xoves, 17 de maio de 2018

JOSÉ MANUEL FUENTE


José Manuel Fuente Lavandeira, alcumado “O Tarangu”, naceu en Limanes, Asturias (España), o 30 de setembro de 1945. Faleceu o 18 de xullo de 1996 aos 50 anos cando non puido superar un transplante de ril que recibira facía apenas dous meses.
Foi un ciclista profesional español que gañou catro veces o Premio da montaña do Xiro de Italia, subcampión en 1972 nesa mesma carreira, terceiro no Tour de Francia de 1973 e gañador en dúas ocasións da Volta a España, sendo un dos corredores que máis alegrías deu ao ciclismo español.
Tivo a sorte ou a desgraza de coincidir durante varios anos con dous dos mellores ciclistas de todos os tempos como o foron o belga Eddy Merckx e o tamén español Luís Ocaña. Estes campións chegaron a dicir que, de controlar un pouco o seu temperamento (era puro nervio en carreira), sería o número un indiscutible.
O “Tarangu” como se lle coñecía no pelotón, na estrada e, sobre todo, na montaña, non coñecía a palabra tregua e o que significaba. Para el a loita era a mesma esencia do ciclismo.
Practicamente desde que debutou como profesional empeñouse en conquistar o ciclismo mundial e certamente estivo a piques de logralo, xa que as súas actuacións nas frontes máis difíciles, e ante os grandes campións foron impresionantes.
Eses erros nas tres grandes probas por etapas fixeron que a súa palmarés non se axustase á súa clase, aínda que o seu espírito combativo fose certamente envexable e, por iso, un dos grandes do mundo nos anos setenta.
Con tan só 7 anos como profesional atesouraba un palmarés que poucos ciclistas puideran conseguir, e menos en tan pouco tempo. Moitos destes triunfos logrounos no Xiro de Italia, país onde era moi querido e valorado tanto polo seu espírito de atacante nato como pola súa gran rivalidade con Felice Gimondi e co mítico ciclista Eddy Merckx do que con todo era un gran amigo.
Chegou ao ciclismo de rebote, ao acompañar ao seu amigo de Colloto, Paco Cubillas, ás carreiras que este se apuntaba. Naquel momento a bicicleta non era máis que un entretemento que co paso do tempo converteuse na gran afección do pequeno Jose Manuel. Nos seus inicios as dúas persoas que lle axudaron foron o ciclista afeccionado, José Luis González Rio (Carretillo) e o médico da parroquia, Eduardo Préstamo.
En 1962, aos dezasete anos de idade, chegaron os primeiros postos de honra. Corría no xuvenil da Tenderina de Oviedo.
En 1964 e 1965 é afeccionado de 2ª e corre no equipo Mantova de Oviedo. É curioso porque un tal Eddy Merckx, que había nado tres meses antes que Fuente, debutaba como ciclista profesional o 27 de abril de 1965.
En 1966, como afeccionado de 1ª, corre co equipo Forno San José. Alí coincide con futuros ciclistas profesionais como Antonio Menéndez ou Gonzalo Aja.
En 1967 corre nas filas do equipo Corisa. Con todo, as súas aspiracións de dar o salto a profesionais ven truncadas polo servizo militar que debía cumprir en 1968. Por ese motivo ese ano non milita en ningún equipo e debe esperar a 1969 para reiniciar a súa carreira ciclista como afeccionado.
En 1969 corre co equipo Werner e completa a súa mellor tempada como ciclista afeccionado, ata o punto de ser nomeado mellor ciclista afeccionado de Asturias. Pero o que debería ser unha plataforma para debutar en profesionais convértese nun paso atrás ao chocar o seu temperamento cos directivos do equipo Werner. Con 24 anos Fuente queda sen equipo e a súa carreira como ciclista parece máis preto do fin.
Sen equipo e sen traballo a vida de José Manuel Fuente se desmoronaba. Polo soño de chegar a ser ciclista profesional enfrontouse á súa familia e deixara un traballo fixo, e agora, con case 25 anos, unha idade á que moitos ciclistas son xa profesionais consagrados, ve partir o penúltimo tren. Busca á desesperada quen lle bote unha man e atópase coa axuda de Amieva, que é quen o recomenda a Xullo San Emeterio, director deportivo do equipo Karpy.
 Fuente corre en 1970 co equipo Karpy e faio con licenza de independente ou afeccionado de 1ª especial, categoría que existía naquela época para os profesionais de primeiro ano. Era o Karpy un equipo eminentemente novo con ciclistas de gran proxección como Eduardo Castelló, Gonzalo Aja, José Albelda, Juan Manuel Santisteban, Julián Cuevas ou o propio José Manuel Fuente.
Debuta na Volta a España e faio ao grande. Na primeira etapa se enfunda a camisola da clasificación dos neoprofesionais, denominado polas súas cores Camisola Tigre, e xa non llo quitan en toda a Volta. Termina décimo sexto a 5:23 do gañador, Luís Ocaña. A consecución do camisola Tigre supuxo un cambio radical na proxección deportiva do Tarangu, non esquezamos que seis meses antes atopábase sen equipo e sen ningunha expectativa de futuro e agora non soamente xustificara a súa fichaxe polo equipo Karpy, senón que ademais practicamente garantía o seu futuro inmediato.
Tras unha brillante tempada os ollos do todopoderoso equipo ciclista Kas fixáronse nel e o 5 de xaneiro de 1971 incorporábase á disciplina do equipo Kas.
Os seus inicios no Kas foron moi duros. Os resultados non acompañaban tanto a nivel persoal como a nivel de equipo. As consecuencias da nefasta tempada do Tarangu non tardaron en chegar e Fuente atopábase ao final da Volta con pé e medio fora do equipo ciclista Kas. A súa presenza no equipo do Xiro de Italia estaba descartada e a súa saída do Kas a final de tempada estaba case asegurada. Unha lesión a última hora de Gabriel Mascaró obrigou a Dalmacio Langarica a incorporalo e finalmente foi da partida. Alí, en Italia, a súa vida deportiva deu un cambio de 180º.
Na décima etapa entre Forte dei Marmi e Pian do Falco chegou a súa primeira vitoria co equipo Kas, unha vitoria que ademais o catapultó ao primeiro posto do gran premio da Montaña, e que terminaría levándose por primeira vez na súa carreira.
As críticas do principio de tempada convertéronse en loas e o Tarangu, en gran estado de forma, foi convocado para disputar o seu primeiro Tour de Francia.
No Tour novamente brilla na montaña con dúas vitorias consecutivas nos Pireneos. A primeira en Bagneres de Luchon o día que Luís Ocaña foise ao chan no descenso do Col du Mente e tivo que abandoar o Tour portando a camisola amarela e con máis de sete minutos de vantaxe respecto Eddy Merckx.
En 1972 a pesar da importancia dos seus triunfos na tempada anterior o rol do Tarangu para a nova tempada segue sendo o de axudar aos seus xefes de equipo no seo do equipo Kas. E todo foi así ata que camiño de Formigal, na Volta a España, saltou a un ataque de José Grande e abriu un importante oco co pelotón. Co permiso do equipo e do líder da carreira, Txomin Perurena, presentouse en Formigal cunha vantaxe de 6:37 sobre Antonio Menéndez e de 8:37 respecto os favoritos. Fuente vestíase por primeira vez de amarelo e ademais cunha substanciosa vantaxe de 6:35 sobre Txomin Perurena.
Fuente gañou a Volta a España cunha cómoda vantaxe de 6:34 sobre o seu compañeiro Miguel María Lasa e de 7:00 sobre Agustín Tamames. Gañou o gran premio da Montaña e a combinada e o seu equipo, o Kas, gañou a clasificación por equipos. Pero o máis importante, dominara a carreira como só facíano os campións.
Co excelente estado de forma mostrado na Volta, Fuente presentouse unha seman despois no Xiro de Italia onde se ía a atopar co imbatible Eddy Merckx. Empezou o Xiro como terminou a Volta, de forma excepcional. Pero Merckx era moito Merckx e nunha emboscada camiño de Catanzaro fíxose co liderado e xa non o soltou. Fuente seguiu co seu espírito combativo tanto en Jafferau como na cima do Stelvio Pass, onde gañou e alzouse coa segunda praza da xeral, sempre por detrás de Eddy Merckx. Fuente terminou segundo e ratificou o seu excelente triunfo da Volta, ademais volveu gañar o premio da montaña por segundo ano consecutivo.
En tan só dúas tempadas Fuente xa se consolidou como un dos grandes do pelotón e para a nova tempada marcouse un novo obxectivo: o Tour de Francia. Para iso renunciou á Volta a España e presentouse moi curto de forma no Xiro de Italia. Moi pronto as súas opcións de loitar polo rosa desvanecéronse, con todo o seu espírito combativo levoulle a gañar a etapa dolomítica que finalizaba en Auronzo dei Cadore. Ao final fíxose co gran premio da Montaña en dura pugna con Eddy Merckx, era o seu terceiro reinado da montaña do Xiro.
Con todo no Tour Fuente atopouse con dous ósos: o mellor Luís Ocaña e o pavés da terceira etapa. Ese día deixouse máis de sete minutos sobre Ocaña e perdeu practicamente todas as súas opcións de vitoria. Mostrando un carácter irredutible e unha fe cega nas súas posibilidades, rexeitou calquera pacto Bic-Kas que fortalecese o amarelo de Ocaña e déselle a Fuente un segundo posto e o reinado da montaña. Perdeu ambas as cousas, pero con todo regalou ao ciclismo una das xornadas máis épicas que se lembran camiño de Lles Orres. Ese día atacou a Luís Ocaña no Col du Galibier ata a extenuación, contraatacou Ocaña no Col d' Izoard e ambos chegaron á meta, Ocaña primeiro e Fuente detrás.
 Fuente terminou terceiro na xeral e converteuse no primeiro ciclista español da historia en facer podio nas tres grandes voltas do ciclismo: Xiro, Tour e Volta.
Fuente repite para 1974 os mesmos obxectivos que en 1972: Volta e Xiro. Na Volta atópase con Luís Ocaña e Bernard Thevenet, primeiro e segundo do último Tour.
Fuente, en mellor estado de forma que os seus rivais, domina nas montañas e faise coas vitorias nos Angeles de San Rafael e o Naranco, con todo unha inoportuna caída camiño de Arrate compromete unha vitoria que parecía cantada. Finalmente salva as dificultades e faise coa súa segunda Volta a España por tan só 11 segundos sobre Joaquin Agostinho.
E desta forma, cun Tarangu pletórico, preséntase en Italia, tan só catro días despois do seu triunfo en España, disposto a derrotar ao propio Eddy Merckx. Fuente domina a montaña como nunca se lembra: gana en Sorrento a terceira etapa e vístase a maglia rosa; repite triunfo en Monte Carpegna e en Il Ciocco e a súa renda é suficiente para manter o liderado fronte a Merckx tras a única crono daquel Xiro. Por diante só montaña, Alpes e Dolomitas.
 O Xiro era de Fuente. Con todo o asturiano, capaz do mellor e do peor, viviu en San Remo un dos desfalecementos máis espectaculares da súa carreira. Nunha xornada de media montaña, fría, con choiva e moita néboa Fuente cometeu un erro táctico ao tirar do pelotón en primeira persoa para abortar unha escapada que en nada lle prexudicaba. Gastou demasiadas forzas e non foi capaz de seguir o ronsel do pelotón durante a subida ao porto de Langa. En meta a diferenza chegara aos 8:01 respecto de Eddy Merckx, o soño do Xiro desvanecíase.
A falta dunha etapa de montaña estaba na xeral a 3:22 de Merckx e, como non podía ser doutra maneira, tentouno no Monte Grappa. Os relatos oficiais da proba dan a Fuente unha vantaxe máxima de 2:40, con todo o Tarangu fala no seu libro de referencias próximas a 3:30, isto significa que nalgún momento da ascensión a Monte Grappa Fuente puido ser líder virtual da carreira. E aquí estalou a polémica xa que o Tarangu dixo en meta que era imposible que en 5 quilómetros de descenso recortáronlle a vantaxe que levaba no alto. En calquera caso loitou, tentouno e puxo o espectáculo naquel Xiro, considerado como “The greatest show on earth”.
Fuente terminou quinto na xeral, gañou cinco etapas e o premio da montaña, cuarto consecutivo.
A tempada de 1975 a centrou na consecución do Tour de Francia. Renunciou ao Xiro e centrouse na Volta como preparación. Con todo algo non marchaba ben ao longo da tempada, nin os resultados nin as sensacións acompañaban. Chegou ao Circuíto con moitas dúbidas e o prólogo, moi técnico, xa foi un calvario para Fuente que se deixou 53 segundos. E o que tiña que ocorrer ocorreu; era o segundo sector da primeira etapa con final en Roubaix despois de 108 quilómetros e con alternancia de muros das clásicas belgas e tramos de pavés da París- Roubaix. O Tarangu terminou o último a 15:23, o seu tempo estaba fóra de control e por tanto debía abandonar o Tour. En posteriores declaracións dixo que ese fora o peor momento da súa vida deportiva.
Problemas de saúde obrigáronlle a un abandono prematuro da actividade deportiva. Con posterioridade retomou a súa relación co ciclismo profesional sendo o director deportivo do equipo asturiano CLAS-Cajastur.
Chegara o momento de analizar as causas, pero non soamente do abandono no Tour de Francia, senón do rendemento de toda a tempada. Era un ciclista experimentado que estaba a piques de cumprir os 30 anos, unha idade envexable para os ciclistas, por tanto as causas había que buscalas máis en factores físicos que en factores de planificación deportiva.
Nada máis chegar a Asturias Fuente púxose nas mans dos médicos e os resultados non podían ser máis desalentadores: Fuente sufría unha hepatite tóxica e unha nefropatía crónica posiblemente debido a unha nefritis que tivo na súa infancia por unha escarlatina mal curada. Aínda que a hepatite non revestía ningún perigo, a nefropatía podía apartarlle do ciclismo.
Fuente buscou por todos os medios a alta médica que lle permitise competir, pero esa alta nunca chegou. En xaneiro de 1976 rescinde o seu contrato co equipo ciclista Kas e enrólase no Bianchi italiano. Chegou a correr a Volta aos Vales Mineiros de 1976, pero tras comprobar que non era capaz a seguir o ritmo dos seus compañeiros, e iso a pesar de gañar a etapa de Brañillín, optou por deixar a bicicleta definitivamente.
 Con 31 anos Fuente comezaba unha nova vida; unha vida xa encarrilada coa súa tenda de bicicletas en Oviedo. Colaborou con diferentes medios de comunicación para seguir as grandes voltas ciclistas e finalmente converteuse en director deportivo do equipo afeccionado da Central Leiteira Asturiana, o CLAS-Cajastur. Durante cinco tempadas levou a dirección técnica do equipo e en 1988 o equipo debuta no campo profesional. A experiencia en profesionais tan só durou ata o mes de agosto, cando Fuente presenta ante os patróns do equipo CLAS-Cajastur a súa dimisión, froito de desavinzas propias da marcha dun negocio.
Cando a enfermidade xa o estaba arrinconando xorde desde Asturias a idea de brindarlle unha homenaxe. Non faltou ninguén, nin os seus amigos, nin os seus compañeiros, nin os seus rivais. O 5 de setembro de 1995 o teatro Campoamor de Oviedo reuniu a centos de persoas que agasallaron a un dos máis espectaculares ciclistas da historia. Eddy Merckx, Bernard Thevenet, Felice Gimondi e Bernard Hinault representaron a todo o ciclismo internacional naquela homenaxe.
Profesional de 1970 a 1976.
TRIUNFOS: 1971, vencedor dunha etapa do Xiro de Italia e de dúas etapas do Tour de Francia.
1972, vencedor da Volta Ciclista a España, máis unha etapa e o Premio da montaña e de catro etapas do Xiro de Italia.
1973, vencedor da Volta a Suíza, máis dúas etapas e o Premio da montaña e dunha etapa do Xiro de Italia.
1974, vencedor de dúas etapas da Volta Ciclista a España, de cinco etapas do Xiro de Italia e do Trofeo Maggiora.
 1975, vencedor da cronoescalada aos Lagos de Enol.
XIRO DE ITALIA: 1971 (39º, máis unha etapa), 1972 (2º, máis catro etapas e o Premio da montaña), 1973 (8º,máis unha etapa) e en 1975 (5º, máis cinco etapas e o Premio da montaña).
TOUR DE FRANCIA: 1971 (72º, máis dúas etapas) e en 1973 (3º).
VOLTA A ESPAÑA: 1970 (16º), 1971 (54º), 1972 (1º, máis unha etapa e o Premio da montaña), 1974 (1º, máis dúas etapas) e en 1975 abandonou cando xa non tiña ningunha opción.
Outros resultados dignos de mención: 1970, terceiro na Volta aos Vales Mineiros. 1972, terceiro no Circuíto de Áselos e en 1972 segundo na Volta a Levante.
EQUIPOS: 1970 Karpy, 1971-1975 KAS e 1976 Bianchi.

xoves, 3 de maio de 2018

ANSELMO FUERTE


Anselmo Fuerte Abelenda naceu en Madrid (España), o 27 de xaneiro de 1962.
Este exciclista español, era o súper clásico español, daqueles que sempre daba xogo, sobre todo na Volta a España, pero que non tivo a fortuna de poder gañar unha gran volta por etapas. Sen ser un escalador nato era o terreo no que mellor se defendía, aínda que tamén no chairo e mesmo nas cronometradas non adoitaba perder corda. Era esa clase de corredor completo pero demasiado conformista, polo que lle custaba moito gañar, iso impediulle dar un salto adiante no seu palmarés.
Criouse no barrio madrileño do Batán e traballou nunha empresa de fabricación de bicicletas. O seu debut profesional fíxoo despois da vitoria na Volta á Comunidad de Madrid en 1984.
En 1991, partía como favorito liderando á ONCE para gañar a Volta a España, pero nesta ocasión, o seu compañeiro de equipo Melchor Mauri, foi quen levou o gato á auga ao conseguir a camisola amarela na primeira etapa, converténdose no líder do equipo ao facer valer a súa forza nas etapas contrarreloxo. Quedaba claro na 7ª etapa, unha CRI de 47 quilómetros en Cala d´ Or (Baleares), na que Anselmo Fuerte perdeu demasiado tempo como para poder optar ao título. Aquela edición por suposto gañouna Melchor.
Profesional de 1985 a 1993.
Tras a súa retirada do ciclismo profesional, foi comentarista de ciclismo para a cadea SER, retransmitindo as grandes voltas e colaborador coa Asociación Deporte e Vida.
Tres anos despois da súa retirada, obtivo o título de director deportivo.
TRIUNFOS: 1986, vencedor dunha etapa na Volta ao País Vasco.
1987, vencedor da Volta a Tres Cantos e da Volta a Aragón.
1988, vencedor do Critérium de Fuenlabrada.
GIRO DE ITALIA: 1992 (49º).
TOUR DE FRANCIA: 1985 (100º), 1986 (31º), 1987 (8º), en 1988 abandonou na decimosegunda etapa, 1989 (29º) e en 1990 (24º).
VOLTA A ESPAÑA: 1986 (9º), 1987 (7º), 1988 (3º e líder durante dous días), en 1989 retírase antes de finalizar a carreira e en 1990 (3º).
Outros resultados dignos de mención: 1987, segundo nunha etapa do Tour de Francia, 1988 e 1991, segundo na Semana Catalá, 1989, segundo nunha etapa do Tour de Francia.
EQUIPOS: 1985 Zor- Gemeaz, 1986 Zor- BH, 1987-1989 BH Sport, 1990-1992 ONCE e 1993 Kelme-Xacobeo 93.

domingo, 29 de abril de 2018

UN GIRO DE ITALIA 2018 QUE HARÁ HISTORIA


El próximo 4 de mayo arranca la 101ª edición de un Giro de Italia que a día de hoy ya es historia, porque desde que se anunció con sorpresa que la salida seria en Jerusalén entendí que sería un Giro especial.
Por primera vez una de las tres grandes carreras de tres semanas saldrá fuera de la propia Europa, para terminar como ya había ocurrido en 1911, 1950 y 2009 en la Roma que durante siglos fue el centro de la civilización occidental. Además de ser la ciudad santa para la Iglesia católica.
Un Giro de Italia 2018 con 3.562,9 kilómetros de recorrido, 169,7 kilómetros de media por etapa, dos cronos individuales de menos de 45 kilómetros en total, 7 etapas con claro perfil para los velocistas, 6 etapas de media montaña que los especialistas en fugas tendrán marcadas para su lucimiento y ansias de victoria y 6 etapas de alta montaña, todo un recorrido inspirado y pensado para que sea equilibrado.
La ciudad israelí de Jerusalén, considerada la ciudad sagrada por las tres mayores religiones monoteístas: el cristianismo, el islam y el judaísmo, dará el pistoletazo de salida con una contrarreloj individual de 9,7 kilómetros de un recorrido muy articulado dentro de la ciudad, bordeando algunos de los lugares más simbólicos para finalizar en cuesta cerca de las murallas de la histórica ciudad.
La primera etapa en línea se corre el sábado 5, la serpiente multicolor entre Haifa y Tel Aviv se enfrentara a dos únicas dificultades, los altibajos de Acri y el particular GPM de Zikron Yakov, para después de 167 kilómetros llegar a la recta del paseo marítimo donde está situada la meta de esta segunda etapa.
La tercera y última etapa por tierras israelíes transcurre entre el mar Mediterráneo y el Mar Rojo pasando por el desierto del Négev, 226 kilómetros entre Be´er Sheva y Eilat totalmente llanos.
Tras el día de descanso y traslados del circo multicolor, el Giro se adentra en Sicilia con una etapa rompepiernas que terminará con la ascensión a Caltagirone, y que podría hacer que haya algunas diferencias entre el abanico de favoritos al triunfo final.
La 5ª etapa, como antesala de la llegada a la alta montaña tiene dos partes diferenciadas en su recorrido: la primera mitad, parcialmente llana, y la segunda, con tres subidas puntuables antes de la ascensión final a Santa Ninfa.
La primera llegada en alto de este Giro 2018 será en el mítico volcán siciliano. Arrancará a 25 kilómetros de meta con las primeras rampas en Paternò y atravesará un camino estrecho entre parques y flujos de lava hasta llegar al Observatorio Astrofísico (30 kilómetros al 8% de media en total), 3 kilómetros antes del Rifugio Sapienza, que ya ha sido llegada en otras ocasiones. Una vertiente que incluso el propio Vincenzo Nibali ha reconocido que no conoce. 
La 7ª etapa, antesala de la segunda llegada en alto es totalmente llana con previsible llegada masiva.
Con la disputa de la 8ª etapa llega la Segunda meta en alto. El recorrido de la serpiente multicolor sigue en dirección norte cruzando el Cilento hasta llegar a Salerno, donde arrancará la subida al santuario de Montevergine di Mercogliano (14,7 kilómetros al 5,5% de media). Será una subida dura después de una semana de pedaleo ya en las piernas. 
Después de este duro esfuerzo, los gallos repondrán fuerzas con el segundo día de descanso y antes de poner rumbo a los Alpes, la carrera pasará por el macizo rey de los Apeninos, el Gran Sasso D'Italia (la gran piedra de Italia), en el centro de la península. Primero los ciclistas pasarán por Roccaraso, puntuable, en el kilómetro 108 y a partir del 177 serán casi 47 kilómetros sin parar de subir al 8,2% de media, con otra cota que repartirá puntos (Calascio), en el kilómetro 191, a 33 de la meta de Campo Imperatore. 
El trazado rompepiernas de la 10ª etapa servira para apuntalar las primeras raciones de alta montaña. Será la etapa reina en longitud, que no en desnivel y que arrancara con una subida puntuable a Fonte della Creta para después cruzar el corazón de los Apeninos hasta llegar a la región de Umbría. 
La primera subida dura con que se encontrara el pelotón estará situada en la 11ª etapa con el Passo del Termine, en el kilómetro 38, después Valico di Pietra Rossa en el 97 y una cota corta y explosiva en Osimo. También la serpiente multicolor pasará por Filottrana, ciudad natal del malogrado Michele Scarponi, en la que se llegará al 14% de desnivel.
Toda la 12ª etapa recorrerá las autopistas SS16 y SS9 a través de Emilia hasta llegar a Tre Monti, donde entrará a todo tren en un circuito que terminará en una muy probable llegada al sprint dentro del Autódromo Enzo e Dino.
En la 13ª los esforzados de la ruta atravesarán al completo la Pianura Padana hasta el Montello, en el kilómetro 160, que será puntuable. Antes de entrar en un circuito donde existen algunos de los monumentos de la Segunda Guerra Mundial, este Giro de Italia pasará por zonas que no atravesaba desde hace más de 30 años. 
La 14ª etapa será la primera alpina de esta edición. Habrá cinco cimas puntuables antes del final en el Monte Zoncolan: Monte di Ragogna (km. 42), Avaglio (km. 105) y después un encadenado con el Passo Duron (km. 142), Sella Valcalda-Ravascletto (km. 160) y el propio Monte Zoncolan (arranca en el km. 171 y son 10 kilómetros al 11% de desnivel medio y rampas máximas del 22%).
En la 15ª etapa se pasara de los Alpes a los Dolomitas para ascender el Passo della Mauria (km. 48), el Passo Tre Croci (km. 110, el coloso del día con 7,9 kilómetros al 13,4%), el Passo di Sant'Antonio (km. 146) y el Costalissoio (km. 160) antes de la llegada en alto en Sappada. 

Tras esta etapa llega el tercer día del merecido descanso antes de la contrarreloj. Una etapa para especialistas con largas rectas y curvas anchas. El final, en el casco urbano de Rovereto, será más enrevesado.
La 17ª etapa empieza con una subida no puntuable a Molina di Ledro y se sigue con un recorrido medianamente escarpado que sólo puntúa en la subida a Lodrino, en el kilómetro 71. Después descenso hasta el Lago Iseo y última oportunidad para los sprinters antes del último día en Roma.
Nueva incursión en los Alpes en la 18ª etapa. Acercamiento a través de la Pianura Padana hasta Novello, primera cota puntuable, en el kilómetro 140. A partir de ahí falso llano hasta Mondoví, donde arranca la subida al Prato Nevoso, un ascenso largo y constante (19,7 kilómetros al 7,8% de media). 
La 19ª etapa, por su ubicación en el recorrido y su durísimo encadenado de puertos será la etapa reina. La primera escalada será al Colle del Lys (km. 48), seguirá el Colle delle Finestre (Cima Coppi, 18,6 kilómetros al 9% de desnivel medio), que se coronará en el kilómetro 110, y después vendrán Sestriere (km. 137) y el final en el Monte Jafferau, que arranca en el kilómetro 181, en la localidad de Bardonecchia. 
La 20ª etapa será la segunda etapa en los Alpes occidentales y última de montaña. 4500 metros de desnivel repartidos en tres ascensiones: Col Tsecore (km. 146), Col St. Pantaleón (km. 185) y Cervinia, la última gran subida del Giro 2018 (18,7 kilómetros al 7,2%) antes de poner rumbo a Roma. 
La última estampa del Giro de Italia 2018 la veremos en la 21ª etapa por un circuito de 11,8 kilómetros por las calles de la capital italiana que se repetirá diez veces. El pelotón homenajeara a los campeones  y segurísimo que no dejará indiferente a nadie. 
De entre todos los ciclistas que partirán el día 4 desde Jerusalén, los candidatos a llevarse la ansiada maglia rosa serán: Chris Froome que estará en el punto de mira tras su posible positivo por dopaje durante la pasada Vuelta Ciclista a España, Tom Dumoulin, que defenderá el título de la pasada edición, o el italiano Fabio Aru, que luchará por hacerse con el liderato en una edición que también contará con Thibaut Pinot, Miguel Ángel López  y Esteban Chaves. A ellos se sumarán otros líderes de renombre como Domenico Pozzovivo, Alexandre Geniez, y Michael Woods.
El objetivo de los 11 españoles que serán de la partida: Mikel Nieve, Víctor de la Parte, Antonio Pedrero, Jaime Rosón, Rafael Valls, Pello Bilbao, Luis León Sánchez, Igor Antón, Francisco Ventoso, David de la Cruz, Markel Irizar y Rubén Plaza, será el de ayudar a sus líderes pero también conseguir alguna victoria de etapa, algo que el año pasado no se le dio del todo mal a la representación española.

xoves, 26 de abril de 2018

JOSEF FUCHS

Josef Fuchs naceu en Unteriberg (Suíza), o 24 de xullo de 1948.
Ex ciclista suízo que competiu nas modalidades de ruta e pista. Bo rodador e estupendo escalador. Especialista en carreiras por etapas que preferiu exercer de gregario de ciclistas da talla de Franco Bitossi, Luís Ocaña, Francesco Moser, Giovanni Battaglin e Giuseppe Saronni.
Gran esquiador de fondo e Campión suízo de persecución amateur. Ademais en 1969, gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Ciclismo en Ruta na contrarreloxo por equipos.
En pista obtivo a medalla de prata no Campionato do Mundo de 1971, na proba de persecución individual.
Profesional de 1972 a 1981.
TRIUNFOS: 1972, Campión de Suíza de fondo na estrada, vencedor do G. P. de Lancy, do Xiro de Toscana, dunha etapa na Tirreno-Adriático e do Trofeo Cougnet.
1973, Campión de Suíza de fondo na estrada.
1974, vencedor da Cronostaffeta con Moser e Ritter.
1976 e 1977, vencedor da Grabs-Voralp.
1978, vencedor dunha etapa da Tirreno-Adriático.
1979, vencedor dunha etapa da Volta a Suíza, da Rubd Um die Rigi-Gersau, dunha etapa da Volta a Cataluña e dunha etapa da Tirreno-Adriático.
1980, vencedor dunha etapa da Volta a Suíza.
1981, vencedor da Lieja-Bastogne-Lieja por descualificación de Van de Velde e vencedor do G. P. Lugano.
XIRO DE ITALIA: 1972 (30º), 1974 (25º), 1977 (22º), 1979 (8º), 1980 (8º) e 1981 (5º).
TOUR DE FRANCIA: 1975 (8º) e en 1976 abandona.
VOLTA A ESPAÑA: 1976 (8º).
Outros resultados dignos de mención: 1978, terceiro na Volta a Suíza. 1980 e 1981 segundo na clasificación xeral final da Volta a Suíza.
EQUIPOS: 1972-1975 Filotex, 1976 Super Ser, 1977 Sanson, 1978 Fiorella-Citröen, 1979 Scic, 1980 Gis Gelati e en 1981 Cilo- Aufina.

luns, 23 de abril de 2018

LA PRIMAVERA HACE BROTAR A LAS NUEVAS PROMESAS DEL CICLISMO.


Ahora mismo no recuerdo quien decía que el ser humano se suele comparar metafóricamente con las estaciones astronómicas. La adolescencia vendría a ser la primavera. La juventud, el verano. La madurez, el otoño y la vejez, el invierno.
Con la despedida del invierno llega la primavera y con ella florecen los campos.
En el asfalto de las carreteras y dentro de esa serpiente multicolor brotan y emerge el potencial de una nueva generación de jóvenes que un año más, retan a los grandes nombres del ciclismo actual, mostrando así que el relevo generacional está asegurado.
En el ciclismo, como todo en la vida, los plazos se acortan, aceleran y comprimen. En las últimas semanas han saltado a las páginas especializadas nombres primaverales.
Ese aire fresco de invierno antes de la entrada de la primavera hizo que viéramos en el mes de febrero la manera con que se desenvuelve en el campo profesional el escarabajo colombiano Egan Bernal. No es del todo una sorpresa, ya era muy bueno el año pasado, con innumerables victorias, pero cuando se pasa a jugar con los mayores del World Tour teniendo solo 21 años, siempre puede dar algo de vértigo.
No es el caso de este escarabajo que, en lo que va de temporada, se ha marcado un sexto puesto en la general del Tour Down Under, ha sido campeón nacional de contrarreloj y como dije, en febrero ha ganado la Colombia Oro y Paz, sacándole los colores a sus compatriotas Nairo Quintana, Rigoberto Uran y Sergio Henao, entre otros.
Ganar una carrera de este nivel en Colombia, con esa nomina de rivales y además atacando, da a entrever que estamos ante un campeón sin complejos, que a sus 21 primaveras y recién aterrizado en el World Tour ya deja bien claras sus intenciones.
Bien es cierto que los objetivos tanto de Nairo como de Rigoberto eran diferentes a los de su compatriota, y por tanto los estados de forma seguro que nada tienen que ver, pero aún así la derrota tiene que dolerles a ambos. Menos a Rigoberto, que dio una exhibición, ganando la etapa reina, mas Nairo Quintana a quien no se le ha visto mucho en la carrera y que dio la impresión que pretendía ganarla sin arriesgar lo más mínimo.
Lo dicho, yo a este escarabajo le doy la bienvenida al circo de las dos ruedas, en el futuro espero y deseo que se bata el cobre en las grandes vueltas con gente como Marc Soler, Matteo Moschetti,
Ben O´Connor y Enric Más entre otros.
El segundo brote verde de esta primavera no es otro que el catalan Marc Soler, Ya hace tiempo que la gran malloria de aficionados al ciclismo de este país sabemos que  Marc Soler, junto a Enric Más y alguno que otro que hay por ahí, son la gran esperanza del futuro en el ciclismo español
Este rapaz (que diríamos los gallegos), de tan solo 25 años, tiene mucho talento, desde que había ganado el Tour del Porvenir, venia dando pequeños pasos en su crecimiento como ciclista (pequeñas exhibiciones en etapas, pódiums en pequeñas vueltas y y codearse con los grandes en grandes carreras). Pero lo hecho el mes pasado en la París-Niza le consagra ya como un verdadero gallo
Marc, ha sabido estar una semana al máximo nivel, con sus días buenos y malos, para acabar dando un golpe de efecto espectacular en la última etapa, y llevarse la París.Niza ante algunos de los gallos del pelotón internacional.
Lo que ha hecho tiene mucho, pero que mucho mérito. Si lo vimos flaquear un poco al final de una etapa, al día siguiente también le vimos desquitarse desde el principio con un ataque desde lejos. Para un ciclista de 25 años, llegar a la última etapa de una carrera tan exigente con tanto gas es síntoma ya de madurez, y por supuesto de un talento pocas veces visto.  
Ya no es una promesa, ya no tiene que demostrar que puede ser tan buen ciclista, ya lo es. Se lo ha ganado a codazos. No estoy hablando de ganar, con todos los respetos, una Vuelta a Andalucía, estoy hablando de ganar la París-Niza, una de las grandes, y lo ha hecho a lo valiente.
Marc Soler se hizo mayor, y lo ha hecho de repente. Ahora es uno de los buenos y ya veremos hasta donde puede llegar.
Tampoco se me escapo la exhibición española en esta carrera. Sin ir más lejos, con Marc llegaron escapados otros dos corredores de los que tienen que darnos muchas alegrías en los próximos años. David de la Cruz y Omar Freire. Tampoco quiero olvidarme de los hermanos Izagirre, que han estado luchando por ganar la carrera hasta el último día.
Es increíble la capacidad del ciclismo español de seguir dando talentos, cuando parecía que íbamos a tener una época oscura en nuestro ciclismo, con la retirada de los grandes empiezan a salir claros y a brillar el sol con fuerza, y eso que a nivel de equipos sigue siendo desastrosa.
Como no hay dos sin tres, el tercer brote verde que más me llamo la atención fue la figura del sprinter italiano del Polartec-Kometa de Don Alberto Contador.
Matteo Maschetti no es español, pero también los extranjeros nos ofrecen ejemplos primaverales.
Sin más bagaje profesional que haber sido stagiere en 2017 con el Trek-Segafredo durante unos meses, este corredor italiano de tan solo 21 años, se está desatando en el inicio de temporada. Cuenta casi todas sus apariciones como victorias y su palmarés en lo que va de año es el siguiente:
1º en la 1ª etapa del Tour de Antalya (Turquía), 1º en la 4ª etapa del Tour de Antalya (Turquía), 1º en la Internacional Rhodes G.P. (Grecia), 1º en la 2ª etapa del Tour de Rhodes (Grecia), 1º en la 4ª etapa de la Ronde Van Normandie (Francia) y 1º en la 7ª etapa de la Ronde Van Normandie (Francia).
Ya se que vais a decir que no son carreras de primer nivel, que la categoría profesional en la que milita el Polartec tampoco lo es, pero estamos hablando ya de corredores profesionales y ya sabemos lo difícil que es ganar hasta en una de cualquier pueblo, si además tenemos en cuenta los 21 años que tiene, estamos ante una autentica promesa del ciclismo trasalpino, que si todo sigue como hasta ahora, le durara más bien poco al equipo del Pistolero de Pinto.
Ojo a esta figura, que después de la primavera siempre llega el verano que empieza a los 25 años, y después de los 30 llega el otoño que será cuando comience a destacar. 
Este análisis no es concluyente, pero sí prometedor.

xoves, 19 de abril de 2018

MOGENS FREY

Mogens Frey, naceu en Glostrup (Dinamarca), o 2 de xullo de 1941.
Ex ciclista danés, bo rodador que competiu con éxito tanto na estrada como na pista. Gañou, xunto con Gunnar Asmussen , Per Lyngemark e Reno Olsen , unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos do verán de 1968 na persecución por equipos de 4 km e terminou segundo individualmente. Tamén gañou un mundial e sete nacionais de pista. Fíxose profesional tras bater o récord da hora. Recalificado amateur e outra vez profesional, sen éxito.
Con todo, é máis famoso pola forma en que gañou a 9ª etapa no Tour de Francia de 1970. Aquí derrotou ao líder do seu propio equipo. Joaquim Agostinho foi o primeiro en chegar á liña de meta, pero foi inmediatamente descualificado por pecharlle o paso de maneira irregular o que fixo frear o avance do seu gregario.
Frey tamén gañou o evento de persecución individual no campionato mundial de 1968 e terminou segundo en 1967 detrás de Gert Bongers .
Profesional de 1970 a 1971.
TRIUNFOS: 1970, vencedor dunha etapa do Tour de Francia.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
TOUR DE FRANCIA: 1970 (59º, máis unha etapa por descualificación do seu xefe de filas o portugués Joaquim Agostinho).
EQUIPOS: 1970 Frimatic-De Gribaldy. 1971 Mobel Mark-Bonanza e Hoover-De Gribaldy.

domingo, 4 de marzo de 2018

LA STRADE BIANCHE


El mes de marzo da al ciclismo las primeras grandes batallas del año. Y empieza con la Strade Bienche, una clásica moderna que la inmensa mayoría de los corredores considera la más bella. Pero esta vez también fue la más bestial, porque a los muros y a los tramos de sterrato se unió un tiempo de perros, frío y la lluvia que convirtió en lodazales los tramos menos firmes y con menos gravilla de los 11 que había en la carrera.
Ayer, el “Bala” Alejandro Valverde partía como uno de los favoritos para llevarse la Strade Bianche, esa prueba del "sterrato" que recorre la Toscana.
La clásica italiana presentaba en esta su 12ª edición 184 kilómetros de los que, 63 de ellos fueron sobre pistas de tierra embarrada. Pero si los barrizales son un problema para la serpiente multicolor, mucho más fueron algunos de los muros fangosos que plagan el recorrido hasta que a 900 metros se supera la guinda a un recorrido de alta emoción y que les lleva a la pendiente que da a la Piazza del Campo.
Tras su regreso victorioso del Tour de Abu Dhabi, Andalucía y Vuelta a la Comunidad Valenciana, Alejandro Valverde regresaba a la competición tras superar una gastroenteritis esta misma semana y al que le pillo un overbooking en el aeropuerto de Barcelona la tarde del viernes que le hizo llegar casi de madrugada a Siena, después de que su vuelo se viese obligado a ir a Roma en lugar de Florencia.
En los días previos, había nevado, helado y caído mucha agua en Siena, con lo que esta Strade Bianche nada tuvo que ver con las ediciones de años anteriores donde el “Bala” había brillado.
Demasiados inconvenientes y difícil papeleta se le presentaba al español.
Pese a ser una carrera tan joven, la Strade Bianche ha conseguido mucho protagonismo de forma muy rápida, gracias a su más que atractivo recorrido, que a su vez ha atraído a los mejores corredores del pelotón, dotándola de un prestigio de gran clásica. En 2015 entró en UCI Europe Tour, y en 2017 dio el salto al World Tour, por lo que la participación de los mejores clasicómanos está siempre garantizada.
En una carrera épica, con mucho barro debido a la lluvia y a la nieve caída los días anteriores, el “Bala”  firmaba la cuarta plaza, a 1 minutos y 25 segundos del vencedor, tras otra fantástica muestra de fortaleza. El murciano contó en el tramo final de carrera con la asistencia de José Joaquín Rojas, que lo acompañó en los peligrosos cortes dentro de los últimos 60 kilómetros, y Andrey Amador, que realizó labor de avanzadilla por delante del grupo de favoritos.
La lluvia y la subida de las temperaturas impidieron ver estampas invernales por los campos de Siena, pero a cambio embadurnaron de barro a los héroes seducidos por el encanto del que ya se ha convertido en el 'Monumento' del siglo XXI. No fueron blancos los tramos de tierra, sino marrones, como si se tratara de ciclocross en lugar de ciclismo en ruta.
Cuando Tiesj Benoot cruzó la línea de meta en Siena y se llevó las manos a la cabeza para celebrar su victoria, el sudor de su rostro al mezclase con el barro, hacia que la tierra se agrietara haciendo irreconocible el sufrimiento de los ciclistas. Unas imágenes más propias de décadas anteriores.
Esta 2018 será una Strade Bianche difícil de olvidar para este joven belga del Lotto Soudal, primera victoria como profesional, y también para todos los que tuvimos el placer de verla.
Fue la Strade Bianche del barro y también la de los héroes inesperados ya que el protagonismo recayó en esta ocasión en un trío inesperado, con los 'gallos' marcándose en exceso por detrás de la cabeza de carrera. La gloria fue para un corredor con enorme talento que hasta ahora contaba con escasa capacidad para rematar en los kilómetros finales pero que ayer tras dar caza  a Romain Bardet y Wout Van Aert les dejó clavados en el último tramo importante de 'sterrato' cuando solo faltaban 12 kilómetros a meta. La terrorífica ascensión final a la Piazza del Campo de Siena, tantas veces decisiva, fue un homenaje de la fervorosa afición local a una gesta que en parte el propio ciclista predijo el día anterior, apuntando al pódium y asumiendo que la carrera iba a ser "un baño de barro".
El rendimiento de Romain Bardet (2º), fue sorprendente en una carrera como esta, y Van Aert (3º), que a pesar de ser incapaces de seguirle el ritmo a Benoot, dejaron su sello y lanzaron un aviso a navegantes de cara a la primavera ciclista. Especialmente Van Aert, campeón del mundo de ciclocross en los tres últimos años que apunta ahora a la ruta. Quizá la Strade Bianche albergó el nacimiento del próximo gran 'clasicómano', 23 años aún. El pavé le espera para medir unas fuerzas que en el tramo final de la Strade Bianche le abandonaron, seguramente por falta de experiencia.
Tras ellos llegó Alejandro Valverde el (Bala), que sigue asombrando en este comienzo de 2018. El líder de Movistar recorrió la Toscana acompañado siempre por los Sagan, Kwiatkowski y Stybar, dejando hacer al resto por delante. El marcaje fue tan férreo que, cuando quisieron reaccionar, la victoria de Benoot ya estaba cantada. Pese a todo, el murciano peleó hasta el final para alcanzar al menos la cuarta plaza.