensidad, para divertirnos de verdad y para descansar.
También podemos hacer esto mismo hacia la mitad de cada periodo, si lo creemos necesario.
Rendiremos más si estamos ligeramente subentrenado que si estamos ligeramente sobreentrenado. Yo prefiero lo primero.
Competir sobreentrenado, puede ser catastrófico.
Si lo que queremos es progresar año a año, aumentaremos el volumen de entrenamientos entre un 10 y un 20% cada año, tanto horas o kilómetros. Los cadetes pueden aumentar hasta un 30%.

ü Cuidemos especialmente la correcta alimentación.
ü Hagamos ejercicios regulares de fuerza-resistencia y de  elasticidad.
ü Esforcémonos un poco más cada año en hacer bien las cosas.
ü Pongamos más interés en descansar mejor, aprendiendo a relajarnos.
ü Cuidemos nuestro cuerpo cada año mejor, con todos los medios a nuestro alcance, y
ü Perfeccionemos nuestras cualidades y sobre todo corrijamos nuestros defectos.
Los que tengáis menos de 18 años no es conveniente que hagáis ejercicios  anaeróbicos de más del 95% de la Frecuencia Máxima durante los entrenamientos, ya que estos no están recomendados hasta los 20 años. Con la intensidad de las competiciones son suficientes. Tampoco es necesario hacer más ejercicios de preparación, ya que las carreras os afinarán la forma.
Para un ciclista en buena forma que mide 175 cms. de estatura y pesa 66 kgs, el número de calorías que consume  aproximadamente durante el ejercicio es el siguiente:
ü Al 100% de la Frecuencia Máxima. . . . . . 1200 calorías/hora.
ü Al  90%                  “             “                  760            “
ü Al  80%                  “             “                 520             “
ü Al  70%                  “             “                340              “
ü Al  60%                  “             “                230              “
ü Al  50%                  “             “                150               “
Este reflejo, corresponde al ciclista mencionado anteriormente de coeficiente base igual a 11.550, que se obtiene de multiplicar los Kgs de peso por los cms. de altura.
Si nuestra morfología difiere mucho de este coeficiente base, y queremos calcular nuestro propio consumo de calorías, deberemos sacar nuestro índice particular sobre el coeficiente base.
EJEMPLO: Yo mido 163 cms. y peso 71 Kgs.
163X71 = 11.573.
11,573:11.550 = 1,00.
Una vez obtenido nuestro índice particular, solo nos falta multiplicarlo por las calorías descritas y por el número de horas de ejercicio.
Hacer una prueba para un recorrido de 4 ó 5 horas y comprenderéis perfectamente porqué se baja de rendimiento y por qué nos llega la pájara.

Próximo capítulo: Consideraciones sobre el Ritmo Cardíaco

xoves, 17 de decembro de 2015

RICHARD DEPOORTER

Richard Depoorter naceu en Ichtegem, Flandes Occidental (Bélxica), o 29 de abril de 1915. Faleceu aos 33 anos o 16 de xuño de 1948 en Wassen (Suíza).
Era un mozo tranquilo que gozaba vendo ao seu paisano Jules Vanhevel nos seus anos de gloria disputar a París-Roubaix que pasaba por diante da súa casa. Sendo esta a razón pola que lle entrou a afección pola bicicleta de carreiras. Co seu pai van á tenda de bicicletas que había no seu pobo e non só cómprase a súa primeira bicicleta, senón que tamén lle rouba o corazón á filla do dono. Tras sacarse a licenza decide participar nunha carreira na que estaban os mellores ciclistas do momento na liña de meta. Sen ningunha experiencia e sen posibilidades métese no sprint final quedando sétimo. Xa entón os espectadores veno de inmediato como un dos grandes.
Ano a ano os seus progresos van en ascenso ata que en 1935 proclámase Campión de Bélxica de fondo na estrada na categoría junior. Nas próximas tempadas ocupou varios lugares de honra coa elite que lle levaron a pasar a profesionais en 1938. Durante ese tempo contraeu matrimonio con Marthe Debou, a filla do dono da tenda que lle vendeu a súa primeira bicicleta. Cando a vida sorríalle plenamente, tanto no deportivo como no privado, estala a Segunda Guerra Mundial  cortando radicalmente os seus progresos. A invasión alemá obrígalle a ingresar no exército belga, loitando ferozmente durante tres días na batalla  de Oostwinkel. A pesar da feroz oposición contra o superior exército alemán, é capturado e feito prisioneiro de guerra. Xunto a outros prisioneiros é embarcado na barcaza Rhenus 127, a cal á altura de Willemstad choca contra unha mina e afúndese. Moitos presos afúndense coa barcaza, algúns logran fuxir e o resto permanecen en cativerio. Entre os que lograron fuxir estaba o noso heroe, que despois de coller un tren volve sobrevivir a un accidente preto de Konigsberg, logrando volver á súa casa en 1942 para ver por primeira vez á súa filla Lilianne.
Tras o feliz reencontro coa súa familia, sóbese de novo á bicicleta para comezar a verdadeira historia do ciclista.
Co nacemento da súa segunda filla, gaña tamén a primeira Lieja-Bastoña-Lieja en 1943. En 1947 logra a segunda Lieja-Bastoña-Lieja convencendo á Federación belga de Ciclismo para que o levasen ás grandes roldas estranxeiras.
Na programación para a tempada 1948 estaba o Tour de Luxemburgo (3º), o Tour de Suíza e o Tour de Francia.
Foi un corredor completo, tráxicamente morto no mellor momento da súa vida deportiva.
Na Volta a Suíza de 1948, baixando o Col de Susten en pos de Ferdinand Kübler e Jean Robic, chocou contra a parede dun túnel en curva e sen iluminación, sendo a continuación arroiado por un vehículo seguidor. Na autopsia facíase constar as múltiples fracturas e as marcas dos pneumáticos atopados no seu corpo. Posteriormente o condutor foi condenado.
Richard Depoorter estará sempre asociado cos misterios que rodearon a morte moi sospeitosa dun ciclista. As paredes do ilustre  Scheitteltunnel nos Alpes suízos gardan un segredo que a día de hoxe, fose o que fose e xa sen a presenza entre nós de todos os actores principais o que verdadeiramente pasou nese túnel xamais a saberemos.
Na Volta a Suíza dese ano Depoorter estaba a realizar un papel notable, ía segundo na xeral e ese 16 de xuño tíñao marcado para facerse coa camisola de líder. A etapa incluía a subida a Sustenpass, subida perfecta para atacar ao líder Kübler. Pero o suízo, co francés Robic anticipouse á estratexia do belga. Leste, xunto co seu compatriota Stan Ockers sorprendidos lanza o contraataque na parte final da subida. Con todo, non logran cazalos, polo que Depoorter frenéticamente comeza a descender sen darse conta do risco.
A poucos quilómetros despois da cima, preto da cidade de Wassen, o ciclista entra no escuro Scheitteltunnel a 90 km/h. O belga que xa gañara dúas veces a Lieja-Bastoña-Lieja, en última instancia, nunca pensou que ese buraco negro seria a súa tumba. Quería gañar a carreira pero o desenlace foi fatal.
Os ciclistas que viñan por detrás, entre os que se atopaba Henri Pelissier, acharon o corpo sen vida de Richard Depoorter, con bágoas nos ollos sacárono do túnel sen ningunha conclusión do que lle podía haber pasado.
A partir de aquí a historia é néboa. Richard Depoorter morría con apenas 33 anos deixando orfas a dúas nenas e viúva a unha muller embarazada.
Hoxe aínda nos preguntamos, que pasou. O informe da policía revelaba un erro lamentable ao dicir que: o ciclista faleceu accidentalmente no túnel sen luz ao golpearse contra a parede, caendo ao chan e morrendo a consecuencia das feridas. Noutras palabras. Un accidente desgraciado.
Con todo, a investigación sobre a bicicleta non mostraba ningún defecto na dirección nin nos freos, polo que a  familia tras o informe da autopsia, dubidan desa conclusión e deciden iniciar unha investigación. Se na súa camisola hai pegadas de pneumático de coche e o seu peito está presionado por esmagamento, non se pode pensar nun golpe contra a parede do túnel. Tras reunións notables e con probas incriminatorias chégase á conclusión que foi atropelado polos propios coches da carreira.
¿Por que entón se deixa tirado na polvorienta calzada á espera de que cheguen os ciclistas que veñen por detrás, tentando ocultar a verdade?.
Nunhas declaracións a un xornal local Willy o irmán de Richard, di que o seu irmán foi golpeado deliberadamente. A razón aínda non está clara para min. O meu irmán ese ano podía escribir o seu nome nesa Volta, pero había intereses para que a gañase Kübler. “Sospeito mesmo que os belgas estean na trama”.
Resulta que Lomme Driessens director do equipo ía no coche que conducía Louis Hanssens, pero como a carreira non era o suficientemente interesante neses momentos estaba a durmir.
Vaia para un director de equipo que está a durmir casualmente durante unha etapa crucial de montaña. ¿Non sería que debería facer a vista gorda ante o líder neses momentos da Volta a Suíza?.
O condutor e home orquestra Louis Hanssens, permaneceu sempre en silencio, Lomme Driessens nada sabía xa que ía durmindo no asento traseiro, o xornalista Jean Leuilliot que ía no asento de copiloto e Charles Smulders (fillo do presidente da Federación de Ciclismo belga), nas súas declaracións non poden ou non queren proporcionar aclaración algunha.
Despois de 10 anos de litixios Louis Hanssens, a persoa que ese día conducir o coche asasino foi condenado a seis meses de cárcere por neglixencia e culpable de homicidio, pero antes de que puidese cumprir a súa sentenza, morreu levándose o segredo á tumba.
O único castigo para Lomme Driessens foi o alcume de: “Lomme o dormente”.
Teorías salvaxes que deixan un misterio sen resolver. Sexa o que sexa, outra historia da que nunca saberemos a verdade exacta. Que Deus o téña na gloria.
O túnel de 4 quilómetros pasou a chamarse Depoortertunnel. Sesenta anos despois unha delegación de Ichtegem residencia de Depoorter, colocaron na ladeira da montaña unha placa e un crucifixo de mármore que lle ofrecen consolo a Roland Depoorter (fillo), quen nunca coñeceu ao seu pai e que visita regularmente ese lugar.
En Ichtegem tamén ten varios monumentos que lembran ao ciclista.
En Flandes o Gran Premio Richard Depoorter que se celebra todos os anos mantén vivo o seu nome.
Profesional de 1938 a 1948.
TRIUNFOS: 1943, vencedor da Lieja-Bastogne-Lieja e da Omnium da Ruta.
1945, vencedor do Campionato de Flandes Occidental.
1946, vencedor da Omnium da Ruta e do Circuíto Flandes Central.
1947, vencedor da Lieja-Bastogne-Lieja, da Omnium da Ruta e do G. P. Francobelga.
Durante a súa curta etapa como profesional nunca participou en ningunha das grandes voltas.
Outros resultados dignos de mención: 1948, terceiro na Volta a Luxemburgo.
EQUIPOS: 1938, Súper Alcyon-Dunlop. 1939, Helyett. 1940, Hutchinson A. Trialoux. 1941, Wolbert Heliett Mercier. 1942, A. Leducq. 1943, Mercier Hutchinson. 1944, Garin-Wobert. 1945-1948, Súper Mondia.

domingo, 13 de decembro de 2015

NUESTROS CUIDADOS (Capitulo IV)

En el capítulo de hoy intentare dar unos consejos sobre nuestros cuidados para evitar problemas, poder descansar y recuperarse.
Con los primeros días de octubre se inicia prácticamente la estación de otoño. Los cambios que ocurren entre las diferentes estaciones del año son leves y, por lo mismo, no sentimos mucha diferencia de clima. De todas formas, los cambios de estaciones traen variaciones climáticas y algunos microorganismos, como los virus respiratorios, predominan preferentemente en las estaciones de otoño e invierno.
Por eso es, que antes de la llegada del invierno la vacunación contra la gripe es especialmente importante. Una simple gripe puede complicarse con neumonía, empeorar afecciones médicas existentes y lo que es más importante impedirnos entrenar normalmente.
La gripe y el resfriado son unas de las enfermedades más habituales y temidas por los ciclistas cuando empieza el invierno, ya que esta actividad se desarrolla al aire libre y es posible que en ocasiones no llevemos la ropa adecuada o que al detenernos nos enfriemos. A menudo no nos damos cuenta de ello debido al calor que generamos mientras estamos en movimiento.
La mejor actitud es tomar precauciones para prevenir la gripe o el refriado. Mientras se trate de un simple resfriado y no tengamos fiebre, hacer  ejercicio, si es posible ya que reduce la congestión nasal y fortalece nuestro sistema inmunológico, procurando al llegar a casa, prepararnos un buen baño caliente, ya que reforzara el efecto descongestionante y mejorará la circulación en la zona de la nariz. Los efectos del ejercicio perduran unas cuatro horas después de haberlo realizado.
Pero si creemos que tenemos gripe, lo mejor sin lugar a dudas es escuchar a nuestro cuerpo.
La gripe se acompaña habitualmente de dolor de cabeza y cuello, dolor de articulaciones, fiebre alta, dolor de pecho, dolor de espalda, estornudos ocasionales y tos profunda con esputos densos.
La conclusión a la que ha llegado el Dr. Fernando Gutiérrez del Centro Médico para el Deporte (CSD), dice que con fiebre nunca deberíamos salir a correr, ya que el estado febril nos indica que la gripe está muy avanzada y en su etapa más virulenta. En caso extremo, exponer nuestro cuerpo al agotamiento físico debilita el sistema inmunológico, pudiendo llegar a afectar incluso a nuestro corazón y dejarnos secuelas de una cardiopatía, o incluso dar lugar a un cuadro más grave de muerta súbita.
Según un estudio del científico americano Steffan Weidner:
ü Si se padecen dolores del cuello para arriba, el ejercicio puede ser incluso recomendable.
ü Si se padecen dolores en la zona de la espalda y pulmones, en la zona lumbar o en las articulaciones es mejor mantener reposo.
Como he dicho anteriormente hay que saber escuchar e interpretar correctamente los mensajes que nos envía nuestro cuerpo.
Un resfriado mal tratado puede  evolucionar en sinusitis.
Una gripe mal tratada puede degenerar en una pulmonía.
Otro de los consejos para evitar problemas, es eliminar las caries de nuestra boca. Si no lo hacemos, éstas pueden infectar algún órgano de nuestro cuerpo a través de la sangre.
Si utilizamos gafas o lentillas, revisemos su graduación.
Si creéis que no necesitáis  gafas, haceros la revisión igualmente. Si os dicen que no las necesitáis, alegraros, y si las necesitáis, alegraros también porque vais a ver mucho mejor.
También deberemos fortalecer todos los músculos de nuestro cuerpo en base a la fuerza-resistencia, es decir con nuestro propio cuerpo y unas 20 repeticiones por ejercicio.
El sillín es una parte de la bicicleta con la que solemos tener problemas, si es vuestro caso:
ü Probad con varios, hasta encontrar uno que apenas os moleste.
ü Poned en vuestro culote dos badanas superpuestas una encima de la otra.
ü Dad una capa fina de vaselina en la badana o bien sobre la parte de vuestro cuerpo que apoya en el sillín.
ü No estéis mucho tiempo sentado en la bicicleta; cada vez que os acordéis, poned un piñón más pequeño y pedalead de pie a la misma velocidad durante 15-30 segundos.
ü Y por último tratad las pequeñas lesiones de esa parte, como algo muy serio, y no os subáis a la bici hasta estar totalmente curado. Mientras corred a pie, o bien vais al gimnasio.
Si no podemos dormir la noche antes de la carrera o Marcha, podemos tomar algún relajante natural de venta en farmacias sin prescripción facultativa. Este nos hará dormir 8, 9 o 10 horas, levantándonos frescos, descansados y con unas ganas tremendas de pedalear, porque estaremos seguros de que, realmente, habremos descansado lo suficiente.
El descanso, la relajación y el sueño, son una parte importantísima del entrenamiento. Tiene tanta importancia, que si no los hacemos bien, nunca podremos dar lo mejor de nosotros, ni en entrenos ni en competición, aunque tengamos un entrenamiento óptimo y el mejor material para las carreras.
Justo después de cada sesión de entrenamiento o competición, es muy conveniente y necesario hacer estiramientos.
Siempre que podamos en la vida diaria es importante hacer ejercicios de relajación, estiramientos y ejercicios de fuerza-resistencia.
Y por último cuando estemos en plena temporada de competición, deberemos acudir a un profesional para que nos de unos masajes de recuperación de los músculos. Así estarán listos para entrenar o correr rápidamente, al tiempo que evitaremos lesiones.
Otro de los consejos importantísimos es el aprender a beber y comer con frecuencia los días de entrenamiento, mientras nos esforzamos, así nos será más fácil subir a las pulsaciones señaladas, rendiremos más, no nos entrara la pájara, y lo que es más importante, nos facilitará la recuperación para estar muy pronto listos para el próximo entrenamiento. De este modo, en las carreras o Marchas, sabremos hacerlo perfectamente y rendiremos al 100 por 100.
Al menos síntoma de enfermedad, lesión, problemas musculares o articulares, acudamos a un especialista. Hacerlo antes de que nos obligue a quedarnos en casa durante días, semanas o meses.
Hidratémonos bien con agua sola y entre las horas fuera de las comidas, pero muy especialmente durante la fase de carga o supercarga de carbohidratos, y durante el calentamiento previo a la competición y durante la misma.
Nuestra buena forma física y psíquica, y el nivel de éstas dependerá exclusivamente de:
ü La ausencia de lesiones y enfermedades.
ü De lo bien, no de lo mucho que hayamos entrenado.
ü De lo bien, no de lo mucho que nos hayamos alimentado.
ü De lo bien, no de lo mucho que hayamos descansado, y
ü De lo bien, no de lo mucho que estemos motivados.
Escuchemos a nuestro cuerpo cuando nos grite insistentemente. Hagámosle caso ya que es muy sabio.

El próximo capítulo estará dedicado a las Consideraciones Generales sobre el Entrenamiento Físico.

xoves, 10 de decembro de 2015

ARIE DEN HARTOG

Arie Dean Hartog naceu en Róterdan (Holanda), o 23 de abril de 1941.
A súa carreira profesional como ciclista iniciouse aos 15 anos no St. Raphael-Gitane o equipo de Jacques Anquetil, aínda que como profesional da bicicleta tan só estivo sete tempadas. Nese tempo  logrou triunfos de importancia, pois, sen perder a punta de velocidade que sempre caracterizou aos ciclistas holandeses, gaño carreiras importantes. Nas probas curtas por etapas tamén estaba xunto aos mellores.
Foi o primeiro ciclista holandés en gañar a Milán-San Remo.
Profesional de 1964 a 1970, durante os cales os seus triunfos máis importantes foron as vitorias no Tour de Luxemburgo en 1964, a Clásica Milán-San Remo en 1965, a Volta a Cataluña en 1966, así como a Amstel Gold Race en 1967.
Despois da súa retirada do ciclismo profesional abriu unha tenda de bicicletas en Sittard, onde vende as bicicletas que levan o seu nome.
Hoxe en día ten o seu establecemento Rijwielhuis Arie dean Hartog na localidade de Mieuwstadt (Holanda).
TRIUNFOS: 1964, vencedor da Volta a Luxemburgo, da París-Camembert, do Tour de Herault, do GP de Bélxica, da sexta etapa da Ruta do Sol e do Gran Premio Petit Vaoris.
1965, vencedor da Milán-San Remo e da Rondade Auverge.
1966, vencedor da Volta a Cataluña, dunha etapa da Volta a Bélxica e do Criterium de Hoepertingen.
1967, vencedor da Amstel Gold Race.
XIRO DE ITALIA: 1967, retírase antes de finalizar.
TOUR DE FRANCIA: 1965 (retirado), 1966 (45º), 1968 (26º) e en 1970 retírase antes de finalizar a carreira.
Outros resultados dignos de mención: 1964, cuarto na Volta a Suíza e vencedor do Premio da Montaña.
EQUIPOS: 1964, Saint-Raphael Gitane. 1965, Ford France-Gitane. 1966, Ford France-Geminiani, 1967, Bic, 1968-1969, Caballero e 1970, Caballero-Laurens.

domingo, 6 de decembro de 2015

LA BICICLETA (Capítulo III)

Evolución histórica de la bicicleta
La paternidad de la bicicleta, coloquialmente llamada bici, se le atribuye al barón Karl Von Drais, un inventor alemán que nació en 1785. Su rudimentario artefacto, creado alrededor de 1817, se impulsaba apoyando los pies alternativamente sobre el suelo.
El diseño y configuración básicos de la bicicleta han cambiado poco desde el primer modelo de transmisión de cadena desarrollado alrededor de 1885.
En la actualidad hay alrededor de 800 millones de bicicletas en el mundo, que son utilizadas tanto como medio de transporte, como vehículo de ocio o para competir.
Es un medio de transporte sano, ecológico, sostenible y económico, válido para trasladarse tanto por ciudad como por zonas rurales.
Centrándome en las características de las bicicletas de competición, diré que sus cuadros están hechos principalmente de aluminio (bicicletas más asequibles) y carbono (bicicletas más para competir), aunque también las podemos encontrar de titanio y alguna de acero (material clásico con el que se hacían los cuadros de antaño) o también con materiales bastante exóticos para lo que es la fabricación de cuadros como puede ser la madera, el bambú, el plástico o el grafeno, siendo estas más bien casos minoritarios más tendentes al coleccionismo que a entrenar o competir.
Sus manillares con cuña hacia atrás, varias marchas y platos, así como las ruedas muy finas proporcionan una postura sobre ellas más o menos radical y cómoda para entrenar y competir.
Dentro del ciclismo en ruta en las pruebas contrarreloj y en las de media y larga distancia en triatlón se emplean bicicletas fabricadas en serie, y homologadas para competir, más aerodinámicas y posiblemente las más avanzadas tecnológicamente. Los modelos más caros tienen como características principales: sus cuadros con cableado interno, ultraligeros, afilados y hechos de carbono, sus ruedas con grandes perfiles y sus componentes de tope de gama, teniendo como característica más notable con respecto a las otras sus acoples aerodinámicos sobre los que podemos apoyar nuestros antebrazos (de ahí le viene el nombre de cabra), logrando optimizar nuestra posición, reduciendo así la resistencia frente al aire.
Por lo general son bicicletas bastante caras y muy específicas teniendo en cuenta la finalidad competitiva para la que están fabricadas. Los modelos más básicos están hechos en aluminio, soliendo traer menos prestaciones que sus hermanas de carbono, aunque dependiendo del nivel como deportista, puede que sean más que suficientes.
Aunque desde el punto de vista del aficionado y participante en Marchas Cicloturistas los consejos de más interés a la hora de elegir una bicicleta serian:
ü Elegir un modelo bien compensado en todos los sentidos.
ü No obsesionarse en quitar peso a nuestra bicicleta. Quitar primero la grasa de nuestro cuerpo; es mucho más barato y más efectivo.
ü La ropa y la postura en la bici, tiene que ser lo más aerodinámica posible, buscando a la vez nuestra propia comodidad.
ü Cuando limpiemos la bicicleta, busquemos posibles fisuras, roturas o desperfectos y elementos extraños en los neumáticos.
ü Poner un desarrollo (piñones y platos) adecuado a nuestra categoría. Durante las primeras temporadas de entrenamiento, no intentemos poner el mismo que usan los ciclistas profesionales, porque nos puede hacer mucho daño. Buscad siempre los desarrollos que podamos mover con alegría y nunca con lentitud, ni siquiera en cuesta.
ü Instalemos en nuestra bicicleta cubiertas con poca resistencia a la rodadura.
Si comprasteis la bicicleta de serie y no sois bajos de estatura, probad con bielas de 2,50 milímetros más largas y hasta 5mm. sí sois más bien altos.
Longitud de las bielas y retraso del sillín. Hasta una altura de:
ü 165 cms - - - - - Bielas de 170 mm. y retraso sillín 3 cms.
ü 165 a 175 cms. Bielas de 170 mm ó 172,5 mm y retraso 4 cms.
ü 175 a 180 cms. Bielas de 172,5 ó 175 mm. y retraso 5 cms.
ü 180 a 185 cms. Bielas de 175 ó 177,5 mm. y retraso 6 cms.
ü 185 a 190 cms. Bielas de 177,5 ó 180 mm. y retraso 7 cms.
Más de 190 cms. Bielas de 180 ó 185 mm. y retraso 8 cms.
El sillín debemos ponerlo completamente horizontal al suelo. La distancia entre la punta y la vertical del centro del eje pedalier, deberíamos ponerla entre 2 y 8 centímetros; si sois muy bajos 2 cms. y si sois muy altos 8 cms. Si con esta distancia y en  pleno esfuerzo, después de varios días de adaptación no  pedaleáis cómodos y rápido, retrasadlo 1 cms más. La altura, debería estar en el límite  más alto que nos permita pedalear durante mucho tiempo sin problemas a una cadencia de 95-105 r.p.m. en llano. A modo de referencia válida, os diré que la distancia entre la parte central superior y el centro del eje pedalier es la resultante de multiplicar por 0,885 la medida de nuestra pierna desde el suelo  descalzo hasta la entrepierna.
El manillar y la potencia los tenemos que poner de acuerdo con nuestra envergadura y de una altura y longitud necesarias para que nos sintamos realmente cómodos en la bici cuando nos esforcemos, y a la vez, seamos muy aerodinámicos.
No olvidemos nunca que primero debemos colocar el sillín con la altura y el retraso justo y después buscar la potencia adecuada. La medida de esta debe ser tal, que según pedaleamos en posición aerodinámica, nuestras rodillas deberán sobrepasar 2-4 cms.  a nuestros codos.
Durante los entrenamientos, haremos pruebas con distintos materiales, de técnicas, de desarrollos, de posición, etc, en un mismo tramo, en las mismas condiciones y el mismo día, para ver con cual damos menos pulsaciones a una misma velocidad, o bien, para unas mismas pulsaciones, ver cual aumenta la velocidad.
Las medidas del cuadro, deberán ser las adecuadas para nuestra longitud de pierna y para el torso o espalda y brazos. Si tenemos dudas entre dos tallas, elegid la menor, pues se puede compensar con la tija y la potencia, flexaremos menos y arrastraremos menos peso durante los muchos kilómetros que haremos. La medida de nuestro cuadro debe ser igual a la medida de nuestra entrepierna multiplicado por 0,65 para tallas grandes o por 0,66 para tallas pequeñas.
Los pedales automáticos son imprescindibles para rendir al más alto nivel.
Nuestras zapatillas las instalaremos en el pedal ligeramente adelantadas. Así nos permitirá aplicar más potencia con menos esfuerzo y nos evitará algunas lesiones, sobrecargas, calambres, etc., de los músculos, tendones y ligamentos que tenemos desde la rodilla hasta el pie.
En subidas duras, cuando necesitemos descansar unos músculos o bien cuando ya no tengamos piñones más grandes que poner, es bueno ponerse de pie haciendo el pedaleo “bailón” o a “pistón”, pero tirando hacia arriba con la pierna opuesta y moviendo solamente la bicicleta, las piernas y los brazos; no movamos la cabeza, las caderas ni la espalda.
En las carreras, en las Marchas Cicloturistas e incluso en los entrenamientos, es aconsejable darle presión extra a las ruedas; tendremos menos amortiguación, pero a cambio, se deslizara mucho mejor por el asfalto y nos evitaremos más de un pinchazo.
Otro consejo de interés, es que no se nos ocurra nunca probar nada nuevo, ni en nosotros ni en nuestra bicicleta el día de la competición o Marcha Cicloturista. Hagámoslo durante los entrenamientos semanales anteriores a estas; puede ser muy desagradable si no funciona como nosotros esperados.
En competición o Marcha Cicloturista, el ritmo óptimo de pedaleo está en una cadencia entre 98-102 r.p.m. en llano y entre 75-90 según la dureza de la subida.
El pedaleo rápido ayuda a hacer el pedaleo redondo. Por el contrario, el pedaleo lento favorece el pedaleo a pistón.
El pedaleo redondo reparte el trabajo entre todos los músculos de las dos piernas. De esta forma, estaremos ahorrando el preciado glucógeno, y estaremos retrasando la terrible fatiga muscular o los calambres.
Si pedaleamos a pistón o sea, aplicando la fuerza, sólo cuando bajamos el pedal, estaremos cargando todo el trabajo a unos pocos músculos (menos de la mitad), estaremos aplicando la fuerza en 1/3 de cada circunferencia, y lo estaremos haciendo más despacio de lo aconsejable, con la consiguiente fatiga muscular. También estaremos predispuestos a sufrir lesiones en la rodilla por la excesiva presión que debe de soportar ésta.
Notaremos si pedaleamos mal si no seguimos una línea completamente recta y vamos con oscilaciones, vaivenes y zig-zags.


El próximo capítulo lo dedicare a nuestros cuidados.

xoves, 3 de decembro de 2015

JOSEPH DEMUYSERE

Joseph Demuysere alcumado A Locomotora, naceu en Wervik, Flandes Occidental (Bélxica), o 22 de agosto de 1907. Faleceu aos 61 anos en Antwerp (Anveres), Bélxica, o 2 de maio de 1969.
Na prensa deportiva o seu nome tamén foi mencionado como Jef Demuysere.
Foi un ciclista belga, gran rodador e bo escalador, que terminou no podio do Tour de Francia en 1929 terceiro, detrás de Maurice De Waele e Giuseppe Pancera e en 1931 segundo, despois de Antonio Magne. 
Extrañamente foi penalizado no Tour de 1929, privándolle da primeira ou segunda praza.
Grazas ás súas fazañas en chan francés, foise a buscar fortuna para gañarse a vida na afastada Italia do Campeonísimo. Sendo naqueles anos o único estranxeiro nos camiños polvorientos do Xiro de Italia logrando subir ao podio en 1932 segundo, detrás de Antonio Pasenti e en 1933 segundo, despois de Alfredo Binda.
No ránking ciclista de Daniel Marszalek está no posto 138.
Profesional de 1928 a 1938, durante os cales o seu triunfo máis importante foi a Milán-San Remo en 1934.
Desde 2007, na súa cidade natal Wervik celébranse varios eventos ciclistas co seu nome, tamen se inaugurou un busto e unha rúa leva o seu nome.
TRIUNFOS: 1929, vencedor da París-Longwy e gañador da 10ª etapa do Tour de Francia.
1930, vencedor do Circuíto Morbihan.
1931, vencedor do Circuíto Rexións Flamencas e gañador das etapas 15ª e 18ª do Tour de Francia.
1932, vencedor do Campionato de Bélxica de Ciclocrós.
1934, vencedor da Milán-San Remo.
1935, vencedor da Poperinge.
XIRO DE ITALIA: 1932 (2º), 1933 (2º), 1934 (11º) e 1935 (40º).
TOUR DE FRANCIA: (1929 (3º, máis unha etapa), 1930 (4º), 1931 (2º, máis dúas etapas)  e 1932 (8º).
Nunca participou na Volta a España.
EQUIPOS: 1928 Christophe, 1929-1935 Gran Lucifer, 1936-1937 Mercier-Hutchinson-A Leducq e 1938 O Norteño.