luns, 5 de xaneiro de 2015

RESUMEN DE LA TEMPORADA 2014 (3ª parte).

El ganador del Tour de Francia Vincenzo Nibali,
retenido por la policía forestal mientras se entrenaba
por ignorar una advertencia de peligrosidad por
capas de hielo en la carretera.
Con la entrada del nuevo año se inicia la temporada ciclista 2015, una temporada que en pleno periodo invernal no cesa de dar noticias: noticias importantes y necesarias como el endurecimiento de las sanciones por dopaje que la Agencia Mundial Antidopaje impondrá a partir del 1 de enero a todo ciclista que sea cazado, el castigo mínimo por utilizar sustancias prohibidas pasara de dos a cuatro años de sanción. Noticias sorprendentes  que se quedaron como una anécdota y que no tuvo mayores problemas, como la retención por parte de la policía de Vincenzo Nibali mientras entrenaba por carreteras cercanas a Messina, debido según parece a un cartel que avisaba de presencia de hielo en la calzada y que el último ganador del Tour ignoro. O noticias escalofriantes, que nunca nos gustaría que ocurriesen; como el intento de atraco sufrido por Darwin Atapuma que ya se recupera en su casa de las heridas sufridas. El ciclista del BMC resultó herido con cortes de arma blanca en la mano y en la muñeca izquierda mientras entrenaba. Los delincuentes ya fueron detenidos por la policía.
Continuando con el resumen de la temporada 2014, llegamos al Critérium del Dauphiné donde Alberto Contador batía a Chris Froome en el gran duelo entre los favoritos para el Tour de Francia, pero perdió la Dauphiné en beneficio de Andrew Talansky, que aprovechó el marcaje de los dos grandes para alzarse con la victoria final. Tanto Contador como Froome, llegaban a la última etapa separados por ocho segundos en la general, ambos antes de la disputa de esta última etapa habían advertido que la carrera no estaba resuelta, y la realidad les dio la razón, pero a favor de un tercero.
A las puertas del Tour, se disputó la Vuelta a Suiza, donde todo un Campeón del Mundo como Rui Costa, sin hacer ruido, mostrándose bastante conservador y limitándose a hacer lo justo para estar siempre en el grupo de favoritos que luchaban por la general final, se coronaba por tercer año consecutivo como el rey de Suiza. Un triunfo que metía al portugués entre los favoritos al podio final del Tour de Francia.
Con el tan esperado cinco de julio llegaba la 101ª edición del Tour de Francia, 21 días de verdadero ciclismo, de luchas sin cuartel, de tramos sobre paves, una edición que comenzó en Leeds (Inglaterra) donde se disputaron tres etapas, que a partir de la 4ª etapa ya en territorio francés tránsito por Bélgica y España. Como curiosidad fue la vigésima vez que la carrera comenzó fuera de territorio francés y la segunda que partió de territorio británico. En la primera etapa, que fue tranquila hasta los últimos kilómetros, el ídolo local Mark Cavendish sufrió una caída en el sprint final que le obligó a abandonar la carrera. La quinta etapa se disputó en condiciones climáticas muy difíciles, con los temidos tramos sobre adoquines y marcada por las numerosas caídas, entre ellas el campeón defensor Chris Froome que tuvo que abandonar. Vincenzo Nibali, conservo su maillot de líder relegando a la mayoría de favoritos en 2 minutos y a Contador en más de 2 minutos 30 segundos. La décima etapa fue la primera de montaña, con el primer final en alto que ganó Nibali, que recuperaba su maillot amarillo y donde Contador abandonaba tras haber sufrido una caída. La última etapa con final en el Hautacam, Nibali sorprendió a todos con un ataque lejano. Alcanzó y superó a Mikel Nieve que iba escapado, ganó la etapa, dejando a más de un minuto a Thibaut Pinot, Rafal Majka y Jean-Christophe Péraud y a dos minutos a Valverde que perdía su lugar en el podio. Con una diferencia más que tranquilizadora sobre sus más cercanos rivales, Nibali hizo cuarto en la contrarreloj, donde la lucha estuvo por el segundo y tercer lugar del podio ya que Pinot, Péraud y Valverde los distanciaban 15 segundos. De los tres, el más especialista era Péraud y lo confirmó terminando 7º, mientras que Pinot fue 12º y Valverde 28º.
La última etapa, como es típico se definió al sprint, coronando a Vincenzo Nibali, como campeón del Tour, siendo el primer italiano en ganarlo desde que Marco Pantano lo hiciera en 1998, entrando en el selecto grupo de ganadores de la triple corona (Giro, Tour y Vuelta).
El himno italiano sonó en París en honor a un invitado a la fiesta francesa en la que por fin, tras 17 años de no ver a un corredor local en el podio final, este año han subido dos.
Jean-Christophe péraud
Un veterano Jean-Christophe Péraud (2º) y un joven Thibaut Pinot (3º), dos franceses en los Campos Elíseos era algo que no se veía desde hacía 30 años, cuando lo hicieron Laurent Fignon (1º) y Bernard Hinault (2º), en el Tour de 1984.
Quedan borrados de un plumazo los complejos del ciclismo francés, que seguramente cuenta los días para que arranque el Tour del 2015, confiados en que llegue la victoria final de un francés.
A estos hay que añadir el éxito de volver a ver a un equipo francés en el primer puesto de la clasificación por equipos. Lo consiguieron con el AG2R La Mondiale de Péraud. No lo hacía un equipo francés desde que en 1998 lo hiciera el Cofidis. Uno de los que ayudó a que el AG2R ganara ha sido otro joven con mucho futuro: Romain Bardet, que pese a ocupar durante varios días el podio, finalmente acabó sexto. Los franceses también tienen en la recamara a Warren Barguil, joven de 22 años, que para muchos es el que más talento tiene, ganador de dos etapas en la pasada Vuelta a España y al que su equipo, el Giant, lamentablemente no lo llevo al Tour.
El sábado 2 de agosto llegaba una de las Clásicas nunca mejor dicho del calendario ciclista español como era la Clásica de San Sebastián. Prueba que hizo que Alejandro Valverde recuperase la sonrisa, después del amargo final del Tour de Francia, donde se había quedado fuera del podio en la contrarreloj de la penúltima etapa. En esta 34ª edición, el pelotón llevo controlada la carrera hasta que a menos de diez kilómetros Mikel Nieve durante la subida al monte Igeldo lanzo un ataque al que solo respondieron Valverde, Bauke Mollema y Joaquim Purito Rodríguez, el murciano a cuatro kilómetros de meta lanzo el ataque definitivo para adjudicarse en solitario el triunfo, seguido de Bauke Mollema, siendo la  tercera plaza para Purito.
Seis años después de que consiguiera su primera boina negra, que recompensa tradicionalmente al vencedor de la carrera donostiarra, este año Valverde se vuelve a poner la txapela después de que ya el año pasado había finalizado segundo.
Gracias a esta victoria, Alejandro le arrebató el liderato a Alberto Contador en el World Tour que ya no abandono aunque faltaban 10 pruebas para la conclusión de la competición del máximo nivel ciclista.  
Del 23 de agosto hasta el 14 de septiembre se disputó la 69ª edición de la Vuelta Ciclista a España, que este año salió de Jerez de la Frontera y que después de 3.191,3 km repartidos en 21 etapas finalizaba con una crono individual en Compostela, que quedo deslucida, ya que la lucha por el liderazgo de la general estaba más que clarificada.
El entorno monumental de la Plaza del Obradoiro también quedó mermado su esplendor por los andamios que protegían la fachada más ilustre de la catedral, en pleno proceso de restauración y que sustituyo por primera vez desde 1993 el final de Vuelta en Madrid. El ganador final fue Alberto Contador, que lograba su tercera ronda española, además de ganar las etapas con final en la Farrapona y en Os Ancares. También se llevó la combinada, siendo sus acompañantes en el podio el británico Chris Froome (ganador de la Combatividad) y el también español Alejandro Valverde (3º).
El domingo 14 de septiembre Alberto Contador a sus 31 años logró su tercera victoria en la general final de la Vuelta, Una Vuelta 2014 que Alberto empezó a encarrilar con el triunfo en la única crono larga del recorrido, la de Borja, donde Chris Froome no estuvo a su mejor nivel y donde Nairo Quintana, perdería el maillot rojo tras una caída y tener que abandonar al día siguiente tras una montonera en la que se vio involucrado. Después de alguna perdida puntual de segundos el líder del Tinkoff-Saxo nunca se desfondó.
Después de una dura caída no hay nada mejor que levantarse como si no hubiese pasado nada, volver a caminar y tras una milagrosa recuperación, volver a montar en bicicleta y volver a ganar. Así podríamos resumir lo sucedido a un ciclista que tras fracturarse la meseta tibial y tener un profundo corte en su rodilla que lo obligaron a abandonar un Tour de Francia del que era máximo favorito. Contador no solo fue capaz de subirse a su bicicleta, sino que también fue capaz de ganar a todos sus grandes rivales con solvencia, demostrándonos que el Pistolero de Pinto había vuelto.
Alberto Contador, tras su victoria en la última
Vuelta Ciclista a España 2014.
Esta Vuelta a España era la séptima competición de Alberto Contador en 2014, un año en el que el Pistolero de Pinto había completado 64 días de competición. Todas las pruebas en las que participó fueron carreras por etapas y, salvó en el Tour donde se tuvo que retirar, en el resto ha sido primero o segundo.
Para el cierre del resumen de la temporada 2014 me queda el LXXXI Campeonato Mundial de Ciclismo en Ruta, que bajo la organización de la Unión Ciclista Internacional y la Real Federación Española se disputo en Ponferrada (España) el 28 de septiembre. Cuarenta y cuatro países estuvieron representados en este Mundial, aunque sólo las selecciones de Alemania, Australia, Bélgica, Colombia, Francia, Gran Bretaña, Holanda, Italia, Polonia, Portugal y España la disputaron con nueve ciclistas. De los 203 ciclistas que tomaron la salida sólo 95 cruzaron la meta. Cumpliéndose las predicciones meteorológicas la lluvia hizo su aparición de forma ininterrumpida desde el kilómetro 20. A falta de cuatro vueltas precisamente cuando esa lluvia caía con más intensidad, Italia decidió acelerar el ritmo. Fabio Aru y Giovanni Visconti fragmentaban bruscamente la carrera en el Alto de la Confederación, lo que hizo que reinase el caos en pequeños grupos que se formaron. Por delante se marchaban doce ciclistas, con el alemán Tony Martin ligeramente adelantado. Australia que no metió a ningún ciclista en la escapada no le quedo más opción que tirar a bloque, pero las diferencias no se reducían por lo que las selecciones de Bélgica, Francia y Portugal tuvieron que entrar al relevo hasta dar caza a los escapados.
Los expertos aseguraban que el Mundial se decidiría a favor de quien coronara en el Alto de la Confederación. Y así ha sido. Nueve segundos han sido suficientes para que el polaco Michal Kwiatkowski se enfundase el jersey arcoíris por delante del australiano Simon Gerrans, plata al sprint, y del español Alejandro Valverde, que se ha adjudicaba su cuarto bronce. Es el primer jersey arcoíris que consigue Polonia en esta categoría, una victoria que fraguó a 5 kilómetros del final cuando se marchó del grupo principal para unirse al cuarteto de escapados y que estaba formado por Alessandro De Marchi, Cyril Gautier, Michael Valgren Andersen y Vasil Kiryienka, los nervios empezaron a cundir por detrás entre los grandes favoritos con ataques de Valverde, Joaquim Rodríguez ‘Purito’ y el belga Philippe Gilbert, entre otros. Pero nadie podía dar caza al ritmo del polaco Kwiatkowski, que ya en solitario realizaba una bajada endiablada hacia la presa de Bárcena. Abocados a la lucha por la plata y el bronce, el grupo de seis perseguidores se mantenía vigilante para coger la buena posición en el sprint. Gerrans, plata, y Valverde, bronce, fueron los que demostraron más punta de velocidad.
Polonia ha sido la única selección que ha mostrado sus cartas abiertamente. Desde el inicio de carrera asumió la responsabilidad durante casi 70 kilómetros cuando ningún aventurero, a excepción del griego Georgios Bouglas, gastaba fuerzas para acortar los más de quince minutos de ventaja del lituano Savickas, el croata Kvasina, el colombiano Quintero y el ucraniano Polivoda. El esfuerzo le costó caro a Kwiatkowski, que en las últimas vueltas sólo contaba con un hombre de apoyo. Polonia se había jugado todo a un hombre que, a sus 24 años, ha demostrado ser un especialista nato en pruebas de un día como se vio en la Lieja-Bastogne-Lieja y la Flecha Valona, donde este año hizo terceros puestos. “No tenía planeado atacar en ese descenso pero vi la oportunidad y me lancé” confesaba el polaco. “No sé cómo lo he logrado y de hecho ha sido muy arriesgado”. “Tenía mucho dolor al final pero sabía que era todo o nada”. Menos contento se mostraba Ferrans con su plata: “Quería gritar cuando crucé la línea de meta. Estar tan cerca, sentir que tienes buenas piernas, y ver cómo se me escapa la victoria es muy decepcionante”.
Kwiatkowski se despedía de Ponferrada vestido de arcoíris y un bronce en el bolsillo conseguido en la crono por equipos junto al Omega-Pharma.

La temporada 2014 terminó, VIVA LA TEMPORADA 2015.

venres, 2 de xaneiro de 2015

ÁNGEL CASERO

Anxo Luís Casero Moreno naceu o 27 de setembro de 1972 en Albalat de Tarongers, Valencia (España).
Foi un ex ciclistas español que debutou como profesional en 1994 da man de Echávarri e Eusebio Unzué que dirixían o potente equipo Banesto, no que militaba Miguel Induraín. En 1995 gañou a Clásica dos Portos, así como a medalla de prata no Campionato de España de contrarreloxo. Logo de gañar a Volta a Castilla e León en 1997, ao finalizar a tempada, abandonou o equipo, fichando polo Vitalicio Seguros que dirixía Xavier Minguez, equipo co que gañou consecutivamente en 1998 e 1999 o Campionato de España de fondo en estrada. En 1999 finalizou o Tour de Francia no quinto posto da clasificación xeral, o seu mellor resultado ata entón nunha das grandes voltas.
En 2000 tras eses bos resultados, fichou polo equipo Festina, finalizando segundo na Volta a España e confirmándose como un candidato á vitoria da xeral nunha carreira de tres semanas. 
En 2001 viviu o seu mellor momento como profesional coa súa vitoria na xeral da Volta a España. Triunfo que logrou na última etapa ao impoñerse na contrarreloxo de Madrid, arrebatándolle o maillot ouro ao ata entón líder, Óscar Sevilla.
No transcurso desta edición da Volta, o controvertido doutor Eufemiano Fontes, que era o actual xefe médico do Kelme de Óscar Sevilla, deixou unha mensaxe no contestador de Casero, ao que atendía en privado e no que ademais de darlle ánimos pedíalle que estivese tranquilo xa que en caso de necesidade para a decisiva contrarreloxo final tería preparado o que el xa sabía. Este feito reavivou as sospeitas de dopaxe existente sobre a figura do Dr. Fontes; ao que este respondeu que realizara a chamada de ánimo a Casero a petición do seu colega italiano Luigi Cecchini, médico persoal de Casero, e o de ti xa sabes facía referencia a unhas bielas especiais para a bicicleta de contrarreloxo.

En 2002 fichou polo equipo Team Coast, para en 2003 chegar ao rebautizado Team Bianchi de Jan Ullrich. Dúas tempadas nas que non logrou ningunha vitoria, freando en seco o seu ata entón constante progreso.
Profesional de 1994 a 2005, durante os cales logrou 13 vitorias. Pechado a súa carreira como profesional no equipo da casa, o Comunidade Valenciana de Vicente Belda en 2005 tras estar no 2004 sen equipo. 
En 1996 foi sancionado 6 meses por un positivo por nandrolona. Dez anos despois, no marco da Operación Porto, foi identificado pola Garda Civil como cliente da rede de dopaxe liderada por Eufemiano Fontes, baixo o nome en clave Casero, non sendo sancionado pola Xustiza española ao non ser o dopaxe un delito en España nese momento, e ao estar xa retirado o seu caso non tivo maior percorrido.
Trala súa retirada, converteuse en promotor inmobiliario na costa valenciana, aproveitando unha época dourada para a construción e o sector da vivenda en España. Ademais, posúe unha tenda de bicicletas na calle Conde de Salvatierra na cidade de Valencia.
TRIUNFOS: 1995, vencedor da Clásica dos Portos.
1997, vencedor da Volta a Castella e León.
1998, Campión de España en ruta.
1999, Campión de España de fondo en estrada e vencedor dunha etapa da Volta a Cataluña.
2001, vencedor da Volta a España.
Outros resultados dignos de mención: 1995, segundo no Campionato de España contrarreloxo.

1998, terceiro no Campionato de España de Ciclismo de contrarreloxo.
1999 segundo no Campionato de España de Ciclismo Contrarreloxo.
2000, segundo na Volta a España.
Nunca participou no Xiro de Italia.
TOUR DE FRANCIA: 1997 (29º), 1998 abandonou, 1999 (5º), 2000 e 2001 abandonou e 2003 (57º).
VOLTA A ESPAÑA: 1995 (13º), 1996 (24º), 1997, 1998 e 1999 abandonou, 2000 (2º), 2001 (1º), 2002 (6º), 2003 e 2005 abandonou.
EQUIPOS: 1994-1997, Banesto. 1998-1999, Vitalicio Seguros. 2000-2001, Festina. 2002, Team Coast. 2003 Team Bianchi. 2005, Comunidade Valenciana.

domingo, 28 de decembro de 2014

RESUMEN DE LA TEMPORADA 2014 (2ª parte)

Peter Sagan, ganador del GP E3 Harelbeke 2014
Continuando con el resumen de la temporada 2014, la serpiente multicolor llegaba al GP E3 Harelbeke, en el corazón de las Ardenas flamencas, lo que suponía un punto de no retorno para muchos clasicomanos, ya que esta prueba, antesala del Tour de Flandes, confluían todos los pesos pesados de la primavera, después del ascenso, hace dos años, a la máxima categoría World Tour.
Mirando a nuestros ciclistas, el interés estaba puesto en la novedosa presencia de Alejandro Valverde en la salida. El murciano ya había anunciado a comienzos de temporada su cambio de rumbo hacia Bélgica, con la intención de rodar en el Pavés, un material que estaría muy presente en el Tour de Francia. Pero Alejandro no tuvo una buena actuación terminando en el puesto 63º. Quien sí tuvo su día fue Peter Sagan, que en un grupo de tres fugados, se impuso en un sprint final contundente con velocidad y fuerza llevándose un triunfo indiscutible en una de las carreras clásicas de Europa de esta temporada de clásicas.
La Gante-Wevelgem despedía el mes de marzo con un Peter Sagan que buscaba la victoria después del éxito de hacía unos días en la E3 Harelbeke, pero le faltó suerte en la parte final, caracterizada por las caídas y el fuerte ritmo que impusieron, el BMC y el Omega Pharma-Quick Step. En un final extraño, el ciclista alemán John Degenkolb inscribió su nombre en esta prestigiosa clásica belga al imponerse en un sprint complicado debido a las caídas que cortaron el ritmo de varios de los favoritos, entre ellos el eslovaco Peter Sagan, que defendía el título.
El mes de abril traía la disputa entre otras, de las carreras tan interesantes como el Tour de Flandes, la París-Roubaix o la Lieja Bastogne-Lieja.
El día 6, la pura esencia de Fabian Cancellara de correr a lo bestia, para ganar por fuerza bruta, como ya lo hemos podido ver en varias carreras, donde logro buenos resultados por aprovechar esa potencia y su don de gran rodador que le llevo a ser cuatro veces Campeón del Mundo contrarreloj, vencedor de siete monumentos, de ser el corredor que más veces vistió el maillot amarillo del Tour de Francia, sin nunca haber sido  el ganado final. El domingo 6, en Oudenaarde, en De Ronde, lo volvimos a comprobar. La carrera se estaba decidiendo con la escapada de Van Avermaet y Vandenberg, ante la pasividad de los demás favoritos y en especial Tom Boonen y Peter Sagan. Ante esta pasividad fue cuando volvió a encender la locomotora y, a pesar de no ir “super”, dejó a sus rivales con un palmo de narices en el Paterberg, lanzándose a la busca de la cabeza de carrera, con el belga Vanmarcke a rueda, que fue el único que pudo reaccionar al ataque más que previsible de Cancellara.
Después de eso, replantear la carrera, correr y tirar para distanciar a quienquiera que se atreva a alcanzarlos y preparar el sprint, que también fue lanzado por el suizo, desde lejos, para aprovechar su potencia. Habíamos visto a Van Avermaet vencer en sprints masivos en La Vuelta, por ejemplo, habíamos visto a Vanmarcke venciendo al sprint al mismísimo Boonen en clásicas del estilo de Flandes, no habíamos visto a Vandenberg nunca hacer nada, pero de los tres que podían disputar ese sprint con ciertas garantías, Cancellara no era el más rápido, simplemente era el más potente y con eso jugó, con eso apostó y con eso ganó,  su tercer Tour de Flandes, entrando en la historia como uno de los triple vencedores de esta carrera. 
Niki Terpstra, ganador de la París-Roubaix 2014.
La París-Roubaix es una de las carreras más representativas del calendario ciclista internacional. Todos los años es un aliciente ver esta prueba y poder vibrar ante la gloria que alcanza el ganador. Esta vez, se produjo una inesperada sorpresa que llevo a cabo el holandés Niké Terpstra. A falta de algo menos de cien kilómetros para la meta, se entabló un duro forcejeo entre el belga Tom Boonen, que se adelantó a los acontecimientos tomando la delantera con otros audaces y el suizo Fabian Cancellara, ayudado por su equipo. Una lucha dantesca presidida por una calzada polvorienta y con un piso en deficiente estado, que hizo que hubiese numerosas caídas y pinchazos, con los ciclistas tratando a toda costa de sobrevivir en un escenario de tintes dramáticos. Ante esa danza vivida a golpes de pedal, muchos de estos protagonistas en esta París-Roubaix, se vieron obligados a abandonar la competición, zanjando así todas sus ilusiones. La relación de corredores que pusieron pie a tierra espoleados por el signo inapelable de la rendición fue larga.
A menos de 20 kilómetros de la llegada, ubicada en Roubaix, los pocos corredores que paladeaban la victoria neutralizaron un ataque certero que había protagonizado el bravo corredor eslovaco Peter Sagan, queriendo poner tierra por medio tratando de romper los moldes de la carrera. Cuando quedaban por delante apenas siete kilómetros para cruzar la meta, surgió inesperadamente el holandés Terpstra, que en el anillo de 250 metros del velódromo de Roubaix, con unas gradas repletas de público entusiasta, no tuvo ningún inconveniente en imponerse en solitario como hacen los valientes, aunque fuera con una ventaja de tan solo veinte segundos.
Tras el bonito espectáculo de las clásicas de Flandes y Roubaix, la Amstel Gold Race nos supo a poco, ya que los 34 muros repartidos en los 251 kilómetros del recorrido sirvieron para que los favoritos se marcaran un inmovilismo, reservando todas sus balas para la última subida al Cauberg donde un conocedor de cada palmo de subida que ya le ha dado tres Amstel Gol Race y un maillor arco iris  como es Philippe Gilbert que volvió a exprimir sus cualidades en este mítico muro donde nuevamente volvió a sacar de rueda a todos sus rivales, para ser el único dominador y ganar esta Amstel Gold Race 2014, en la que Alejandro Valverde fue cuarto y Joaquim Purito Rodríguez tuvo que abandonar por caída aunque no sufrió fracturas, únicamente algunos hematomas en la zona de las costillas que no le impidieron disputar el Giro de Italia.
El 27 de abril con la disputa de la Lieja-Bastogne-Lieja llegaba la más antigua de las clásicas. Este año se celebró la 100ª edición,   que salió de Lieja y que después de 263 kilómetros de recorrido los ciclistas cruzaban la meta en Ans. Esta prueba también pertenece al UCI World Tour 2014, siendo la decimotercera prueba de dicho calendario. El recorrido de esta 100ª edición contó con 10 puertos puntuables, uno menos que en la edición del año anterior, aunque recuperaron la subida a La Roche-Aux-Faucons cima que el año anterior había sido suprimida. El ganador fue Simon Gerrans, que en la pequeña recta final con Valverde y Kwiatkowski, sobrepasaron a Caruso sobre la misma línea de meta, convirtiéndose así en el primer ciclista australiano en ganar esta prueba. Segundo en el podio fue Alejandro Valverde y tercero Michal Kwiatkowski.
Finalizada la temporada de las clásicas, el mes de abril lo cerraba el 68º Tour de  Romandia que se disputó del 29 de abril al 4 de mayo en la región francófona de Suiza y que es una prueba por etapas de la categoría World Tour. Con el inicio del Giro de Italia cerca, hace que esta prueba sea muy interesante para corredores con estados de forma y objetivos muy diferentes, ya sea para aquellos que terminan su primera parte de la temporada tras disputar a tope las Árdenas o las carreras por etapas de una semana, como los que buscan afinar su forma de cara al inminente comienzo del Giro, o incluso aquellos cuyo gran objetivo es el Tour de Francia. 
Chris Froome, ganador del Tour de Romandia 2014.
De hecho, los tres últimos ganadores en Romandia fueron luego los vencedores en París. La edición de este año contó con un prólogo inicial y cinco etapas, siendo la 3ª etapa la reina de la prueba ya que tuvieron que ascender cuatro puertos de montaña de primera categoría y la última fue una contrarreloj de 18,5 km. a la que Froome y Spilak llegaban con solo un segundo de ventaja para el eslovaco. Sin embargo, en la etapa, el del Sky le supero en 29 segundos, dejando claro su superioridad en la clasificación general por segundo año consecutivo. Al británico Chris Froome le acompañaron en el podio Simon Spilak (2º) y Rui Costa (3º).
Mayo es el mes de las flores, quinto mes del año en el calendario gregoriano y tercero en el antiguo calendario romano, pero en el calendario ciclista es el mes en el cual se disputa el Giro de Italia, primera de las tres Grandes Vueltas ciclistas por etapas de tres semanas de duración. Este año desde el día 9 de mayo hasta el 1 de junio se disputó la 97ª edición del Giro 2014 sobre 3.445,5 km. El inicio de esta edición tuvo lugar en Irlanda del Norte en donde se disputaron dos etapas y la tercera que finalizó en Dublín. Tras estas tres etapas, el Giro se trasladó a Italia para la disputa de las 18 etapas restantes.
La edición de este año se inició con una contrarreloj, en una primera semana con muchas caídas que provocaron abandonos de favoritos como Dan Martín y Purito Rodríguez entre otros. Una primera semana que sirvió para que viésemos la calidad como sprinter de Nacer Bouhanni, la velocidad de Diego Ulissi o la veterania con la que controlaba la carrera Cadel Evans. Una primera semana en la que también vimos que la general no empezó a quedar bien definida hasta la contrarreloj que ganó Rigoberto Uran, vistiéndose la maglia rosa y con los corredores dispuestos a disputar las etapas de alta montaña en las que los jóvenes Fabio Aru y Wilco Kelderman demostraron su futuro.
Después del día de descanso, los ciclistas disputaron la etapa que el año pasado no se pudo disputar, los corredores tuvieron que superar unas condiciones meteorológicas muy adversas al paso por el Gavia y el Stelvio, con temperaturas muy bajas e incluso nieve. Esto provoco mucho desconcierto junto con un comunicado poco claro de la organización, que aprovechó Nairo Quintana para ponerse líder. Siendo el ganador final, y quien también se hizo con la clasificación de los jóvenes. Le acompañaron en el podio el también colombiano Rigoberto Uran y Fabio Aru. Es la primera vez en la historia del Giro de Italia que un latinoamericano es el campeón. Igualmente es la primera vez que dos colombianos hacen 1º y 2º en la clasificación general final, algo histórico para el ciclismo colombiano. Fue un remate a un Giro un tanto extraño que había empezado en la ciudad de norirlandesa de Belfas y que acabó en Trieste en lugar de Milán, como era habitual, al fin y al cabo fue un festival de los escarabajos colombianos que se mostraron muy superiores, especialmente en la montaña, de ahí el doblete al final de la carrera. A pesar de un comienzo un tanto irregular debido a las caídas y a una infección pulmonar, Nairo ya partía como uno de los favoritos. Tuvo que llegar la montaña para que los escarabajos colombianos arrasaran, primero Rigoberto Uran, ya había sido segundo en 2013 y líder algunos días y luego Nairo, que dio el vuelco en la 16ª etapa que luego remató con un nuevo triunfo en la cronoescalada de la 19ª etapa, con el final en Cima Grappa.

xoves, 25 de decembro de 2014

ALBERTO CONTADOR

Alberto Contador Velasco, alcumado o Pistolero de Pinto, naceu no seno dunha familia orixinaria de Barcarrota no municipio de Pinto (Madrid) o 6 de decembro de 1982. Foi o terceiro de catro irmáns que descubriu a súa afección ao ciclismo grazas ao maior deles, aínda que anteriormente tamén practicara outros deportes, como o fútbol e o atletismo. É un gran afeccionado aos animais, cando era pequeno dedicouse a criar canarios na casa, algo que xa debeu de abandoar por falta de tempo. Chegou a afirmar que, de non ser ciclista profesional, sería veterinario.
Contador animado polo seu irmán maior, aos 11 anos subiuse por primeira vez a unha bicicleta. Aos 16 comezou a competir na categoria de Cadetes de 2º ano co equipo madrileño Real Velo Portillo, e aínda que nin nese ano nin no 1º de xuvenís conseguiu ningún triunfo, demostrou unhas grandes cualidades nas subidas, polo que foi bautizado polos seus propios compañeiros como Pantani. Aos 16 anos e debido á que debía dedicar aos seus adestramentos, decidiu abandoar os seus estudos cando aínda non habia terminado Bachilerato.
En segundo ano de xuvenís cosechou catro vitorias, especializandose en Premios de Montaña, como a Volta ao Besaya, a Ruta do Viño, a Sierra Norte ou a Volta a Talavera, á que acudiu coa selección española. Na Volta á Sierra Norte, a máis dura do calendario español, mostrou as súas calidades como corredor de fondo ao ser segundo na xeral do ano 2002 tras Alberto Rodríguez, irmán do Campión de España Joaquim Rodríguez. Un ano antes, acariñara o triunfo no Premio da Montaña que ao final o gañou David da Fonte. En 2002 gañou o Campionato de España contra reloxo sub-23. Ao ano seguinte debutou como profesional co equipo ONCE-Eroski.
Hoxe é un ciclista español, especialista nas etapas de montaña, o seu punto forte; non entanto, en múltiples ocasións mostrou un excepcional nivel nas probas contrarreloxo, habéndose proclado campión de España da especialidade no 2009, así como gañando a contrarreloxo de Annecy do Tour de 2009 disputada sobre unha disctancia de 40 quilómetros. Pero é que igualmente o listado de vitorias e postos de honor en cronos desde a súa primeira vitoria na Volta a Polonia de 2003 resulta espectacular. Encontrandose entre devanditas vitorias desde prólogos ata cronoescaladas ou etapas cun perfil accidentado. Na proba Olímpica de Pekín, terminou en 4ª posición non sen antes marcar os mellores tempos intermedios. Algo que tamén ocorreu na última crono do Tour de 2013, na que terminou segundo.
Debutou como profesional en 2003 co equipo ONCE-Eroski, conseguindo a súa primeira vitoria na contra reloxo de 19 quilómetros na Volta a Polonia e destacando na Volta a Castela e León, na que foi 4º na clasificación xeral final. Ao ano seguinte (2004) fichou polo Liberty, co que colleitou os seus éxitos máis importantes. En 2005 aparécelle un coágulo de sangue non cerebro durante a primeira etapa dá Volta a Asturias, sufriu convulsions, caendose ao chan. As probas médicas que se lle practicaron diagnosticaron un cavernoma cerebral congénito por unha malformación xenética dunha arteria, do que tivo que ser operado no Hospita Ramón e Cajal de Madrid. Pese á gravidade da súa enfermidade, puido superala tras longos meses de rehabilitación, regresando á competición en 2005.
Meses despois, o seu nome apareceu no sumario da denominada Operacón Porto, sendo implicado con outros coñecidos ciclistas como Jan Ullrich, Ivan Basso, Óscar Sevilla, Francisco Mancebo) na Operación Porto dirixida a detectar casos de dopaxe no ciclismo, pero non como implicado, senón únicamente en relación ao resultado dalgunha competición, polo que finalmente foi chamado como testemuña, saindo finalmente excluído, pero o seu equipo non puido participar no Tour de 2006. Un ano máis tarde, ata despois de vencer no Tour de Francia, excluíuselle doutra proba ciclista en Alemaña (o Gran Premio de Hamburgo) por estar relacionado coa Operación Porto.
En 2007 fichou polo Discovery Channel, co que se proclamou vencedor do Tour de Francia 2007, logo dá expulsión do anterior líder Michael Rasmussen, tres días antes de finalizar a rólda gala. Nesa edición Contador gañara ademais unha dás etapas pirenaicas, e soubo despois resistir a vantaxe na contrarreloxo dá antepenúltima etapa. Converténdose nun ciclista español máis novo en gañar o Tour de Francia, convirtiendose así na décima ocasión na que un ciclista español gañaba esta competición e o sexto ciclista en logralo, unha vez confirmada a vitoria de Óscar Pereiro na edición do ano anterior. O comenzó da tempada 2008 foi moi positivo con vitorias nas clasificacións xerais da Volta a Castela e León e da Volta ao País Vasco, sumando en ambas dúas vitorias de etapa.
O 1 de xuño presentábase á crono final con catro segundos de vantaxe sobre o segundo da xeral, Riccardo Ricco. Finalmente sacoulle case dous minutos consiguien así o seu primeiro triunfo do Xiro de Italia. Era o segundo español en lograr un Xiro, despois de que o lograse Miguel Indurain. Xunto a esta vitoria e a vitoria da Volta a España meses despois convertiase no primeiro corredor español, que conseguia as tres Grandes Voltas ciclistas do mundo, fazaña que só os franceses Jacques Anquetil e Bernard Hinault, os italianos Felice Gimondi e Vincenzo Nibali e o belga Eddy Merckx o conseguiron.

Ao asinar en outubro de 2007 polo Astaná, impediulle defender o seu titulo de gañador do Tour, xa que a organización decidiu vetar ao Equipo kazajo nesa edición.
O inicio da tempada 2009 foi tan boa ou mellor que en 2008, logrando o triunfo na xeral da Volta ao Algarve, á que sumou un triunfo parcial de etapa, dúas etapas na Paris-Niza e repetiu vitoria na Volta ao País Vasco. No Tour de Francia dese ano estreaba o seu maillot de Campión de España en contrarreloxo conseguindo, na primeira etapa, unha contrarreloxo, un segundo posto por detrás de Fabian Cancellara, logo de terse que mercar el mesmo unhas rodas. O bo rendemento de Alberto non lle sirvio para bater a Cancellara, pero despois, demostrou ser o mellor nas etapas de montaña, gañando a 15ª con final en Verbier que lle sirvio para poñerse líder, despois, si gañou a contrarreloxo de Annecy, deixando practicamente sentenciado o seu segundo Tour ao avantaxar en 4´11 ao segundo clasificado na xeral Andy Schleck e a Lance Armstrong, terceiro en 5´25.
Grazas a esta vitoria no Tour de Francia gañou o UCI World Ranking e foi invitado a diversos critériums de fin de tempada, como a Amstel Curaçao RACE, que do mesmo xeito que en 2007 gañou, e á recentemente estreada ese ano Clásica Cancún, que tamén gañou.
En 2010, nun Astana practicamente novo e con Alberto como único líder, o 14 de marzo proclámase vencedor da Paris-Niza, por diante dos tamén españois Alejandro Valverde e Luís León Sánchez. O 12 de xuño logra vencer na mítica cima de Alpe d´Huez na etapa da Dauphine Libéré. 
Tralo comezo en Róterdam o 3 de xullo, o 25 dese mesmo mes en París, Alberto acaba co maillot amarelo na clasificación xeral. Iso si, con certa polémica debido a que gran parte da súa vantaxe con Andy Schleck, segundo, foi lograda por unha averia de iste.
Tras conquistar o seu terceiro Tour, o madrileño rexeitou a oferta de renovación que lle ofreceu o Astana para prolongar o seu contrato malia que en pleno Tour declarase que probablemente seguiría no equipo kazajo. O 3 de agosto o propio Alberto anunciaba o seu fichaxe polo equipo de Bjarne Riles, o Saxo Bank-Sungard para as tempadas 2011 e 2012.
En setembro fíxose pública a presenza do clembuterol nunha mostra de ouriña obtida o 21 de xullo, durante a segunda xornada de descanso do Tour. Empeza aquí o Caso Contador. 
Pese ás acusacións de dopaxe, puido competir a partir da Volta ao Algarve de 2011. Impúxose na Volta a Murcia e na Volta a Cataluña, marcándose como gran obxectivo da tempada o Xiro de Italia. O 7 de maio na saída preséntase como un dos máximos favoritos xunto aos italianos Michele Scarponi e Vincenzo Nibali. No Monte Etna, malia que a prensa italiana anunciaban un mal estado de forma do ciclista español, Contador dá un golpe de autoridade gañando a etapa en solitario cun minuto de vantaxe sobre as súas rivais e enfundándose unha maglia rosa que mantería ata Milán. Gaña ese Xiro con máis de seis minutos de vantaxe sobre Michele Scarponi, segundo clasificado. Na última semana o TAS dá a coñecer o aplazamiento da vista do Caso Contador ata agosto, o que lle permite competir no Tour de Francia.
Nas primeiras etapas desa edición do Tour sufriu varias caídas que lle provocaron molestias durante o resto de rólda francesa, que lle fixeron empezar as etapas craves con máis dun minuto perdido ante os seus máximos rivais, aínda que na segunda semana protagonizou dous ataques xunto ao seu compatriota Samuel Sánchez, nos cales gañou tempo aos seus rivais, pero un desfalecemento na etapa que finalizaba no Galibier apártouno definitivamente de calquera opción de podio. Finalmente, Alberto finalizou quinto.
Tras innumerables prórrogas o 6 de febreiro de 2012 o Tribunal de Arbitraxe Deportivo (TAS) suspendeu a Alberto Contador durante 2 anos por dar positivo nun control antidopaxe durante o Tour de Francia 2010. Por isto foi descualificado dá táboa clasificatoria definitiva no Tour 2010, no Tour 2011 e no Xiro 2011. Tamén se lle prohibiu participar no Xiro 2012 e no Tour 2012. Reapareceu na Volta 2012.
O 5 de setembro na 17ª etapa da Volta a España camiño de Fonte Dé, logo de moitas etapas intentando desbancar ao líder Purito Rodríguez, emprendeu un ataque a 50 km de meta, que tras unha cabalgada épica axudado polos seus compañeiros de equipo como Sérgio Paulinho, Bruno Pires, Jesús Hernández e polo seu ex-compañeiro Paolo Tiralongo, alzase co liderato definitivo da Volta.
Tras este regreso victorioso, esta mesma tempada tamén gañaba por primeira vez na súa carreira deportiva unha Clásica ao impoñerse na Milán-Turín.
No 2013 comeza outra vez a tempada no Tour de San Luís (Arxentina), gañando a 6ª etapa con final no Mirador do Sol. Acode por primeira vez a o. Tour de Omán onde logra a 2ª posición na xeral final tras atacar en moitas ocasións a o líder, o británico Chris Froome, con quen comezou un intenso duelo con gran repercusión nos medios especializados.
No Tour de Francia, finaliza 4º na xeral, tras non render ao nivel previsto.
En 2014, logo de fallar a tempada anterior en conseguir o Tour, cambia a súa base de adestramentos no inverno facendo unha concentración de pretemporada nas Illas Canarias. Comezando a tempada máis tarde que en anos anteriores. Isto tróuxolle bos resultados. Gañou a Tirreno-Adriatico, onde ademais gañou dúas etapas. Gañou a Volta ao País Vasco. Posteriormente fixo unha concentración de altura no Teide, para volver competir no Critérium do Dauphiné.
Comezou o Tour sen perder tempo nas catro primeiras etapas. A o final da 5ª etapa, con final en Aremberg e os seus característicos tramos de pavés, perdeu 2´37. Na 8ª etapa recortou tempo a todos os favoritos na subida de Gérardmer A Mauselaine. Pero no km 64 da 10ª etapa, na parte final do descenso do Petit Ballón, sufriu unha caída debido a que a estrada estaba mollada pola choiva produciendose unha forte ferida no xeonllo e aínda que subiu, axudado polos seus compañeiros de equipo, no seguinte porto, o Col du Platzerwasel, tibo que abandoar. Horas despois sóubose que tiña unha fisura na meseta tibial, optando os médicos por un tratamento conservador evitando así o seu paso polo quirófano.

Tras esa lesión, o tempo de recuperación xogáballe en contra para participar na Volta a España. A un mes do inicio, o propio Contador asumía que non estaría nesa Volta debido ás complicacions da ferida, aínda que o manager do equipo Bjarne Riis declaraba que aínda era pronto para tomar unha decisión. 
Xusto un mes logo da caída, Alberto anunciaba que levaba 10 días adestrando e que puidera subir un porto sen dores, o que lle motivou a tomar a saída en Jerez da Fronteira. As primeiras etapas fixéronselle difíciles, aínda que no alto de Cume Verdes conseguiu non perder tempo con ningún dos favoritos. Tampouco o perdeu en Valdelinares, que si o fixó Alejandro Valverde, pasando Contador a o segundo posto da xeral a só tres segundos de Nairo Quíntana. Despois da primeira xornada de descanso, chegou a contrarreloxo de 36 km onde quedou 4º, pero chegoulle para vestirse de vermello, xa que Nairo perdeu máis de tres minutos debido a unha caída.
A partir de ahi empezou a elevar o seu nivel e comezamos a ver duras batallas con Valverde, Purito e Froome. Mentres, Froome que tamén viña de menos a máis rompeu esa paridade na Farrapona cun ataque que só puido seguir Contador. A falta de menos dun quilómetro o maillot vermello, deixou atrás a o británico para anotarse a primeira etapa e ampliar así as diferenzas na xeral a máis de minuto e medio sobre Valverde e o propio Froome. A segunda estocada foi na 20ª etapa, con final no porto de Os Ancares. Cunha táctica similar á Farrapona, mantívose detrás de Froome, mentres este intentou sacalo da roda en varias oportunidades. Ao final Contador, lanzou o seu ataque para levarse a segunda etapa e sentenciar practicamente a carreira. A contrarreloxo de Compostela, foi un mero trámite que non provocou cambios, o que fixo que Alberto sumase o seu terceiro título nesta competición tralos de 2008 e 2012.
Actualmente conta no seu palmarés con seis Voltas de tres semanas: Tour de Francia 2007-2009, Xiro de Italia 2008 e Volta a España 2008,2012 e 2014. Tamen habia logrado os triunfos no Tour do 2010 e o do Xiro de 2011, pero perdeunos debido a sanción por dopaje.
Outros triunfos logrados polo ciclista español son a Milán-Turín, a París-Niza, a Tirreno-Adriático e a Volta ao País Vasco.
TRIUNFOS: 2003, unha etapa da Volta a Polonia.
2005, vencedor da Semana Catalá, máis unha etapa, dunha etapa do Tour Down Under, dunha etapa da Volta ao País Vasco e dunha etapa do Tour de Romandia.
2006, vencedor dunha etapa do Tour de Romandía e dunha etapa da Volta a Suíza.
2007, vencedor da Paris-Niza, máis dúas etapas, dá Volta a Castela León, máis unha etapa e dunha etapa da Volta á Comunidade Valencia.
2008, vencedor dá Volta a Castela León, máis dúas etapas e dá Volta ao País Vasco, máis dúas etapas.
2009, vencedor dá Volta ao País Vasco, máis dúas etapas, o Campionato de España contrarreloxo, a Volta ao Algarve, máis unha etapa, dúas etapas da Paris-Niza eo Campión dá UCI World Tour.
2010, vencedor dá Paris-Niza, máis unha etapa, dá Volta a Castela León, máis unha etapa, dúas etapas do Critérium do Dauphine e dá Volta ao Algarve, máis unha etapa.
2012, vencedor dá Milán-Turín.
2013, vencedor dunha etapa do Tour de San Luís.
2014, vencedor dunha etapa da Volta ao Algarve, da Tirreno-Adríatico, mais dúas etapa, da Volta ao Pais Vasco, máis unha etapa.
Outros resultados dignos de mención: 2008, cuarto nos Xogos Olímpicos de Pekín. 2012, cuarto no Eneco Tour. 2013, cuarto na clasificación xeral final no Tour de San Luís, segundo no Tour de Omán, terceiro da clasificación xeral final daTirreno-Adriatico, terceiro na Klasika de Primavera. 2014, segundo na Tirreno-Adriatico, segundo na Volta a Cataluña e segundo no UCI World Tour.
XIRO DE ITALIA: 2008 (1º). 2011 (Desclasificado).
TOUR DE FRANCIA: 2005 (31º). 2007 (1º, máis unha etapa e clasificación dos mozos). 2009 (1º, máis dúas etapas). 2010 e 2011 desclasificado, 2013 (4º) e 2014 abandonou.
VOLTA A ESPAÑA: 2008 (1º, máis dúas etapas e clasificación da combinada). 2012 (1º, máis unha etapa e premio da combatividade) e 2014 (1º, máis dúas etapas e clasificación da combinada).
EQUIPOS: 2003, ONCE. 2004-2006, Liberty. 2007, Discovery Channel. 2008-2010, Astana. 2011-2014 Saxo Bank e Tinkoff-Saxo.
PREMIOS: 2007-2008-2009 e 2014, Bicicleta de Ouro. 2008, Tripla Coroa ao Conseguir as tres Grandes Voltas, Premio Sete Éstrelas da Comunidade de Madrid e Premio As do Deporte. 2012, Premio As do deporte.
CONDECORACIONES: 2008, Medalla de Ouro-Real Orde do Mérito Deportivo. 2010, Gran Cruz da Orde do Dous de Maio e Fillo predilecto de Pinto.
ANECDOTAS: En xuño de 2011, mentres se adestraba nas saias do monte Galibier, un gendarme lle prohibe baixar en bicicleta por non levar luz na bici.

domingo, 21 de decembro de 2014

RESUMEN DE LA TEMPORADA 2014 (1ª parte)

Simon Gerrans vencedor del Tour Down Under 2014.
Se acerca la Navidad y con ella llega el final de año, por lo que nuevamente toca hacer balance de lo sucedido durante la temporada. Una temporada llena de emoción, de épica y de grandes gestas ciclistas.
Desde las primeras carreras del año, pasando por las clásicas de primavera, las tres grandes vueltas y el Mundial de Ponferrada, es mucho lo que hay que contar.
Del 21 al 26 de enero comenzaba la temporada con la disputa de la 16ª edición del Tour Down Under. Esta carrera ciclista que comenzó en Nuriootpa (Australia Meridional) y terminó en un circuito de Adelaida, constó de 6 etapas y un recorrido de 825 kilómetros.
Esta prueba era la primera del UCI World Tour 2014. Siendo el ganador final Simón Gerrans, que además se hizo con una etapa y la clasificación de los sprints. Le acompañaron en el podio Cadel Evans, vencedor también de una etapa y Diego Ulissi. En las otras  clasificaciones secundarias se impusieron Adam Hansen (montaña), Jack Haig (jóvenes) y el Orica GreenEdge por equipos.
Tomaron la salida los 18 equipos UCI Pro Team al ser obligada su participación, más el Profesional Continental australiano del Drapac Profesional Cycling y una selección australiana bajo el nombre de UniSA-Australia. Un pelotón de 140 corredores de 7 ciclistas por equipo aunque finalmente fueron 138 tras las bajas de última hora de Thomas Voeckler del Europcar que se fracturó la clavícula pocos días antes y la de Giovanni Visconti del Movistar que dos días antes en la People´s Choice Classic en una caída se fracturó la tibia.
Desde el segundo domingo 9 de febrero hasta el viernes 14, se disputó la 13ª edición del Tour de Qatar, la primera de las tres carreras consecutivas de varios días en la región del Golfo, ya que días después seguiría el Tour de Omán y el Tour de Dubái.
Qatar es un país llano, ya que el punto más alto de la península está a 103 metros, por lo que todas las etapas son totalmente llanas. Siendo el holandés del Omega Pharma-Quick Step Niki Terpstra el que se adjudicó la victoria final.
Chris Froome, Campeón por segundo año consecutivo
de la Vuelta a Oman
La 5ª edición de la Vuelta a Omán comenzó el 18 de febrero y terminó el domingo 23, a diferencia del Tour de Qatar, fue una carrera para escaladores, coronándose como ya lo había hecho el año pasado Christophe Froome que supero en la clasificación general al estadounidense Tejay Van Garderen y al colombiano Rigoberto Urán.
La Vuelta a Lagkawi despidió el mes de febrero y dio entrada al de marzo con la disputa de la 19ª edición. El ciclista iraní Mirsamad Pourseyedigolakhour, vencedor de la cuarta etapa, supo rentabilizar los segundos obtenidos para terminar adjudicándose la clasificación general de la ronda malaya.
En marzo se disputaron trece pruebas, con este mes llegaban las clásicas ya que para muchos amantes de las carreras ciclistas, la primavera es la época ciclista más interesante de la temporada y que nos hace permanecer pegados a la pantalla a muchos aficionados al ciclismo. La apertura de este periodo lo dio la clásica Omloop Het Nieuwsblad que se disputó el 1 de marzo y que se la adjudicó Amy Pieters.
El día 2 se disputó la Kuurne-Bruselas-Kuurne, la clásica belga con tramos de pavés, donde el Omega-Quick Steep salió enchufado y metido totalmente en carrera para que Tom Boonen se la adjudicara por tercera vez.
Este mismo día en España se disputo la XXIX Clásica de Almería donde el irlandés Sam Bennett, del equipo alemán Netapp-Endura, se proclamó vencedor al sprint, por delante de Juanjo Lobato (Movistar) y Davide Vigano (Caja Rural).
El sábado 8 de marzo se disputo la 8ª edición de la Strade Bianche, carrera italiana que pertenece a la categoría 1.1 del circuito europeo que se disputa en la Toscana, y cuya principal característica son los tramos de “sterrato”, pistas de tierra en buen estado que hacen de esta prueba un retorno al ciclismo más épico y tradicional. El vencedor de esta edición fue el polaco Michal Kwiatkowsky, que llegó en solitario a la Piazza del Campo, tras dejar atrás en los últimos kilómetros a su compañero de escapada,  el eslovaco Peter Sagan. Ambos habían escapado a falta de 21 km de un grupo en el que estaban los principales favoritos como eran Fabian Cancellara, Damiano Cunego, Cadel Evans, Roman Kreuziger, entre otros, como Alejandro Valverde, que a falta de unos 10 km atacó con fuerza, pero que sólo le sirvió para terminar en la tercera posición final.
Carlos Betancur, domino la París-Niza, ganando las
dos últimas etapas.
La 72ª edición de la París-Niza se disputó entre el 9 y 16 de marzo. La carrera se inició en Mantes-la-Jouli, una comuna muy cerca de París y que terminó en Niza. Conto con un recorrido muy diferente a sus ediciones anteriores, fue la primera vez que no hubo prólogo desde 1955 y además tampoco contó con la contrarreloj individual ni con un final en alto. El ganador final fue el colombiano Carlos Betancur, convirtiéndose así en el primer ciclista de origen latino en ganar esta carrera.
El 19 de marzo tras casi siete horas, golpeados por la lluvia, el frio y el castigo que todo unido supone, todavía unos cuantos “locos” tenían fuerzas necesarias para impulsar su bicicleta en la línea de meta. De todos ellos, el que con más rapidez movió los pedales fue un ruso de 26 años, con el que nadie contaba, ya que su presencia en grandes citas se resumía en un bronce olímpico y una etapa en el Tour de Suiza. Alexander Kristoff entro en el olimpo de los sprinters cuando a falta de 50 metros hizo de misil yéndose en busca de la victoria. Nadie le pudo hacer sombra.
El ciclista español Joaquim “Purito” Rodríguez lograba hacerse con la 94ª Volta a Catalunya, segunda de su palmarés, tras aguantar los ataques de su compatriota Alberto Contador en la última etapa que se disputo sobre 120 kilómetros alrededor de Barcelona, con ocho vueltas al circuito de Montjuic.

Purito aguantó la ligera ventaja de cuatro segundos sobre el Pistolero de Pinto, en las ocho ascensiones a Montjuic que, bajo la lluvia, no dictaron sentencia y le dieron su segunda Volta, una de las más igualadas de los últimos años. Al catalán le fue suficiente la renta que había logrado en la explosiva ascensión a la estación de esquí de La Molina, en la tercera etapa, para mantener el maillot de líder hasta Barcelona, en donde a pesar de las duras condiciones meteorológicas y del ataque, sin éxito de Contador (muy controlado por los gregarios de Purito), a tres kilómetros de meta.