xoves, 24 de marzo de 2016

MAURICE DE WAELE

Maurice Dewaele naceu en Lovendegem, Flandes Oriental (Bélxica), o 27 de decembro de 1896. Faleceu aos 55 anos o 14 de febreiro de 1952 en Maldegem, Flandes Oriental (Bélxica).
Foi un ciclista belga dunha regularidade exemplar. Home  de voltas e de coraxe, cuxo maior éxito obtívoo no Tour de Francia de 1929 defendendo a súa camisola amarela ata o límite e a pesar de que estivo a piques de abandonar, terminou vencendo tras quedar segundo en 1927, a unha hora e cincuenta e oito minutos de Nicolas Frantz  e terceiro en 1928 detrás de Nicolas Frantz e André Leducq. En total logrou 5 vitorias de etapa nas súas distintas participacións na gran rolda francesa.
O meu Tour foi gañado  por un cadáver, queixouse Henri Desgrange, despois de ver como Maurice De Waele levaba a vitoria pola  axuda dos seus compañeiros de equipo tras caer enfermo na etapa de Grenoble.
De Waele estaba patrocinado pola empresa de bicicletas Alcyon, cuxa capacidade para empregar a moitos dos mellores ciclistas deulle un lugar dominante no ciclismo.
Os enfrontamentos entre Alcyon e Desgrange eran frecuentes, chegando a un punto crítico cando De Waele gañou o Tour coa axuda ilegal doutros ciclistas de Alcyon.
Despois disto, Desgrange desesperado polo que el consideraba un engano, decidiu ao ano seguinte negar a entrada no Tour aos equipos comerciais, evitando así a cooperación e as tácticas entre ciclistas do mesmo equipo, aceptando só a participación aos equipos nacionais.
 Profesional de 1922 a 1931.
TRIUNFOS: 1922, Campión de Bélxica de Ciclocrós.
1923, vencedor de Lle Havre-Rouen-Lle-Havre, da Arlon-Ostende e do Campionato de Flandes Oriental.
1925, vencedor do Circuíto Cidades Agras Auvergne.
1926, vencedor do G.P. Aceida, da París-Menin e do Circuíto Midi.
1927, vencedor da París-Menin.
1928, vencedor da Volta ao País vasco, mais unha etapa.
1929, vencedor dunha etapa do Tour de Francia e da Volta ao País Vasco, máis unha etapa.
1930, vencedor do Circuíto Vosgos-Alsacia e do Circuíto de Bélxica.
1931, vencedor dunha etapa da Volta a Bélxica, máis unha etapa.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
TOUR DE FRANCIA: 1927 (2º, máis dúas etapas), 1928 (3º, máis dúas etapas), 1929 (1º, máis unha etapa) e 1931 (51).
Outros resultados dignos de mención: 1923, segundo  no Campionato de Bélxica de ciclismo en ruta e segundo na París-Bruxelas. 1925, segundo na Volta a Bélxica. 1929, segundo na Volta a Bélxica.
EQUIPOS: 1922-1923 Wonder-Dunlop. 1924 Wonder-Cycles.
1925 Wonder. 1926 Ravat-Wonder-Dunlop. 1927 Labor-Dunlop. 1928-1930 Alcyon-Dunlop e 1931 M. Dewaele.

domingo, 20 de marzo de 2016

LUTO EN EL CICLISMO GALLEGO

Acababa la semana pasada teniendo al ciclismo como protagonista por partida doble. La última etapa de la París-Niza terminaba de una forma espectacular, con una de esas etapas que quedará para el recuerdo durante mucho tiempo. El protagonista principal una vez más ha sido Alberto Contador, que aunque pase el tiempo y se vaya haciendo mayor, tiene claro que su ciclismo es atacar sin descanso y dar espectáculo. Los aficionados agradecemos que haya ciclistas así. Le echaremos de menos cuando nos falte y debería estar prohibido el que tenga que retirarse. Nos resignaremos porque es ley de vida. 
La otra noticia se refiere por desgracia y una vez más a la muerte de un ciclista y otros siete que han resultado heridos, cuatro de ellos muy graves, al ser atropellados por un coche conducido por un octogenario que trató de adelantarlos cuando circulaban por la carretera PO-552 de municipio pontevedrés entre A Guardia y Baiona.
La grupeta formada por 20 aficionados a su paso por San Xián, fueron arrollados por un vehículo que conducía un hombre de 87 años al intentar adelantarlos.
Dicho conductor, en un primer momento, continuó la marcha, por lo que se interpretó que se había dado a la fuga, pero paró en un restaurante próximo, donde contó lo que ocurrió dando la voz de alarma y avisando a la Policía Local. En las pruebas a las que fue sometido dio negativo en alcoholemia y drogas. Tiene el carne en vigor y el vehículo la ITV en orden. 
El siniestro tuvo lugar en una carretera ancha, en una zona con buena visibilidad y recta, un lugar muy habitual en la que los días con meteorología favorable, esta transitada por multitud de ciclistas y personas paseando.
Golpe brutal para los aficionados al ciclismo que junto a peatones y motoristas somos los más vulnerables, constituyendo el 50% del total de las muertes producidas en accidentes de tráfico según un estudio de la Organización Mundial de la Salud.
Por otro lado, la edad del autor del atropello pone sobre la mesa, de nuevo, el debate de si debería haber una edad máxima para seguir conduciendo ya que en España no existe una edad límite para ponerse al volante. Según datos de la DGT, el 94%, unos tres  millones de conductores entre 65 y 74 años con el carné en vigor cogen el coche casi a diario.
El caso es que hoy, decir que el deporte está de luto, que nuestro ciclismo llora a uno de los suyos, son frases que suenan huecas, que no expresan todo el significado de lo que se quiere manifestar, hoy nuestras bicicletas una vez más llevan una cinta negra en sus manillares. Una vez más, uno de los nuestros pereció absurdamente e incomprensiblemente en la carretera, otros  tres ciclistas están heridos muy graves y otro menos grave que continúan hospitalizados en la UCI del Hospital Álvaro Cunqueiro. Otros dos lesionados están en el Hospital Povisa después de que un tercero recibiera el alta.
José Antonio Casas Pérez (52 años) del Club Miñor Bike, perdió la vida cuando cumplía su semanal e indispensable ejercicio de entrenamiento, cuando pedaleaba, entre la ilusión y la fatiga, como era costumbre con su grupeta de amigos y amantes del ciclismo.
Es difícil por ahora juzgar el grado de culpabilidad de los involucrados en esta tragedia, pero en cambio es fácil advertir que los ciclistas siempre estamos desafiando el peligro y exponiendo nuestras vidas cada día que salimos a la carretera.
Nuevamente hizo falta la perdida de otra vida, para advertir a las autoridades de que se deben tomar medidas y para hacer un nuevo llamamiento a la prevención, al respeto y a la prudencia.
No se puede seguir llevando luto y desolación a los hogares de las  familias de ciclistas como la de José Antonio Casas Pérez.
Eso no se debe repetir jamás. Los abnegados y aficionados a la práctica del ciclismo, tenemos que ser protegidos y respetados. Todos tenemos no solo derecho a la carretera, sobre todo, tenemos derecho a seguir viviendo.
La figura de José Antonio Casas Pérez, deberemos encuadrarla dentro de esa gente que se dedicó en apoyar de forma desinteresada el ciclismo heroico de antes, ajeno a los problemas actuales del doping. Practicaba el ciclismo en su parte más lúdica, para pasar un buen rato, hacer amigos, conocer lugares y gentes diferentes, contagiandose de la esencia de este deporte y sin pensar en más.
Esta tragedia ocurrida el sábado pasado, nuevamente aviva la polémica sobre la seguridad de este deporte, espero que pasados unos días no se vuelva olvidar.
El problema de la siniestralidad durante la práctica del ciclismo reside en que el colectivo de ciclistas, que se aproxima al millón en España, comparte la calzada con treinta millones de vehículos.
La práctica del ciclismo popular, especialmente durante los fines de semana, es una actividad beneficiosa para la salud, pero también de riesgo, una de las que produce más lesiones y muertes.
Los conductores no siempre respetan las normas de tráfico, que exigen dejar un margen mínimo de metro y medio entre vehículo y ciclista durante la maniobra de adelantamiento.
A pesar de todas estas sin razones, los aficionados al ciclismo seguiremos subiéndonos a la bicicleta para seguir dando  pedales a pesar de que esta práctica se ha convertido en una lotería.

xoves, 17 de marzo de 2016

ERIC DE VLAEMINCK

Eric Albrech De Vlaeminck naceu en Eeklo, Flandes Oriental (Bélxica), o 23 de marzo de 1945. Faleceu aos 70 anos nunha residencia de anciáns en Wilskerke (Bélxica), o 4 de decembro de 2015, tras unha longa enfermidade e sufrir os últimos anos da súa vida de Alzheimer e Parkinson.
Foi un ciclista belga alcumado “O Tolo”, rei do Ciclocrós e routier de bo valor, eterno acróbata do ciclocrós que ensinou ao seu pobo como saltar os obstáculos coa bici sobre os seus ombreiros, onde outros o facían sobre as súas bicis, tampouco temeu probar novos tipos de pneumáticos e ensinar os seus coñecementos en canto á técnica. Personaxe encantador e un home creativo pero mentalmente fráxil, que apenas podía facer fronte aos contratempos.
Despois do seu último título Mundial cando só tiña 28 anos a súa carreira foise dilúindo por problemas coas drogas e o abuso polo consumo de alcol que grazas a un inquebrantable apoio do seu irmán Roger De Vlaeminck que tamén foi ciclista profesional nunca se falou diso. Esa boa relación entre os dous irmáns foi anos máis tarde moi nubrada.
Aínda así, tras deixar o ciclismo de competición e despois dun período escuro, regresou exercendo como un adestrador de éxito da selección nacional de ciclocrós, cultivando 29 medallas en Campionatos do Mundo.
Tras os exitosos Campionatos do Mundo no seu propio país, Zolder en 2002 cun podio completo de belgas: Mario De Clercq como campión, segundo Tom Vannoppen e terceiro Sven Nys, Erick De Vlaeminck anuncio a súa retirada.
Tras esta retirada desaparecía o ciclista belga máis grande de todos os tempos do ciclocrós, pasando ao anonimato para  enfrontarse á súa enfermidade ata que perdeu  a súa loita na soidade da residencia de anciáns de Wilskerke (Bélxica).
Profesional de 1966 a 1980 durante os cales gañou 192 carreiras entre as que están os sete Campionatos do Mundo de Ciclocrós e un bronce, as catro veces Campión de Bélxica, a Volta a Bélxica e unha etapa do Tour de Francia.
En 1993, pasou momentos moi difíciles, tras a morte do seu fillo Geertn De Vlaeminck o 11 de outubro dun paro cardíaco durante unha carreira de ciclocrós en Heist op dean Berg e que el estaba a observar neses momentos. Tiña 26 anos e era o actual campión belga de afeccionados.
Na súa memoria todos os anos celébrase o GP de Ciclocrós Eric De Vlaeminck.
TRIUNFOS: 1966, Campión do mundo de Ciclocroos e vencedor da Kortenaken.
1967, Campión de Bélxica de Ciclocroos.
1968, Campión do mundo de Ciclocroos, vencedor da Templeuve, dunha etapa do Tour de Francia e do G. P. Unión Dortmund.
1969, Campión do mundo de Ciclocroos, Campión de Bélxica de Ciclocroos, vencedor dunha etapa da Volta a Bélxica, do Circuíto das Ardenas Flamencas e do Campionato de Flances.
1970, Campión do Mundo de Ciclocroos, vencedor da París-Luxemburgo e do G.P. Argovia.
1971, Campión do mundo de ciclocroos, Campión de Bélxica de ciclocroos e vencedor do G.P. Flandria-Trofeo Monsere.
1972, Campión do mundo de Ciclocroos e Campión de Bélxica de ciclocroos.
1973, Campión do Mundo de ciclocroos.
Nunca participou no Xiro de Italia.
TOUR DE FRANCIA: 1968 (51, máis unha etapa), 1970 retírase antes de finalizar a carreira, 1971 (62º).
VOLTA A ESPAÑA: Só participa na edición de 1968, retirándose antes de finalizar a carreira.
Outros resultados dignos de mención: 1969 terceiro na Gante-Wevelgem e segundo na Frecha Valona. 1970 terceiro na Volta a Bélxica e terceiro na Frecha-Valona.
EQUIPOS: 1966 Wiel´s-Gancia-Groene Leeuw. 1967-1968 Goldor-Gerka. 1969 Flandria-De Clerck-Krüger. 1970-1971 Flandria-Mars. 1972 Beaulieu-Flandria. 1973 Brooklyn. 1974 Robot-Gacelle. 1975 Brooklyn. 1976 Gios. 1977 Gios-Torino. 1978 Marc Zeepcentrale-Superia-ISC. 1979-1980 Hertekamp.

domingo, 13 de marzo de 2016

ESTA TEMPORADA LOS GALLOS MADRUGAN

Nairo Quintana y Alejandro Valverde
Entrados ya en el tercer mes de la temporada 2016, algunos de los principales jefes de filas ya han ganado carreras.
Tras cumplirse los dos primeros meses y 13 días del tercero, hay cuatro grandes gallos que ya han estrenado su casillero de victorias: Alberto Contador, Alejandro Valverde, Chris Froome y Vincenzo Nibali.
El Pistolero de Pinto estrenaba su cuenta-kilómetros de esta temporada en la Vuelta al Algarve ganando la última etapa con final en el Alto de Malhao donde nadie pudo seguirle. Alberto terminaba su primera carrera del año tercero en la general.
Tras 13 días de competición ya cuenta con esa victoria de etapa en Portugal donde las sensaciones no fueron buenas en la primera subida a Fóila, cediendo 24 segundos, pero se fue entonando con el paso de los kilómetros para rematar el último día con el triunfo en el Alto de Malhao, (tercera victoria en esta cumbre).
En la antesala de la primavera, Contador se volvió enfundar el mono de trabajo en la París-Niza. El Pistolero de Pinto después de la suspensión por el temporal de agua, frio y nieve de la tercera etapa con final en Mont Brouilly, guardo balas en su pistola para intentar hoy mismo, último día de carrera, volver a disparar con certeza y dar en la diana. Como un verdadero gallo de pelea lo intentó con todas las formulas posibles, fue valiente, ambicioso y espectacular pero esta vez no pudo recoger el premio, quedándose a solo 4 segundos de ganar su tercer París-Niza.
Lleva dos carreras y en ambas se subió al podio: tercero en la Vuelta al Algarve y segundo hoy en la París-Niza. En ambas le ganó Geraint Thomas, pero el de Pinto ya le ha recortado un puesto reduciendo la diferencia hasta esos 4 segundos. Claro que en la cabeza de un campeón, los segundos puestos son derrotas, pero sabe que hay una progresión imparable. El próximo corral de pelea será en la Volta a Catalunya, del 21 al 27 de este mes. Allí se volverá encontrar con Geraint Thomas, pero también con Chris Froome y Nairo Quintana.  
Alejandro Valverde actual Número Uno del ranking UCI World Tour y Campeón de España 2015 a sus 35 años sigue incombustible y mejorando con los años. Debutó al frente del Movistar Team en esta temporada 2016 y en 16 días de competición, ya presume de dos victorias en esta temporada recién estrenada. Su ataque victorioso en las Peñas Blancas le sirvió para adjudicarse por cuarta vez la Vuelta a Andalucía y entrar un año más en la leyenda de esta Vuelta.
Alejandro Valverde, cada mes de cada año y ya van 14ª temporadas es el ciclista que siempre rinde, después de su décimo puesto en la Strade Bianche, donde tuvo que terminar la carrera por esas pistas de tierra con la bicicleta de su compañero Fran Ventoso, vuelve a la carga para tratar de conquistar desde el pasado 9 de este mes y hasta el próximo martes día 15 el tridente que acredita al vencedor de la Tirreno Adriático.
Este año el calendario de Alejandro es diferente al de otras temporadas. Empieza con la ilusión de siempre su periplo por las clásicas de primavera, camino del Giro de Italia ya que su intención es ir a por todas, aunque tiene rivales de mucho cuidado como Vincenzo Nibali o Mikel Landa entre otros.
Chris Froome
Chris Froome debutó este año en Australia buscando el buen tiempo y el sol que garantiza el verano en Oceanía, donde se proclamo campeón de la Herald Sun Tour en la última etapa donde apareció la montaña y donde el líder del Sky brillo con luz propia, marcando las diferencias y mostrando su poderío cuando la carretera se pone cuesta arriba.
Tras 5 días de competición dominó la etapa de Arthurs Seat, se llevo la general y le cedió el triunfo a Geraint Thomas en Healesville.  Froome empieza motivado y fuerte la temporada 2016, se le ve que va bien y en plena forma a estas alturas de la temporada.
Vincenzo Nibali comenzó la temporada 2016 regresando al Tour de San Luis con el recuerdo de la victoria en 2010 y después de haber reconocido en Rio de Janeiro el exigente circuito de los Juegos Olímpicos, donde espera disputar el Oro en una prueba apta para los escaladores. Con el Giro de Italia como primer objetivo, ha corrido ya tres vueltas y acumula 18 días de competición. En Argentina fue afinando hasta quedar tercero en la crono de El Durazno, para en el Tour de Omán dar toda una exhibición con la victoria en el Monte Verde y ganar la clasificación general final. Su próxima carrera el Giro del Trentino para después luchar por la segunda Maglia Rosa.
Estos cuatro grandes gallos, a tan sólo dos meses y medio de competición de alto nivel, ya han estrenado su casillero de victorias, mientras otros aspirantes a ganarlo todo como son Fabio Aru y Nairo Quintana con sus segundos puestos estuvieron cerca del triunfo.
Fabio Aru actual ganador de la Vuelta a España 2015, llega como un cohete a pesar de que todavía no abrió su casillero de victorias, pero enseño su pico y su cresta en dos llegadas en alto: segundo en Malhao, en la Vuelta al Algarve y cuarto en Xorret de Cati, en la Volta a la Comunitat Valenciana ya tiene la temporada lanzada. Después de un invierno tranquilo de entrenamientos,  a pesar de que su equipo el Astana temió quedarse fuera de la primera categoría del ciclismo mundial por acumulación de casos de dopaje. El saldo tras este comienzo de temporada 2016 es positivo y bueno.
Nairo Quintana aún no ha ganado, pero ayudar a su hermano Dayer a ganar el Tour de San Luis y compartir con él, el tercer peldaño del podio seguramente le hizo más ilusión que haber quedado segundo en la subida a Comechingones y en la crono de El Durazno o el cuarto puesto en el Campeonato de Colombia.
Esta temporada 2016, con más responsabilidad y madurez afronta su gran objetivo: aspirar a ganar el Tour de Francia. El comienzo en Argentina y la disputa de varias vueltas por etapas como la Volta a Catalunya o la Vuelta al País Vasco forman parte de ese camino que le puede llevar al sueño amarillo.
Los otros gallos que vienen detrás son verdaderas fieras: Rafal Majka no parece tener prisa a pesar de ser junto a Nibali el ciclista que más ha competido, aunque va cogiendo tono competitivo poco a poco. El tercer puesto en las Peñas Blancas de la Vuelta a Andalucía de momento es su mejor resultado de la presente temporada. Su tercer puesto final en la Vuelta a España 2015, tras Aru y Purito, convierten a este polaco de 26 años en uno de los corredores más prometedores del pelotón mundial en esta temporada 2016.
Rigoberto Uran
A Rigoberto Urán apenas se le vio rondar los puestos de cabeza  en la Vuelta al Algarve, hasta que le vimos entrar séptimo en la última etapa de Malhao. El Giro de Italia, donde ha sido dos veces segundo, vuelve a ser su gran objetivo. Tras salir del Etixx Quick Step, acusado de bajo rendimiento, esta temporada tiene la oportunidad de demostrarnos todo lo que lleva dentro en el Cannondale-Garmin, donde además es el jefe de filas. Con más experiencia, madurez física y mental, Rigoberto Uran va por todo, aunque sus objetivos son el Giro y la medalla de oro en los Juegos Olímpicos.
Mikel Landa en la temporada de su confirmación entre los grandes, aún no ha debutado debido a su baja forma por un virus. Aplazó su debut en la Volta a la Comunitat Valenciana y Vuelta a Andalucía, tampoco estuvo en la Strade Bianche ni en la Tirreno-Adriático. Fue el fichaje estrella de la temporada en las filas del Sky, tras quedar tercero en el Giro del año pasado, sueña con el gran objetivo de acudir como jefe de filas en el equipo de Chris Froome, donde tendrá todo el apoyo y la confianza para tratar de ganar la maglia rosa. Motivado por ese apoyo del equipo, ya anuncio que empezara la competición a finales de marzo para tratar de llegar a la gran cita con más días de competición que la temporada anterior y dispuesto a demostrar que la apuesta por él no ha sido un error.
Joaquim “Purito” Rodríguez a pesar de ser incombustible, se tuvo que retirar de la Vuelta al Algarve por enfermedad. Antes había corrido la vuelta a la Comunitat Valenciana, sin aparecer por los puestos de cabeza. Ahora inicia un periodo más favorable, con la Volta a Catalunya y las clásicas de primavera entre sus próximas metas antes de afrontar con ambición sus principales retos para esta temporada 2016 como son: el Tour de Francia y los Juegos Olímpicos.
El francés Thibaul Pinot, en lo que llevamos de esta temporada ya tiro al poste en varias ocasiones, pero aún no ha marcado gol: segundo en el GP La Marsellesa y en la crono de la Estrella de Bessèges, donde terminó tercero en la general final. También ocupó la tercera plaza en la subida a Malhao de la Vuelta al Algarve. Hoy mismo en la Tirreno-Adriático que está disputando estos días, hacia un reproche a la organización por la suspensión de la etapa al verse que la meta en el alto de Monte San Vicino no estaba nevada y sentirse perjudicado: ¿Cómo se puede cancelar una etapa la noche anterior?. Pinot está a 18 segundos del líder Zdenek Stybar.
Tom Dumoulin tras destaparse en la Vuelta a España 2015 es un gallo a los que habrá que tener en cuenta. Tras ser cuarto en el Monte Verde y en la general final del Tour de Omán, ahora mira con ojos golosos a las tres etapas contra el crono que le pueden dar la Maglia Rosa del Giro de Italia y la contrarreloj de los Juegos Olímpicos de Rio en Brasil.
En estos 73 días de la temporada 2016, la serpiente multicolor lleva dando pedales por cuatro países y tres continentes. La competición está siendo feroz y aunque los gallitos y pistoleros del ciclismo no quieren verse las caras hasta que llegue la hora de la verdad, el caso es que ya todos luchan por esos primeros puestos del podio en las carreras en las que participan. Por algo ellos son los dueños del podio en las tres grandes.
Todavía nos espera un año apasionante

xoves, 10 de marzo de 2016

ARMAN DESME

ARMAN DESMET
Armand de Smet naceu en Waregem, Flandes Occidental (Bélxica), o 23 de xaneiro de 1931. Faleceu despois dunha longa enfermidade aos 81 anos o 17 de novembro de 2012 en Waregem (Bélxica).
Foi un ciclista belga, robusto especialista en carreiras por etapas e bo escalador, gregario compoñente da famosa Garda Vermella de Rik Van Looy. Foi o primeiro gañador da E3 Prijs Vlaanderen e da Rund um dean Henninger Turm.
Armand Desmet en 1960 terminou en segundo lugar tras Franz De Mulder e despois de liderar a clasificación xeral durante varios días na Volta Ciclista a España.
Irmán do ciclista Roger Desmet e pai de Tom Desmet tamén ciclista profesional entre 1991 a 2002.
Profesional de 1955 a 1967, durante os cales alcanzou o top 10 nas tres grandes voltas.
ARMAN DESMET
TRIUNFOS: 1955, vencedor da Kortemark.
1957, vencedor da Vichte e da Sijsele.
1958, vencedor da Harelbeke-Anveres-Harelbeke.
1959, vencedor da Volta a Bélxica, da Dendermonde e da Waregem.
1960, vencedor da Boortmeerbeek.
1961, vencedor dunha etapa da Volta a Bélxica e dunha etapa da París-Niza.
1962, vencedor da Henninger Turm, da Nedelbrakel, do Gran Premio de Frankfurt, da Deerlijk e dunha etapa do Xiro de Italia.
1963, vencedor da Bottelare.
1964, vencedor dunha etapa na Volta a España.
1965, vencedor da Vichte.
1966, vencedor da Ouwegem.
A familia de Arman Desmet na cerimonia do funeral,
o 24 de novembro de 2012, na igrexa de Sint-Margeretha en
Waregem (Bélxica).
1967, vencedor da Bruxelas-Bievene.
XIRO DE ITALIA: 1961, retírase, 1962, (10º, máis unha etapa). TOUR DE FRANCIA: 1958 (33º), 1959 (23º), 1960 (51º), 1962 (16º), en 1964 e 1965 retírase e en 1966 (27º).
VOLTA A ESPAÑA: 1960 (2º), 1964, antes de retirarse gaña unha etapa e en 1965 (25º).
Outros resultados dignos de mención: 1958, segundo na Volta a Bélxica e terceiro na París-Bruxelas. 1961, segundo na Volta a Bélxica e terceiro na Lieja-Bastogne-Lieja. 1962, terceiro na 1ª etapa da París-Niza e terceiro na Gante-Wevelgem. 1966, segundo na Volta a Luxemburgo. 1967, terceiro na E3 Prijs Vlaanderen.
EQUIPOS: 1955-1960 Groene Leeuw. 1961-1963 Faema-Flandria. 1964-1966 Só-Superia. 1967 Flandria-De Clerck.

domingo, 6 de marzo de 2016

PREGUNTAS Y RESPUESTAS DE INTERES ( Capítulo XVI)


Con el capítulo de hoy pongo fin a la serie de capítulos sobre el entrenamiento físico y mental para obtener el Máximo Rendimiento en competiciones Ciclistas y Marchas Cicloturistas.
Nacieron estos capítulos en este blog con el único fin de poner los conocimientos precisos a disposición de aquellas personas que con una tremenda ilusión y ganas de triunfo, sean capaces de dar todo lo que llevan dentro, pero que, por falta de medios, no han tenido acceso a conocimientos necesarios, para, sin errores, desarrollarse plenamente como ciclistas y sacar a la luz todo su potencial.
Lo escrito en estos XV capítulos es lo más importante, lo imprescindible, lo que de verdad debéis aprender para progresar adecuadamente, lo fundamental y lo principal. Hay muchas más cosas que rodean al ciclismo, pero creo que son secundarias.
Si analizáis, estudiáis, aprendéis y comprendéis todos y cada uno de estos XV capítulos, habréis adquirido los mismos conocimientos que los directores deportivos de ciclismo, convirtiéndoos en vuestros mismos entrenadores, sin depender de nadie.
Este método está especialmente diseñado para elevar al máximo genético vuestras capacidades, tanto físicas como mentales, para en un futuro, rendir al cien por cien.
Hoy como punto final respondo a unas cuantas preguntas que se os pueden presentar en algún momento de vuestra vida deportiva:
¿Cómo sé si estoy haciendo bien las cosas?:
1.- Sabréis si lo estáis haciendo bien, si tenéis un encuentro diario con este método de entrenamiento explicado en estos XV capítulos.
2.- Si mantenéis o respetáis las R.P.M., las pulsaciones señaladas y el kilometraje previsto.
3.- Si practicáis al menos 5 minutos al día el entrenamiento mental también explicado en estos XV capítulos.
4.- Si anotáis con frecuencia los resultados de vuestros entrenamientos, las metas a corto plazo, los test de control, etc.
¿Es necesario hacer el test de la Frecuencia Máxima?. No  sólo es necesario, sino que es imprescindible  si queréis hacer bien el entrenamiento físico. Es la referencia válida y la base para efectuar los cálculos de las frecuencias cardíacas de los entrenamientos y de las competiciones. Es más, durante el periodo de Alta Velocidad, habrá algunos días de acción o tipo P.E.T., en los cuales, no haréis uno, sino varios test de la Frecuencia Máxima al 100%, como entrenamiento.
¿Cómo sé si he hecho bien el Test de la  Frecuencia Máxima?. Sabréis si lo habéis hecho bien, si lo cronometrasteis, si lo realizasteis con un alto grado de motivación, estando descansados, habiendo calentado correctamente y si vuestras pulsaciones se estabilizaron aproximadamente desde la mitad del test hasta el final, dando por sentado que ibais sufriendo a tope, al máximo, en plena agonía y muriéndoos.
¿Cuántos kilómetros hago en cada periodo?:
1.- En el Periodo base: Debéis empezar los días de Acción con la mitad de la distancia máxima posible que creáis poder llegar a hacer en estos días hacia el final del periodo, subiendo un poco los kms. y las pulsaciones  cada semana hasta llegar al final del periodo Base  a recorrer los días de Acción el máximo número de kms. que podáis por vuestro físico o por el tiempo de que dispongáis. Los días de mantenimiento serán siempre en todas las Fases los 2/3 de los recorridos en los días de Acción y los días de Descanso Activo entre 15 y 35 kms., entre 110 y 130 ppm.
2.- En los periodos de Fortalecimiento y Alta Velocidad: Debéis hacer los días de Acción el máximo de kms., como al final del Periodo base, excepto los días de Preparación Especializada a Tope, que debéis hacer los 2/3 de la distancia de la carrera o Marcha Cicloturista prevista y los días de mantenimiento, los 2/3 de los días de Acción.
3.- En el Periodo de Competición: El número de kms. bajará ostensiblemente por la puesta a punto y la recuperación, siendo en este momento cuando se produce la supercompensación del entrenamiento, ya que descansareis entrenando menos y a menos intensidad los días anteriores a la prueba para luego poder competir a alta intensidad. No os preocupéis de los kms. en este periodo, excepto cuando programéis el entrenamiento entre dos competiciones distantes varias semanas. Preocuparos en descansar, entrenar a las pulsaciones y en poneros a punto física y mentalmente, mediante la alimentación, el descanso previsto  y el imprescindible Entrenamiento Mental.
¿Cuál es el mejor combustible para una competición de 2 a 3 horas?. Para la primera mitad de la carrera o marcha: Agua y barritas energéticas.
Para la segunda mitad: Agua, más en otro o varios botellines una mezcla de agua y glucosa pura al 20% (dos partes de glucosa y ocho de agua) y un sobre de sales minerales, todo mezclado.
¿Dónde debo iniciar mis entrenamientos si me lesiono, caigo enfermo o me sobreentreno y estoy inactivo una o varias semanas?. En estos casos, debéis de alargar en una o varias semanas la duración del periodo en que se produjo el percance, volviendo a iniciar los entrenamientos  a la misma intensidad de la semana anterior de donde los dejasteis interrumpidos y con calma.
¿Es la preparación psicológica exclusiva del deporte?. Para nada. No es exclusiva del deporte, sino que a través de ella podéis lograr Máximos Rendimientos en otras facetas de vuestra vida, como puede ser en vuestra vida laboral, familiar, personal, amorosa, etc. y en todas las ocasiones en las que necesitéis tener una actuación especial.
¿Qué diferencia existe entre Carga y Supercarga de Carbohidratos?. La diferencia está en que en la carga de CH sólo cargamos un poco más de lo habitual, mientras que con la supercarga de CH, vaciamos primero nuestro organismo de CH, para a continuación y por efecto de la supercompensación, rellenamos los depósitos de CH al máximo de su capacidad.
¿Qué es lo más importante que debo tener en cuenta antes de una competición?. Lo realmente importante es:
1º- Haber hecho bien los tres primeros periodos.
2º- Conocer el recorrido.
3º- hacer bien varios días P.E.T.
4º- Puesta a punto física y mental.
5º- Descansar.
6º- Material e indumentaria de competición lo más apropiada para la misma.
7º- Forjar expectativas de triunfo.
8º- Carga de CH.
9º- Visualización de los momentos fundamentales o decisivos.
10º- Buen calentamiento y
11º- Dejarnos llevar.
¿Qué hago con las hojas de entrenamiento del Periodo de Competición?. En esas hojas debéis hacer una señal en las fechas previstas para las competiciones en que tengáis intención de participar, a continuación, debéis programar el entrenamiento según el apartado: “Entrenamiento semanal entre dos competiciones distintas entre sí varias semanas”, empezando el entrenamiento para la próxima competición el día siguiente a la última en la que participasteis.
La referencia del entrenamiento que hicisteis anteriormente en los tres periodos es totalmente válida para hacer el entrenamiento de las próximas competiciones, pero aumentando el volumen o kms. de entrenamiento en un 10% del que efectuasteis para las primeras carreras, ya que la competición os aumentara la forma física, aparte de que ya asimilasteis todo el entrenamiento hecho con anterioridad.
¿Qué hago si me lesiono?. Si no podéis montar en bici, pero sí correr a pie o tenéis heridas en el trasero, podéis hacer el entrenamiento previsto corriendo a pie, pero a las pulsaciones señaladas previa adaptación. Hacedlos durante el tiempo equivalente a los kms. programados.
¿Qué puedo hacer en el gimnasio?.
1º- Hacer un entrenamiento en circuito para fortalecer todos los grupos musculares, pero con poca carga y muchas repeticiones. Si no tenéis experiencia con los ejercicios Fuerza-Resistencia, debéis hacerlo exclusivamente con vuestro propio cuerpo al menos durante uno o dos años, para después, hacer pesas con un tope del 40-50% de lo máximo que podáis soportar.
 2º.- Si las condiciones climatológicas son adversas o no os gusta correr a pie, podéis hacer el entrenamiento previsto para los días de DA o M según el punto anterior, pero con la diferencia de no tener apenas descanso entre dos ejercicios, y así poder tener una frecuencia cardíaca en una intensidad parecida a la que pudierais llevar en un día de DA ó M.
3º- Algunos días podéis acudir al gimnasio para hacer unas muy beneficiosas sesiones exclusivas de flexibilidad y elasticidad y
4º- Recuperar rápidamente la parte del cuerpo lesionada u operada.
¿Qué puedo hacer si caigo enfermo?.
1º- Si contraéis una enfermedad, lo primero es seguir al pie de la letra las indicaciones del médico, informándole de la evolución de vuestra enfermedad.
2º- Si podéis, deberéis poner a punto todo vuestro material de entrenamiento y competición como es: Ajustar, cambiar, comprar, engrasar, lavar, reparar, revisar, etc.
3º- Pasar varias o muchas horas revisando los capítulos publicados en este blog y
4º- Hacer ejercicios de Entrenamiento mental.
¿Qué puedo hacer si noto que estoy sobreentrenado?. En este caso, la semana siguiente haréis esto: Descanso, Descanso, Descanso Activo, Mantenimiento, Descanso, Mantenimiento, Descanso y vuelta al entrenamiento normal, tomando suplemento vitamínico-mineral desde el primer día y durante tres o cuatro semanas. Si persiste el agotamiento, consultad al médico y descansad.
¿Qué quiere decir desarrollo largo y corto?. Desarrollo largo quiere decir que avanzamos muchos metros en cada pedalada. Ejemplo: con un 52/11, 52/13 ó 52/15.
Desarrollo corto es lo contrario, avanzar pocos metros con cada pedalada. Ejemplo: con un 39/21, 39/23 ó 39/25.
Como epílogo final, os diré que si creéis que lo expuesto en estos XVI capítulos  es un rollo, si pensáis que no lo vais a seguir porque son muchas las cosas que se dice que hay que hacer. Si opináis qué vais mejor a vuestro aire, sin reglas ni condiciones, ni nada que os controle. Entonces estaréis despreciando la sabiduría de decenas de años de experiencias. Estaréis negándoos a progresar y a triunfar porque no queréis esforzaros en aprender cosas nuevas.
En cambio, si decidís seguirlo, con paciencia, con constancia, con una voluntad férrea, con muchos sacrificios y renuncias, paso a paso, despacio, sin prisas, esforzándoos al máximo en los cuatro factores determinantes del rendimiento hasta conseguir las victorias deseadas, entonces vuestra alegría será indescriptible y os acompañara durante toda la vida.
VOSOTROS ELEGIS EL CAMINO

venres, 4 de marzo de 2016

HENRI DESGRANGE

Henri Desgrange naceu en París (Francia), o 31 de xaneiro de 1865 e faleceu aos 75 anos  o 16 de agosto de 1940 en Beauvallon (Francia).
De familia de clase media acomodada vivía en París, onde traballou como recepcionista na oficina dos avogados Depeux-Dumesnil, preto da Place de Clichy en París.
Henri Desgrange en 1893 tras
lograr o record da hora.
A lenda di que foi despedido de alí, xa que prefería unha vida dedicada ao deporte que ao traballo de avogado, comezando así unha dedicación total ao ciclismo que durou o resto da súa vida.
En 1881 disputou como amateur a Bordeus-París a súa primeira carreira, logrando terminala. Tras este comezo na estrada, comezou a correr na pista, pero aquí sufriu por carecer dunha potente aceleración. O seu era a resistencia. Despois de doce anos da disputa da súa primeira carreira o 11 de maio de 1893 no Velódromo de Buffalo en París estableceu o primeiro récord da hora ao percorrer 35,325 quilómetros. Ese mesmo ano tamén estableceu os record de 50 e 100 quilómetros e o das 100 millas.  
Desgrange foi ciclista e xornalista deportivo francés que practicamente foi o creador do Tour de Francia. En 1900 foi chamado pola dirección do xornal deportivo L´Autos, que xunto co Barón de Dion fundaran e xunto a Víctor Goddet, pai de Jacques Goddet, organizaron  o que despois de 113 anos é a máis prestixiosa carreira ciclista por etapas. Celebrándose en 1903 a primeira edición.
A idea veu de Géo Lefébre un dos xornalistas do diario, de só 23 anos, quen soltou a idea bruscamente porque sentía baixo presión para dicir algo nunha reunión de crise á que fora convidado a asistir para tentar resolver a pobre tirada do diario. Desgrange mirou ao terceiro home alí presente, Georges Prade, e logo de novo ao seu novo xornalista que contratara dun diario rival, Velo: ¿Se che entendín ben, pequeno Géo, o que estás a propoñer é un Tour de Francia?.
Desgrange foi cauteloso, suxerindo que el e Lefébre xantasen na Taverne Zimmer, no Bulevar de Montmartre. Agora chamado T. G. I. Friday´s, e en cuxo interior ten unha pequena exposición para conmemorar a reunión. Segundo Lefébre, o asunto non foi mencionado ata o café e o máis que dixo Desgrange foi que o discutiría con Víctor Goddet, mánager financeiro de L´Auto. Lefébre estaba seguro que Desgrange non querendo dicirse non a si mesmo, estaba a botarlle o morto a alguén.
Pero Goddet quedo encantado coa idea, e ofreceulle a tomar canto diñeiro necesitase da caixa. L´Auto anunciou a carreira o 19 de xaneiro de 1903. Aínda que a Desgrange gustáballe ser chamado o Pai do Tour, a idea non só non era súa senón que ademais estaba tan inseguro da mesma que permaneceu á marxe da primeira edición ata que resultou ser, en contra das súas expectativas, un éxito.
A incerteza fíxolle levar aos corredores aos Pireneos. Outra idea que tamén veu doutro colega seu, quen despois de propoñerllo insistentemente, Desgrange finalmente cedeu a facer todo o que el quería. Arrepentiuse da decisión cando os ciclistas empezaron a protestar dicindo que serian devorados polos osos, aínda chegando vivos aos cumes. Desgrange ante esta situación finxiu estar enfermo para permanecer lonxe do campo de batalla, deixando ao mando ao seu suplente, Víctor Breyer.
A promoción do Tour de Francia supuxo un gran éxito para o xornal subindo a tirada de 25.000 exemplares antes do Tour a 65.000 despois do mesmo. En 1908 a carreira fixo subir a tirada a máis dun cuarto de millón de exemplares, e durante o Tour de 1923 vendeu medio millón de copias ao día. A tirada récord alcanzada por Henri Desgrange foi de 854.000, durante o Tour de 1933.
No inicio da Primeira Guerra Mundial creou un comité para a educación física, adestrando a varios miles de soldados a fin de preparalos para a Fronte. Logo e a pesar de ter máis de 50 anos e lucir un pelo gris canoso, inscribiuse como soldado, presentándose no centro de concentración de Autan á Lexión de Honra, para irse á guerra como un soldado ordinario.
Henri Desgrange
Na devandita contenda gañou a Cruz de Guerra en combate, á vez que continuaba escribindo para o diario L´Auto, pero baixo o nome de Desgrenier. Fíxose oficial en maio de 1919, volvendo ao L´Auto no verán dese mesmo ano para editar un documental sobre o que vivira durante a guerra e para restaurar o Tour de Francia nunha nación morta, en ruínas e con escasezas.
Ao lardo da súa vida, foi un apaixonado da mellora da saúde de toda a Nación. Estaba preocupado de que tantos franceses foran rexeitados polo exército debido ao seu mal estado de saúde e que Francia non fora capaz de protexerse a si mesma de maneira adecuada na guerra franco-prusiana. El mesmo impúxose unha vida de sometemento e exercicios físicos diarios. De acordo coas súas ideas draconianas, o esforzo violento, prolongado, repetidas veces, indo tan lonxe como a dor, esixíndose tenacidade e mesmo un certo estoicismo durante un par de horas ao día converteulle no apóstolo da loita para salvagardar o carácter. Sufrir e suar significaba unha cultura individual permanente.
Por iso, para Desgrange o Tour de Francia non era unha simple carreira de longa distancia nin de varios días. El non buscaba simplemente o mellor ciclista senón un atleta supremo. O gañador do Tour tería que ser un home perfecto e dominador en todos os terreos.
 Como ciclista amateur conseguiu establecer doce récords de ciclismo en pista, incluído o record da hora, na que foi capaz de percorrer 35,325 quilómetros o 11 de maio de 1893, o resto dos seguintes récords mundiais foron:
Sen adestrador:
Quilómetro saída parada: 1´37” en 1893, (París-Búffalo). 10 quilómetros: 16´54” ide.
100 quilómetros: 3 h. 04´07” 3/5 ide.
100 millas: 5 h. 15´02” ide.
Con adestrador:
100 millas: 4 h. 40´43” (1895, París-Búffalo).
Triciclo con adestrador:
100 km.: 3 h. 05´27” (1895, París-Longchamp).
100 km.: 2 h. 41´58” (1895, Bordeus).
Tamén foi o autor dun tratado de adestramento (a cabeza e as pernas), que aínda conserva todo o seu valor.
Da vida privada de Henri Desgrange pouco se sábe, estivo casado e tivo unha filla, logo divorciouse e pasou a maior parte da súa vida nun castelo preto de St-Maxime, no Mediterráneo que se comprou con Jeanne Deley, artista vangardista, pero que nunca casaron.
En 1894 escribiu dous libros, un de formación e consellos dun ciclista ambicioso: A cabeza e as pernas e o outro titulado Alfonso Marcaux.
En 1897 converteuse en director do Velódromo Parc deas Princes e logo en 1903 tamén foi o director da primeira pista permanente cuberta de Francia, o Velódromo de Inverno, preto da Torre Eiffel.
Heri Desgrange foi unha das poucas persoas do mundo que inventou as carreiras ciclistas por etapas. Antes del houbera carreiras ciclistas que duraron máis dun día, pero nunca unha carreira compostas por etapas individuais que suman un total. O seu logro non é só por crear o Tour de Francia, ese logro foi copiado en todo o mundo nunha multitude doutras carreiras por etapas de tres, catro ou cinco días, dunha semana e mesmo máis.
Desgrange creceu nunha época na que Francia sufrira a humillación da guerra franco-prusiana e cando cría que os franceses estaban cansos, sen musculo, sen carácter e sen forza de vontade.
Monumento de Henri Desgrange no
Colt du Galibier.
Sempre defendeu que o deporte e o exercicio  melloran física e moralmente a calquera nación. Era unha crenza que viviu na súa propia vida, aproveitando calquera momento e lugar, mesmo antes de morrer o seu instinto de supervivencia leváballe a camiñar pola súa habitación.
Esa motivación e ansias de superación leváballe a concibir un Tour de Francia extenuante, na medida en que a carreira perfecta seria na que só terminase un ciclista, estendendo os límites dos logros humanos, prohibíndolles a cooperación  uns con outros ou a prohibición das tácticas que agora se dan por sentado. Os propios competidores tiñan que reparar as súas propias bicicletas e non aceptar ningunha clase de axuda externa porque a independencia e a autosuficiencia eran todo para el. Pola mesma razón, púxose en contra de engrenaxes variables moito despois de chegar a ser comúns noutros lugares.
No que ao Tour de Francia refírese estaba preto de ser un tirano no seu comportamento, non admitía interferencias na súa carreira das instancias oficiais por non falar dos corredores individuais, impoñendo sancións de maneira arbitraria. As súas sancións nun momento foron tan erráticas que fixeron que todo o equipo belga se fóse pra casa totalmente desgustados. É imposible dicir se o Tour e o deporte das carreiras de bicicletas por etapas serían diferentes se se inventaran por outra persoa. O único que é seguro é que Desgrange para todos os efectos creou a grandeza da que aínda hoxe goza o Tour de Francia, o evento máis importante do mundo.
En 1936 Heri Desgrange tívose que operar de próstata. Naqueles tempos, eran necesarias dúas operacións polo que se lle botou enriba o Tour de Francia cando aínda estaba convalecente, o carácter dominante fixo que convencese ao cirurxián para que lle dese permiso para poder seguir a carreira, a pesar das advertencias de que non debería, Desgrange ordenou encher de coxíns o seu coche e que un médico o acompañáse. A pesar de todas as medidas que se tomaron xa na primeira etapa fíxose evidente que a cousa non ía para ben. O traqueteo do coche polo mal estado da calzada e as repetidas aceleracións e desaceleracións fixeron aumentar o seu sufrimento, un sufrimento que el aguanto en segredo. O segundo día xa foi demasiado, a febre fixo que en Charleville abandonase a carreira, retirándose ao seu castelo en Beauvallon. A súa columna diaria en L´Auto, para el considerada de gran importancia, foi asumida polo escritor Charle Faurous.
A morte de Lle Patrón do Tour de Francia, Henri Desgrange sorprendeuno no seu Castelo, a súa verdadeira casa na costa Mediterránea o 16 de agosto de 1940. O pai que presidiu o nacemento da carreira ciclista por etapas máis importante do mundo deixaba orfo ao Tour. Non se lle volverá ver dirixir o Tour de Francia, nin se lle atopara no pavillón de deportes, onde foi tan vigoroso aos seus 75 anos, odiado (entre comiñas),  polos ciclistas pero ao mesmo tempo querido e amado por todos porque a súa agridoce alegría contaxiaba a todos os seus colaboradores que continuaron esa obra que aínda hoxe perdura na memoria.
As súas decisións con visión de futuro, o seu exemplo e a súa lección aínda están presentes aquí, alí e en todas partes.
No Col du Galibier se levantou un monumento á súa memoria pagada por subscrición popular e aínda hoxe en cada Tour de Francia que os ciclistas soben o devandito porto hai un premio no seu nome ao primeiro ciclista que chega á cima.