xoves, 20 de outubro de 2016

MANUEL JORGE DOMINGUEZ

Manuel Jorge Domínguez Díaz naceu en Barredo, Asturias (España), o 8 de decembro de 1962.
Ex ciclista español que xa  como corredor afeccionado, mostrou boas maneiras en probas disputadas en Italia, competindo dignamente con holandeses, italianos e corredores do Leste, veloces todos eles. Xa en profesionais foi un esprínter e home de equipo, que nas chegadas masillas, debido á súa forza, era sempre un dos favoritos para a vitoria final; ademais, cumpría á perfección o labor de gregario, pois se defendía bastante ben en todos os terreos.
O curioso do caso era o seu aspecto físico, de baixa estatura e forte complexión, contrastaba coa estatura dos sprinters estranxeiros, preferentemente homes grandes. Por iso, quizais, entre os españois era coñecido como o albondiguilla.
Profesional de 1985 a 1992, durante os cales os seus maiores éxitos deportivos obtívoos en 1986 cando se fixo cunha vitoria de etapa na Volta a España, e en 1987 cando logrou outra vitoria de etapa no Tour de Francia, aínda que ese día non puidese subir ao podio. O primeiro en cruzar a meta foi Guido Bontempi, pero o italiano foi descualificado por un exceso de testosterona no posterior control antidopaxe.
Participou na proba de fondo na estrada dos Xogos Olímpicos de 1984 en Los Ángeles, non chegando a finalizar a carreira.
Manuel Jorge Domínguez viviu o epílogo da súa traxectoria no CLAS-Cajastur, do que se despediu de maneira agridoce. Exerceu de gregario de Tony Rominger, ao que axudou a obter o triunfo na rolda española e, cando o seu contrato expiraba, tras obter a promesa de que sería renovado a final de tempada, os directivos déronlle as costas coa nova campaña comezada. Domínguez puxo fin á súa carreira e comezou o seu actual labor, que xa desempeña desde hai máis de dúas décadas, rexentando dende enton unha empresa de equipamentos deportivos personalizados coa marca MJD Sport. En 2015 volveu ás estradas ao unirse ao equipo técnico do conxunto asturiano Ritmo-C. Paulino-Oviedo, debutando como director deportivo do equipo Elite.
Manuel Jorge Domínguez a través da súa empresa de equipamentos xa estaba unido ao proxecto onde viste os equipos do Club desde fai máis de dez anos. A súa experiencia achegaría un salto de calidade e gran motivación para uns corredores que están a realizar unha gran tempada, como o demostra a súa actual clasificación no Ránking da RFEC.
TRIUNFOS: 1985, vencedor do Criterium da Rua.
1986, vencedor dunha etapa da Volta a España, dunha etapa da Volta a Murcia e dunha etapa na Volta Ciclista á Rioxa.
1987, vencedor dunha etapa do Tour de Francia e dunha etapa da Volta ao País Vasco.
1988, vencedor do Criterium de Durango, de dúas etapas da Volta a Galicia, dunha etapa da Volta ao País Vasco e do Criterium de San Fausto.
1989, vencedor do Gran Premio de Llodio, dunha etapa da Volta a Asturias, dunha etapa da Volta a Catalunya e do Criterium de Oviedo.
Nunca participou no Xiro de Italia.
TOUR DE FRANCIA: 1987 (118º, máis unha etapa). 1988 (128º).
VOLTA A ESPAÑA: 1986 (75º, máis unha etapa), 1987 (62º), 1988 (56º), 1989 (62º) e 1990 (105º).
Outros resultados dignos de mención: 1986, terceiro no Campionato de España de fondo na estrada. 1987, terceiro no Campionato de España de fondo na estrada, 1988, segundo no Campionato de España de fondo na estrada, 1990, segundo no Gran Premio de Albacete. 1991, terceiro no Campionato de España de fondo na estrada.
EQUIPOS: 1985-1986, Seat-Orbea. 1987-1989, B. H. Sport. 1990, Tulip Computers e 1991-1992, CLAS-Cajastur.

domingo, 16 de outubro de 2016

PETER SAGAN, EL "SANSÓN" DEL CICLISMO

Tras una semana de contrarrelojes por equipos, individuales y pruebas en ruta de las distintas categorías masculina y femenina. Los campeonatos del mundo de Qatar llegaron a su fin con la prueba élite masculina en ruta. Las polémicas por la sede, el recorrido y las elevadas temperaturas dejaron paso finalmente a la lucha por el arco iris entre los mejores velocistas del pelotón mundial.
Salvo que el excesivo calor o el viento se convirtieran en protagonistas, el desarrollo previsto y con el recorrido de la prueba no parecía dar margen a las sorpresas o ataques lejanos. Con el mismo circuito final que en las otras categorías, dónde hemos visto llegadas masivas en todas menos en el júnior masculino, la llegada del grupo a los últimos quilómetros y la sentencia final en forma de sprint se hacía más que previsible y entraba en todas las quinielas. Aun así, los 257,5 quilómetros con temperaturas alrededor de los 40º podían eliminar algún favorito antes de tiempo.
En un duelo entre esprínteres no podían faltar nombres tan clásicos como Peter Sagan, Mark Cavendish, Tom Boonen, Michael Matthews, Giacomo Nizzolo, Edvald Boasson Hagen, Alexander Kristoff, William Bonnet, Niki Terpstra y Greg Van Avermaet.
Muchas personas ligan al cabello con la fuerza. Y es por eso que a muchos enfermos y a niños de hasta 3 años, no se les corta el cabello para que les de energía en su crecimiento o momentos difíciles.
Peter Sagan parece ser que nació con la promesa de no cortarse el pelo para ser el icono del ciclismo espectáculo, el hombre fuerte y valiente que lucha siempre en busca de la heroica victorial.
El día que Peter “Sansón” Sagan conoció el complicado circuito final del recorrido del mundial sabía que podía ser el gran punto a su favor, ya que él era el más habilidoso encima de la bicicleta, lo que le  convertía en uno de los máximos favoritos.
 Peter Sagan llego a Doha sin la intención como hiciera Sanson en Gaza de arrancar las puertas de entrada a la ciudad, echárselas al hombro para llevárselas a la cima del monte que estaba frente a Hebron. Peter “Sansón” Sagan llegaba con 13 victorias sobre las espaldas esta temporada (10 de ellas en el calendario World Tour), consiguió romper la maldición del arco iris y buscaba poner el broche de oro a la mejor temporada de su carrera profesional.
Peter Sagan, conocedor de una de la más fabulosa historia de la Biblia que está ligada al pelo, esconde el suyo debajo del casco para que nadie ose cortárselo, no vaya ser que le ocurra lo de Sansón y pierda la fuerza de sus piernas.
El talento se impuso en el desierto. Peter “Sansón” Sagan, icono del ciclismo espectáculo, conquistó el Mundial de Doha gracias a su habilidad y rapidez en un sprint en subida. El eslovaco se convierte en el sexto corredor que conquista un Mundial en dos años consecutivos tras George Ronsse (1928-1929), Rik Van Steenbergen (1956-1957), Rik Van Looy (1960-1961) y los italianos Gianni Bugno (1991-1992) y Paolo Bettini (2006-2007).
Peter “Sansón” Sagan brilló en el Mundial más aburrido, el de los petrodólares de Qatar, el del miedo al calor. Un campeonato sin apenas repercusión en un país con escasa tradición ciclista. Para el recuerdo queda la soledad de los corredores en un circuito plano, sin atractivos, con un puñado de aficionados aplaudiendo a unos gladiadores castigados por unas temperaturas hostiles para el deporte. El agotamiento provocó varias caídas, como la del colombiano Fernando Gaviria. Otros se retiraron por golpes de calor, como el germano Degenkolb. Sofoco y desconcierto en un interminable recorrido de 257 kilómetros, con paseo infernal por el desierto en la zona norte de Qatar.
Un complicado Mundial, que se rompió en la segunda mitad del recorrido, a 160 kilómetros de la meta, por el planificado y excelente trabajo de la selección belga, que dejó en fuera de juego a los alemanes, franceses y españoles. Juanjo Lobato quedó eliminado pronto. Imanol Erviti se coló en un segundo grupo sin opciones.
El trabajo de Olivier Naesen, Jens Keukeleire y Jasper Stuyven redujo las opciones de triunfo a un grupo de 26 corredores, entre ellos el eslovaco Peter Sagan, los belgas Tom Boonen, Greg Van Avermaet y Jurgen Roelandts, el francés William Bonnet, el holandés Niki Terpstra, el noruego Boasson Hagen y Alexander Kristof, el británico Mark Cavendish, los italianos Elia Viviani y Giacomo Nizzolo o el australiano Michael Matthews.
El equipo belga puso una velocidad constante en el grupo cabecero, lo que impidió el ataque de lejos de algún aventurero. La última vuelta al circuito de 15,2 kilómetros en La Perla de Doha se inició en fila india, con los compañeros de Boonen y los italianos en la punta de lanza, trazando las rotondas con precisión de cirujanos. Sólo el holandés Leezer lo intentó con un arreón a falta de dos kilómetros. Una osadía utópica, porque los belgas y noruegos le neutralizaron a falta de 500 metros. Peter “Sansón” Sagan, partiendo desde la última posición del grupo de elegidos, progresó por la parte derecha y luego encontró un hueco para acelerar por el centro. Un sprint limpio, en el que Cavendish logró la plata y Boonen, el bronce. Imanol Erviti, que terminó en el puesto 33º, fue el primer y único español en acabar la carrera.
El príncipe británico, Mark Cavendishs, se enfurecía una vez más por la nueva victoria de Peter “Sansón” Sagan contra él y el resto del ejército del grupo de elegidos en el desierto gatarí. Tres portadores del arco iris completaron el mejor podio de siempre en los Mundiales.  
 La cortesana, Dalila, el próximo año intentara persuadir a Peter “Sansón” Sagan y así descubrir el secreto de su fuerza.
Sansón había gobernado a Israel durante veinte años. Peter Sagan a sus 26 años no gobernara durante tanto tiempo, pero todavía le queda algún año más para seguir mandando en el pelotón mundial y repetir el triunfo de hoy.

xoves, 13 de outubro de 2016

MANFRED DONIKE

Manfred Donike naceu en Colonia (Alemaña) o 23 de agosto de 1933. Residía en Rölsdorf (Düren) cando faleceu nun voo a Zimbabue entre Frankfurt do Mendo e Johannesburgo dun ataque cardíaco aos 61 anos o 21 de agosto de 1995.
O ciclismo era o seu pasatempo ata que se fixo profesional para pagarse os seus estudos de medicamento. Posteriormente foi químico no Instituto de Bioquímica da Universidade de Deporte de Colonia e membro da Comisión Médica do Comité Olímpico Internacional e un dos primeiros investigadores sobre a dopaxe.
Empezou a súa carreira deportiva como amateur no Radsportgesellschaft 1919 Hürth, e foi o corredor máis importante do seu equipo ata que empezou a correr como profesional. Gañou varias veces o campionato de clubs na volta a Hürth. Aprendeu a correr en pista no velódromo de Hürth. Na década de 1950 foi un dos ciclistas en pista máis exitosos, xunto con Paul Vadder e Dieter Gieseler; co primeiro foi campión amateur de Alemaña en Americana en 1954. Xunto a Dieter Gieseler foi campión de Alemaña en Americana. Participou en varias carreiras de seis días, algunhas delas en Estados Unidos; foi compañeiro do campión do mundo Heinz Müller.
En 1960 e 1961 participou no Tour de Francia.
Profesional de 1955 a 1962.
Manfred Donike estudou química en Colonia e doutorouse en 1965. A finais da década de 1960 traballou na empresa farmacéutica Grünenthal, onde mellorou a técnica da cromatografía de gases. Foi nomeado en 1977 director do instituto de bioquímica da Escola Superior de Deportes de Alemaña.
Para 1972 desenvolveu un procedemento analítico para detectar casos de dopaxe en Xogos Olímpicos. Nos Xogos Olímpicos de Múnic 1972 empezou a usar ordenador para procesar as mostras, o que aumentou a rapidez das análises e a cantidade deles que se podían realizar. Pouco antes dos Xogos Olímpicos de Seúl 1988 desenvolveu un sistema para detectar o estanozolol, grazas ao cal se puido detectar o caso de dopaxe de Ben Johnson.
Xunto co seu colaborador Johann Zimmermann descubriu a principios da década de 1980 que a testosterona sintética degrádase máis lentamente a epitestosterona que a testosterona producida polo propio corpo. Esta investigación serviu para desenvolver os test que miden a relación testosterona/epitestosterona, que desde 1982 empréganse en distintas competicións deportivas.
En 1995 fundouse o Manfred Donike Institut für Dopinganalytik E.V. na Escola Superior de Deportes de Alemaña, e foi o gurú mundial na loita contra a dopaxe. Este médico estableceu unha táboa estándar, logo de analizar os ouriños de 4.500 persoas de todo o mundo (deportistas, executivos, médicos, obreiros...) tras exhaustivas teorías. Deses 4.500 casos, chegou á conclusión de que a media de testosterona dunha persoa é de 1,5 nanogramos. Ter máis ou menos non é moi común. E só nun caso rexistrouse a alarmante cifra de 6 nanogramos. Quedou unificado que de aí para arriba sería anormal.
O uso de sustancias para mellorar o rendemento humano sufriu un duro golpe nos IX Xogos Deportivos Panamericanos de Caracas en 1983.
Aínda que a guerra non se gañou, esta batalla en particular tivo efectos importantes e marcou unha pauta ao implementarse un sistema moito máis estrito e efectivo que os aplicados en competencias anteriores.
En ela 15 venezolanos tiveron unha participación importante que, aínda que non se medía por medallas, merecía todas as douradas posibles.
No laboratorio antidoping instalado no soto do estadio Brígido Iriarte do Paraíso, fíxose historia. Foi un traballo que comandou un grupo de cinco químicos alemáns, no que o destacado ex ciclista e bioquímico Manfred Donike levaba a pauta ao ser membro da Comisión Médica do Comité Olímpico Internacional.
Os seus fillos son os ex ciclistas Manfred e Alexander Donike.
TRIUNFOS: 1956, vencedor dos Seis Días de Munich con Dieter Gieseler.
1957, Campión de Alemaña en Madison con Edi Giesel.
1958, Campión de Alemaña á americana con Dieter Gieseler.
1960, vencedor dunha etapa na Volta aos Países Baixos.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
TOUR DE FRANCIA: Participou nas edicións de 1960 e 1961, retirándose en ambas.
EQUIPOS: 1955 Bismarck. 1956 Expres.
1957-1960 Altenburger. 1961-1962 Afri-Cola-Torpedo.

luns, 10 de outubro de 2016

¿QUIEN SE VESTIRA DE ARCO IRIS?

En el Mundial de Catar, todos los ciclistas que tomarán la salida el próximo domingo 16, tienen en mente ganar el Mundial, para ello tienen que ser valientes y vencer a las altas temperaturas. Este mundial de Doha está diseñado para los hombres rápidos, los dominadores de las llegadas masivas, esos guepardos que lo dan todo en esos últimos 150 metros finales de cualquier carrera. Marcel Kittel, Mark Cavendish y André Greipel son la referencia a tener en cuenta, pero atención, desde Eslovaquia llega ese ciclista aguerrido, sin miedo a nada y a nadie y con una temporada de ensueño, Peter Sagan llega con ganas, confiado en sus posibilidades y sin miedo, pero sobre todo con la ilusión de revalidar la corona conseguida en el Mundial de Richmond el año pasado y así unirse al club de los ciclistas que han conseguido sumar dos títulos mundiales de forma consecutiva.

Lo que sucedió en Estados Unidos ya es pasado, ahora el presente esta en Dohan, donde el calor y el viento son los principales enemigos para que Peter Sagan no siga el camino de Rik Van Steenbergen, Georges Ronsse, Rick Van Looy, Gianni Bugno y Paolo Bettini los únicos ciclistas que en la historia del ciclismo profesional han conseguido ganar dos Campeonatos del Mundo de forma consecutiva, un hito al alcance de muy pocos.


Al resto de favoritos los encontramos en hombres como Mark Cavendish, que configuro un equipo lleno de grandes rodadores y hombres polivalentes de la talla de Ian Stannard, Geraint Thomas o Stephen Cummings. La apuesta de Gran Bretaña para este mundial es clara. Tiene al gran favorito y le ha arropado con lo mejor de lo mejor. Una nación cuyo ciclismo procede de la pista, como no podía ser menos, ostenta potencia y mucha velocidad con rodadores de taya alta, lanzadores hábiles y veloces y a su excampeón del Mundo, en la punta de lanza del cuadro británico.


Tras Sagan y después de que Alemania lleva medio siglo sin conquistar el Mundial en ruta, este año se enfrentó a un interesante dilema: acudir a Doha con un líder definido arropado por todo el equipo u optar por meter a dos gallos en el mismo corral. Finalmente, se han decantado por la segunda opción. Todo el mundo reconoce que el perfil es propicio para una llegada masiva al sprint, por eso el equipo germano ha optado por poner toda la carne en el asador. Los dos mejores sprinters del pelotón internacional Andre Greipel como líder y Marcel Kittel como comodin serán las bazas para la victoria final.


También los australianos serán otra de las selecciones que pueden jugar con dos bazas de cara a la lucha por la victoria, viven su mejor momento con corredores en prácticamente todos los equipos del World Tour, tienen un equipo propio: el Orica BikeExchange que es de los mejores del mundo, sus ciclistas están en el primer nivel y tienen capacidad para ganar en cualquier terreno.

Desde que Cadel Evans lograra el arcoíris en Suiza se quedaron cerca con Allan Davis en el mundial de casa, con Matthew Goss en Copenhague y los dos últimos años se han tenido que conformar con la medalla de plata que logró Simón Guerrans en Ponferrada y Matthews el año pasado en Richmond.


A Doha acuden con un equipo fuerte para arropar a Caleb Ewa, aunque Michael Matthews también será un hombre importante.


Cuando se nombra a la selección italiana de ciclismo, históricamente siempre fueron favoritos para llevarse el triunfo en los mundiales. Muchos de los grandes ciclistas italianos se adecúan a las características de las carreras de un día, en la que la estrategia forma parte fundamental de la prueba. Este año, llega con uno de los equipos plagado de sprinters con la intención de intentar llebarse el gato al agua en el llano recorrido del desierto de Doha. Giacomo Nizzolo y Elia Viviani serán sus bazas principales aunque cuenta con una segunda fila de mucho nivel capaces de dar la sorpresa.


Otros que la pueden liar son los vikingos de la selección de Noruega que también llegan como serios aspirantes al trono mundialista con dos bazas muy interesantes, Alexander Kristoff y Edvald Boasson Hagen.


Lejos queda ya el triunfo de Thor Hushovd en 2010. Es cierto que el nivel del país nórdico se ha incrementado ostensiblemente, pero les falta un gran triunfo que certifique el paso dado. Noruega cuenta con uno de los mejores sprinters de la actualidad, Alexander Kristoff. El sprinter del Katusha es una garantía de éxito allá donde compite aunque esta temporada no es la mejor de su carrera deportiva. La podría revertir con un triunfo en la línea de meta en Doha.


La otra opción sería de colarse en la fiesta de los sprinters en el equipo vikingo será Edvald Boasson Hagen ya que es un ciclista todo terreno, capaz de desafiar a todo un pelotón en los kilómetros finales como meterse con los más rápidos en pos de un triunfo soñado.


Holanda acude al Mundial de Doha con ilusión, sin miedo y con la firme intención de llevarse algún metal y sobre todo el maillot arcoíris en la contrarreloj con Tom Dumoulin. Pero no solo de la contrarreloj vivirá la selección orange, la irrupción del Campeón de Holanda en ruta el sprinter Dylan Groenewegen hace que su participación en la prueba de ruta no sea testimonial. No parte en la nomina de los grandes favoritos pero ha sido capaz de vencerles recientemente en el Eneco Tour.


La selección belga encara un Mundial que, si no fuera por el todoterreno Greg Van Avermaet, no tendría mucho atractivo para sus aficionados. Sin embargo, la presencia del nuevo y flamante Campeón Olímpico les da ciertas opciones de subir al podio y, por qué no, lograr vestirse también el maillot arcoíris.


Si Avermaet no tiene su día, los belgas tienen hasta dos alternativas. La primera, al veterano Tom Boonen que será un recambio de lujo y el segundo será el joven Oliver Naesen.


Así pues, la selección belga partirá con Van Avermaet como líder del equipo pero con Boonen y Naesen como alternativas.


Por último tenemos a España dispuesta a dar la sorpresa con un equipo revolucionario respecto a anteriores años. El seleccionador español de ciclismo convoco a una plantilla compuesta principalmente por grandes rodadores y con cinco debutantes en las pruebas mundiales de ciclismo.


Con la ausencia de Alejandro Valverde, los ciclistas españoles afrontan por primera vez en muchos años la prueba mundialista sin un corredor que parta a priori entre los máximos candidatos al título, buscando dar la sorpresa con una plantilla revolucionaria y en proceso de renovación.


Como todo hace suponer que la carrera se decidirá al sprint. Los especialistas españoles de las llegadas en grupo son: Juan José Lobato, Francisco Ventoso y Carlos Barbero que se perfilan como los sprinters que lucharán por la victoria. En caso de fuga o necesidad de mover la carrera, hombres como Luis Ángel Maté, David de la Cruz y Omar Fraile se encargaran de ese cometido, mientras que el trabajo en el terreno llano quedará encomendado a especialistas rodadores como Jonathan Castroviejo, Imanol Ervite y Diego Rubio.


Con este cartel de tantos favoritos no es para perderse el último gran evento ciclista de la temporada. Teledeporte ofrecerá todas las pruebas que comenzaron ayer y finalizaran el próximo domingo día 16.


La contrarreloj élite masculina se disputara el próximo miércoles 12 a las 12:45 y la disputa de fondo élite masculina el domingo 16 a las 9:30.

xoves, 6 de outubro de 2016

EVERT DOLMAN

Evert Dolman Gerardus naceu en Róterdan (Holanda), o 22 de febreiro de 1946. Faleceu por mor das consecuencias dunha enfermidade terrible e degradante, nun fogar de anciáns aos 47 anos en Dordrecht (Holanda) o 12 de maio de 1993.
Foi un ciclista neerlandés, que comezou no ciclismo á idade de 13 anos, moi brillante amateur, campión olímpico nos 100 km contra reloxo por equipos en 1964 xunto aos seus compatriotas Gerben Karstens, Jan Pietersen e Bart Zoet en Tokio (Xapón).
Como amateur tamén se proclamou campión do mundo de ciclismo en ruta en 1966.
No Campionato de Holanda de 1967, despois de quedar primeiro foi desposuído do título ao ser acusado de dopaxe tras confesar que manipulara as botellas de mexos, xa anteriormente fora sospeitoso de utilizar wekaminen, medicamento que estaba incluído na listaxe prohibida no grupo das anfetaminas, pero unha receita médica indicada  para pingas nasais, declaroulle libre de dopaxe.
Anos despois dixo nunha entrevista á revista holandesa Wielerrevne que a súa carreira deportiva fora socavada polo consumo de drogas, o que describiu como a caza de bruxas levada a cabo contra el nos primeiros anos da década dos 60.
Profesional entre 1967 a 1973, durante os cales logrou once vitorias e cuxos maiores éxitos deportivos logrounos na Volta a España ao obter un triunfo de etapa na edición de 1967 e no Tour de Flandes onde se impoñería en 1971.
Foi gregario de luxo de Jan Janssen.
 TRIUNFOS: 1967, vencedor da 6ª etapa da Volta a España.
1968 Campión de Holanda de ciclismo en ruta, vencedor da Goirle e da Ulestraten.
1969, vencedor do G. P. de Mónaco, da Mijl van Mares e dunha etapa no Tour de Luxemburgo.
1970, vencedor da Kortenhoef e dunha etapa na Volta a Andalucía.
1971, vencedor do Tour de Flandes.
Nunca participou no Xiro de Italia.
TOUR DE FRANCIA: 1968 (56º), 1969 (49º), 1970 (32º) e 1972 (83º).
VOLTA A ESPAÑA: 1967 (54º, máis unha etapa), 1969 (30º) e 1971 (36º).
Outros resultados dignos de mención: 1969, segundo no Campionato dos Paises Baixos de ciclismo en ruta.
EQUIPOS: 1967 Televizier Batavus. 1968 Smith. 1969 Willen II Gazelle. 1970 Flandria Marte. 1971 Flandria Beaulieu. 1972 e 1973 Kela.

domingo, 2 de outubro de 2016

COLOMBIA SE HACE CLASICÓMANA


Tuvieron que pasar 110 ediciones para que un ciclista no europeo ganase el Giro de Lombardía, y el ciclista que lo consiguió no podía ser otro que el “Chavito” Johan Esteban Chaves Rubio, el ciclista profesional colombiano que corre para el equipo ProTeam Orica-Bike Exchange.
Colombia ya venía avisando en las clásicas de la última semana. Al triunfo de Chaves en el Giro de Emilia se unió, el pasado miércoles, el de Miguel Ángel López "Superman López” que exhibió su instinto de cazador en la Milán-Turín. En ambos casos, Rigoberto Urán se clasificó tercero. “Siempre tercero”. El velocista Fernando Gaviria también ganó hace dos semanas la Clásica Impanis y fue segundo, el último jueves, en el Giro del Piamonte, presentando sus credenciales para el Mundial de Dohan (próximo día 16). Los escarabajos amplían su repertorio, sin necesidad de renunciar a su esencia. Que nadie olvide que esta temporada, Nairo Quintana ha ganado la Vuelta a España, ha sido segundo en el World Tour y tercero en el Tour de Francia. Y Chaves, por su parte, se ha aupado a los podios del Giro de Italia (segundo) y de la Vuelta a España (tercero). ¡Qué temporadón ha hecho Colombia!.
La vitalidad, el pedaleo ágil y alegre lo mismo que su contagiosa y eterna sonrisa, hacen que  Esteban Chaves tenga una legión de seguidores lejos y fuera de su Colombia natal.
Este hijo de carpintero es el estandarte del nuevo ciclismo, abanderado de esos escaladores finos y elegantes. Uno de los actores relevantes del festival colombiano en el tramo final de una temporada 2016 que quedará enmarcada para los anales del país andino.
Este corredor nacido en Bogotá hace 26 años se adjudicó la prueba de las hojas muertas. El Monumento, la clásica de los escaladores, la que cierra el World Tour. Un triunfo que le encumbra entre los grandes y que abre una senda inédita.
 El escarabajo Esteban Chaves destaca por su osadía y ausencia de complejos, como ratificó en el Giro de Italia (acabó segundo) y en la subida a Alto de Aitana, donde noqueó a Alberto Contador con un ataque a larga distancia para conquistar la tercera plaza de la Vuelta a España. Ayer recurrió a la misma estrategia, al comandar una escapada a 35 kilómetros de la meta de Bérgamo. Con él se fugaron su compatriota Rigoberto Urán, el italiano Diego Rosa y el francés Romain Bardet. En el sprint, Chaves (el más liviano) fue el más astuto, siempre situado por detrás de Urán y Rosa y sólo apareciendo en el último tramo, a 50 metros de la llegada. Algarabía en el Orica y en toda Colombia, que no se cansa de acaparar titulares mayúsculos.
Qué mejor manera de finiquitar la temporada que embolsándose uno de los cinco monumentos del ciclismo. El propio Chaves fue quien lanzó el ataque decisivo a 35 kilómetros de la meta, en Sant'Antonio Abbandonato, la quinta de las ocho subidas de un recorrido de 241 kilómetros. Solo Romain Bardet y Rigoberto Urán pudieron seguir su estela, a la que después se sumó Diego Rosa. Por detrás se formó un selecto grupo donde viajaba Valverde, junto a otros ilustres como Robert Gesink, Warren Barguil, Fabio Aru y Gianluca Brambilla. No hubo mucho entendimiento para la caza, salvo arreones puntuales del Movistar con Giovanni Visconti o el mismísimo Alejandro Valverde. Chavito era el más fuerte, lo había demostrado durante toda la clásica, y lo confirmó en el desenlace final: descolgó a Bardet en la ascensión final a Bérgamo Alta y remontó de forma agonica, en el último suspiro, por solo unos centímetros en el sprint a tres bandas al italiano Diego Rosa y a su compatriota Rigoberto Uran.



Esteban ha finalizado el año muy fuerte, con el tercer puesto en la Vuelta a España, su triunfo en el Giro dell'Emilia (también por delante de Urán) y ahora el Giro de Lombardía. Meses antes, había ganado una etapa en el Giro de Italia y se había quedado a menos de un minuto de ganarlo (2º). 
Colombia, gracias a sus escarabajos ya tiene su Monumento.
Chaves ya ha entrado en el palmarés de oro de Colombia, donde se encuentran, entre otros, Pacho Rodríguez (tercero en la Vuelta de 1985), Lucho Herrera (primero en la Vuelta de 1987), Fabio Parra (tercero en el Tour de 1988) o Santiago Botero (campeón del mundo de contrarreloj en 2002).
Estaban Chaves junto a la nueva generación de colombianos liderados por Nairo Quintana, el reciente ganador de la Vuelta a España y gran candidato a destronar a Chris Froome, han puesto un broche de oro a la temporada del World Tour que fue ganada por Peter Sagan, que termina con la hegemonía de cuatro años del ciclismo español. Por delante y para finalizar la temporada 2016 quedan el Mundial de Doha y el Tour de Abu Dabi.

 

 

xoves, 8 de setembro de 2016

RAYMUND DIETZEN

Raimund Dietzen naceu en Trier, Pfalz Rheinland (Alemaña), o 29 de maio de 1959.
Teño que recoñecer que este louro alemán xunto a Perico Delgado, Álvaro Pino, Sean Kelly, Lucho Herrera e outros moitos foi un dos culpables de que me guste tanto o ciclismo. Foi deses corredores que sempre me fixo vibrar coa súa forza, combatividade, un loitador todo terreo, con ese estilo desgarbado subindo debido a mover grandes desenvolvementos por esa gran potencia, que ademais lle facía ser un potente rodador e ir forte nas crono, formouse no ciclismo español, sendo un dos mellores corredores estranxeiros enrolados no pelotón hispano na década dos 80, aínda que o seu palmarés non reflicte con exactitude a categoría deportiva deste excelente profesional.
A súa carreira quedou truncada tras caer no escuro túnel de 680 metros situado no porto de Cotefablo (Huesca), o cal carecía da suficiente iluminación a 47 quilómetros da meta en Jaca. Localidade onde estaba situada a liña de meta da décimo terceira etapa da Volta a España de 1989. O ciclista sufriu unha fractura tempo-parietal dereita, aínda que sen derrame interno, segundo revelou o escáner que se lle fixo no hospital de Navarra, en Pamplona, polo que os médicos eran optimistas sobre a súa recuperación. Por mor das lesións sufridas tívose que retirar do ciclismo profesional. A organización da Volta foi condeada a pagar unha indemnización de 80 millóns de pesetas, despois de sete anos de preitos, contra a mismísima Unipublic, tras demandar á empresa Caser Seguros, aseguradora da Volta.
O brutal golpe non acabou coa súa vida pero si o mantivo en coma un tempo que os médicos investiron en reducirlle a lesión para logo poder espertarlle e comprobar o seu estado. Todo saíu ben, a súa recuperación foi absoluta aínda que el sempre dixo que aquilo acabou coa súa carreira.
Pertenceu ao equipo Teka durante case toda a súa carreira profesional. Sempre se distinguiu pola súa profesionalidade, facendo vivir xornadas inesquecibles na Volta, na que era o home a bater pola súa forza, decoro e mentalización deportiva.
Brillou fundamentalmente na Volta a España aínda que o primeiro posto do podio da carreira española sempre lle estivo negado, pois das súas oito participacións en dúas ocasións foi subcampión (1987 e 1988), noutra terceiro (1984) e noutra cuarto (1986). Tamén gañou o Ciclocrós de Igorre en 1979 cando aínda era amateur e esa carreira aínda sendo profesional non era da máxima categoría.
Profesional de 1982 a 1989 durante os cales logrou 27 vitorias.
Tras a súa retirada como profesional, converteuse en director deportivo do equipo Gerolsteiner.
Agora, vive en Montroig (Tarragona), está casado, ten dous fillos e dirixe campamentos de adestramento para cicloturistas en Cambril. Non se esquece daquilo e o ciclismo débelle que aumentasen as medidas de seguridade e que se eviten os túneles nas carreiras importantes.
Actualmente segue andando en bicicleta, ten apartamentos que aluga, dirixe un hotel, organizando rutas en bicicleta pola zona para os clientes, mesmo, asesorou á concellería de Turismo da  localidade na elaboración dun mapa de rutas e sendas para cicloturistas na Costa Dourada. Tamén é director da empresa Diroes Radsport Ferien, especializada en cicloturismo e adoita viaxar a Alemaña un par de veces ao ano, pero a súa vida está en Cataluña.
TRIUNFOS: 1982, vencedor do Gran Premio Benifayó e do Trofeo Luís Puig.
1983, vencedor da Volta a Valencia, máis unha etapa, unha etapa da Semana Catalá, e unha etapa da Volta a Castela.
1984, Campión de Alemaña, unha etapa da Volta a Asturias e Campión de Alemaña de Ciclocrós.
1985, vencedor da Volta a Cantabria, máis unha etapa e Campión de Alemaña de Ciclocrós.
1986, Campión de Alemaña, vencedor da Volta a Cantabria, máis unha etapa, unha etapa da Volta a Murcia e unha etapa da Volta a Aragón.
1987, vencedor da Volta á Rioxa, máis unha etapa e do Criterium de Schoodorf.
1988, vencedor do Trofeo Castela-León, máis unha etapa e do Trofeo Coca-Cola.
1989, vencedor da Semana Catalá e do Criterium de Tarragona.
Nunca participou no Xiro de Italia.
TOUR DE FRANCIA: 1984 (64º), 1986 abandonou, 1987 (90º) e 1988 (83º).
VOLTA A ESPAÑA: 1982 (40º), 1983 abandonou, 1984 (3º, máis unha etapa), 1985 (7º), 1986 (4º, máis unha etapa), 1987 (2º), 1988 (2º) e en 1989 antes de abandoar gaña unha etapa.
Outros  resultados dignos de mención: 1983 terceiro na Semana Catalá e segundo no Campionato de Alemaña en ruta, 1984 segundo na Semana Catalá, 1985 segundo na Volta a Asturias, segundo na Volta a Burgos e terceiro na Volta a Galicia, 1987 terceiro na Volta a Aragón.
EQUIPOS: 1982 Puch-Eurotex. 1983-1989 Teka.