xoves, 19 de marzo de 2015

CLAUDIO CHIAPUCCI

Claudio Chiapucci, naceu en Uboldo, Lombardía (Italia), o 28 de marzo de 1963. Alcumado o Diablo foi un bravo ciclista italiano que polas lesións, e o ter que traballar para outros (Roberto Visentini, Stephen Roche e Urs Zimmermann entre outras figuras), nos seus primeiros anos, fixeron que non destapase o tarro das esencias ata a tempada 1990, ano este en o cal gañou a montaña no Xiro de Italia e, no Tour de Francia, logrou o segundo posto logo de lucir o xersei de Líder durante oito etapas.
Considerado, en efecto, ata 1990 como un escalador de peto e pouco máis, ese ano experimentou unha verdadeira metamorfose: pasou de gregario a líder non só polo golpe de man da etapa que, tralo prólogo, abriu o Tour de Francia e que marcou a lume no desenvolvemento da primeira carreira do mundo, senón porque o seu acceso ao maillot amarelo, primeiro, e a sua valerosa defensa, despois, do primeiro posto da xeral confirmáronlle a si mesmo e a todo o mundo ciclista como un novo valor de entidade con entidade para codearse cos máis grandes. Este cambio foi, sobre todo, sicolóxico que é o que ao cabo, determina a evolución dun deportista de alta competición en calquera especialidade. 
Esta feliz mutación supuxo para a revelación do ciclismo internacional da tempada 90 abandonar dunha vez por todas as funcións de aguador para levar con honor os galons de xefe de fila.
Na súa vida deportiva tamén tivo a mala sorte de coincidir coa época esplendorosa de Miguel Induráin, sendo a súa actuación máis brillante a que tivo lugar no transcurso da decimotercera etapa do Tour de Francia de 1992, con final en Sestriere (Italia). Esa durísima etapa, constaba de 254,5 quilómetros de alta montaña sendo dominada por el desde o principio, xa que estivo escapado 200 km, dos que 125 foron en solitario. Cando se levaban disputados soamente 28 quilómetros o Diablo escapouse xunto con outros bos escaladores (Richard Virenque, Iñaki Gaston, Peio Ruiz Cabestany e Thierry Claveyrolat, entre outros), e tras rodar con eles e ascender os portos de Saisies e Colmet de Roselend (ambos de primeira categoría), foinos deixando na ascensión ao Col d´Iseran, o máis alto desa edición e con máis de 35 quilómetros de subida. Por detrás, os equipos dos dous grandes favoritos para a vitoria final, o Gatorade de Gianni Bugno e o Banesto de Miguel Induráin, tiveron que traballar de xeito abondo case dende o inicio da escapada para que a vantaxe do italiano non fóra en aumento, a consecuencia disto, tanto Induráin como Bugno quedáronse sen gregarios a falta de máis de 110 quilómetros para a liña de meta tendo que asumir o mando e tirar a matar para intentar dar caza ao Diablo.
A falta de empezar a subida ao porto de Sestriere, completamente plagada de xente, un selecto cuarteto formado por: Andy Hampsten, Gianni Bugno, Franco Vona e Miguel Induráin intentaban dar caza a un Claudio Chiapucci cada vez máis fatigado pola calor reinante e polo enorme esforzo de rodar xa máis de 100 quilómetros en solitario. A vantaxe segundo pasaban os quilómetros ía diminuíndo, momento que aproveito Franco Vona para lanzar un ataque ao que só Miguel Induráin foi capaz de responder, os tifosi italianos e o resto de afeccionados ao ciclismo presaxiabamos que finalmente darían caza ao italiano antes da liña de meta, máis aínda cando Induráin puxo a directa marchándose en solitario en busca do bravo corredor italiano, en cada quilómetro o español sacáballe 25-30 segundos, chegándose a poñer a só 30 de diferenza a falta dos 3 quilómetros finais. Pero os dous últimos quilómetros o home do mazo tralo esforzo realizado por Miguelon golpéolle coa suficiente forza para non poder co bravísimo corredor italiano, sendo ata alcanzado por Franco Vona metros antes da chegada, chegando exhausto á meta a 1:45 do flamante ganador Claudio Chiapucci, unha terceira praza para Induráin que sentenciaba ese Tour. Sendo esta sen dúbida una das gestas do ciclismo máis recordado dos últimos anos. 
Un ano antes, tamén gañou a 13ª etapa, con final en Val Louron. Induráin e el escapáronse no descenso do Tourmalet. O Diablo Chapucci gañou a etapa e Induráin o maillot amarelo, que xa non soltaría. Era o primeiro Tour de Francia para o español.
Profesional de 1985 a 1999, durante os cales logrou unha Milán-San Remo, un Xiro do Trentino, unha Volta ao País Vasco, a Clásica de San Sebastián, a Volta a Cataluña, o Xiro do Piamonte, unha etapa do Xiro de Italia, a clasificación por puntos do Xiro de Italia de 1991 e o premio da Montaña de 1990, 1992 e 1993, tres etapas do Tour de Francia, máis a clasificación da Montaña dos anos 1990 e 1991. 
Moitos triunfos, pero menos que o seu valor, xa que ás veces, o valor é a medida e a Claudio Chiapucci, máis que polos seus triunfos recordáraselle polos seus desafíos, e polo seu corazón cheo de impulsos en subidas ou baixadas. Estes son os ciclistas que deixan pegada e que logo de 16 anos da súa retirada todo o mundo lle aclama.
Tamén é considerado como o pai deportivo do desaparecido Marco Pantani.

Trala súa retirada, participou no reality Supervivientes da RAI, en competicións de mountain bike, en Marchas Cicloturistas e en todos os eventos aos que se lle invite. Nunca di non.
Triunfos: 1989, vencedor do Xiro do Piamonte e da Coppa Placci.
1990, vencedor do Gran Premio das Américas, dunha etapa da Paris-Niza e o Gran Premio da Montaña no Xiro de Italia.
1991, vencedor da Milán-San Remo, do Medrisio de Ouro e da Volta ao País Vasco, máis unha etapa.
1992, vencedor da Subida a Urkiola, do Xiro dos Apeninos e do Xiro do Trentino.
1993, vencedor da Clásica de San Sebastián, da Coppa Sabatini e da Japan Cup.
1994, vencedor da Volta a Cataluña, do Tre Valli Varesine, dunha etapa da Volta a Galicia e da Japan Cup. 
1995, vencedor da Escalada a Montjuich, máis unha etapa, da Japan Cup e do Xiro de Piamonte.
Outros resultados dignos de mención: 1987, segundo no Xiro de Toscana.
1990, segundo na Copa do Mundo, terceiro no Gran Premio de Francfort e no Campionato de Zurich e segundo na clasificación xeral final do Tour de Francia.
1991, segundo na clasificación xeral final do Xiro de Italia, terceiro no Tour de Francia e terceiro no Campionato de Italia de fondo en estrada.
1992, segundo no Xiro de Italia, terceiro na Bicicleta de Ouro e segundo no Tour de Francia.
1993, terceiro no Xiro de Italia.
1994, segundo no Campionato do Mundo de fondo en estrada.
XIRO DE ITALIA: 1985 (64º), 1987 (48º), 1988 (24º), 1989 (46º), 1990 (12º), 1991 (2º), 1992 (2º), 1993 (3º, máis unha etapa), 1994 (5º), 1995 (4º), 1996 abandonou e 1998 (60º).
TOUR DE FRANCIA: 1989 (81º), 1990 (2º), 1991 (3º, máis unha etapa), 1992 (2º, máis unha etapa), 1993 (6º), 1994 abandonou, 1995 (11º) e 1996 (37º).
VOLTA A ESPAÑA: 1988 (26º) e 1997 (11º).
EQUIPOS: 1985-1996 Carreira. 1997 Asics. 1998 Ross Mary e 1999 Amica Chips.

domingo, 15 de marzo de 2015

LOS JINETES DEL SKY CABALGAN DE NUEVO

Los ciclistas del Sky continúan vistiendo de negro, pero tras el fracaso en las grandes citas de la temporada pasada, el equipo inglés empezó como una apisonadora esta temporada. Las victorias de Chris Froome en Andalucía, la de Geraint Thomas en el Algarve y la de Richie Porte hoy mismo en la París-Niza confirman el despertar de la bestia, lo que hace que el horizonte negro de su vestimenta comience a tornarse gris para un equipo muy compensado que aspira a todo, demostrándonos que están en el buen camino para encarar una temporada más que esperanzadora.
Estos hombres que defienden el color negro del Sky Team, están golpeando con fuerza en estos primeros compases de la temporada ciclista 2015, han arrancado como un verdadero ciclón en busca del prestigio perdido. Nueve victorias de etapas y tres generales en dos meses y medio de competición, son comparables en estas fechas a la explosión del equipo en la temporada 2012, que termino con Bradley Wiggins en lo más alto del podio en los Campos Elíseos de París.
El fracaso de la temporada pasada, donde ganaron menos de lo habitual y sin mojar en ninguna grande, hizo que este año se pusiesen las pilas para que la bestia se despertase.
Chris Froome, Elia Viviani, Geraint Thomas,  Ian Stannard, Wouter Poels y Richie Porte por partida triple, fueron los ciclistas que se llevaron los honores en las distintas carreras en las que participaron. Los frentes fueron distintos, los rivales también, pero el lucimiento del maillot negro del Sky fue constante, incluso el trabajo de los gregarios ha tenido una parte importantísima en el éxito de sus líderes.
A ningún aficionado al ciclismo se nos puede pasar por la cabeza que tanto Froome como Richie Porte no hayan terminado la temporada pasada dolidos por las derrotas en esos duelos contra sus rivales en las carreteras por donde transito la serpiente multicolor y en la que ellos formaron parte de ese pelotón. Es por eso que esta temporada parece que renacen rodeados de bastante artillería pesada y dispuestos para apuntar muy alto a lo largo de todo el año.
Kanstantsin Siutsou, Peter Kennaugh  o el español Mikel Nieve se unieron a este prometedor inicio de temporada con un gran rendimiento. Los nuevos fichajes como el de Leopold König o el de Nicolas Roche, empiezan a enseñar tímida y progresivamente la buena adaptación al equipo. Elia Viviani demostró con una victoria,  la medalla de plata en Madison 50 km, en los Mundiales de Ciclismo en pista de París y con varios buenos puestos en su remate final, dan al equipo muchas más opciones en las llegadas masivas.
Bradley Wiggins antes de retornar a la pista, promete emociones fuertes en su obsesión por las piedras del pave y el escarabajo Sergio Henao también intentará recuperar el tiempo perdido en la segunda parte de la temporada. Así que si todas las piezas del puzle encajan y la motivación sigue a este nivel, los hombres de negro del Sky Team pueden estar ante una exitosa temporada.
El comandante de esta nave extraterrestre,  Chris Froome, en el primer duelo cara a cara en la Vuelta a Andalucía derrotó por tan solo dos segundos a Alberto Contador. El británico se marchó de las tierras españolas con sensaciones más que positivas tras derrotar en casa a su principal rival. Los dos tienen como gran objetivo de la temporada el Tour de Francia por lo que el camino hasta llegar a julio será largo para ambos.
Tras ese importante golpe de moral, Froome explicaba que “Es una victoria especial ya que es la primera carrera de la temporada, tengo mucho que hacer antes de llegar al Tour. Quiero seguir en este camino, mantenerme saludable y sin lesiones, y construir gradualmente mi forma”.
La actuación personal de Froome, unida al buen inicio de su equipo que con este resultado seguro que le servirá para encarar con más convencimiento los retos mayúsculos de esta temporada.
Esa misma semana en Portugal, Richie Porte ganaba una etapa y Geraint Thomas la clasificación general en el Algarve. Geraint Thomas alentado por lo que estaba haciendo su Capo en las cercanas tierras andaluzas, brilló con una calidad insospechable y apoyado en un magistral trabajo de su equipo se llevó la general por delante del actual Campeón del Mundo Michal Kwiatkowski. El jinete de negro también inglés y con solo 28 años cabalgo hasta la victoria en solitario en la segunda etapa y ya nadie le pudo arrebatar el liderazgo, gracias a la exhibición del Sky en la etapa reina que culminó con la victoria de un pletórico Richie Porte.
Toda una enorme inyección de moral para el equipo que en los dos frentes lo hicieron muy bien, empezando a construir la segunda fase de carreras.
El ganador en el Algarve, es un ciclista trabajador y sorprendentemente poco asiduo al lucimiento individual, mostrándose muy satisfecho y feliz con su rendimiento y pensando en los próximos objetivos de su equipo.
En este exitoso inicio de temporada del Sky, hay otro nombre que salta a la vista en las filas de los hombres de negro, es el australiano Richie Porte que quiere demostrarnos que la mala temporada pasada solo fue un bache en su carrera, encarando con ilusión y moral el camino hacia el próximo Giro de Italia donde será el líder del equipo.
Hasta el momento en esta temporada ya tiene en el bolsillo cinco victorias; la contrarreloj del Campeonato de Australia, la quinta etapa del Down Under, la etapa reina del Algarve y la 4ª y 7ª etapa de la París-Niza, en seis carreras disputadas. En la cronoescalada del último día con final en el puerto Col d´Eze, sentencio la carrera al ser el más rápido de la etapa, arrebatándole el maillot de líder al francés Tony Gallopin, sumando así su segunda victoria en esta ronda, tras la conquistada en 2013. Él espera seguir a este magnífico nivel para brillar de una vez por todas en alguna de las grandes vueltas por etapas.
Otro de los hombres de negro en el Sky es el español Mikel Nieve, que tras su segunda temporada en las filas del Sky es un ciclista con conocimiento de causa que debutó de manera inmejorable en Andalucía añadiéndose a la  línea ascendente del equipo ya que fue clave en la victoria de Froome mostrándose en  un buen estado físico y acabando en un meritorio cuarto puesto en la clasificación general, confirmando las sensaciones positivas del equipo. Algo muy bueno para la moral de todos.
Hasta el momento presente, el contexto de los hombres de negro del equipo Sky Team parece el adecuado, muy activos, ambiciosos, con la motivación y la moral por las nubes, forman una plantilla muy compensada y con una  enorme calidad para aspirar a los objetivos más ambiciosos tanto en las clásicas como en  las Vueltas  por etapas. Están de vuelta y más enrabietados que nunca. El inicio explosivo parece augurar una más que placentera temporada. Aun así, por si no lo saben, tienen que pulir detalles de estrategia, como el que casi les condena al fracaso en la tercera etapa de la Vuelta a Andalucía con el ataque del Pistolero de Pinto. Sé que son pequeños detalles, pero precisamente por el simple hecho de ser pequeños detalles, les pueden llevar a la victoria o al fracaso.
La maquinaria en la montaña está rindiendo, el engranaje engrasado progresivamente, les esta llevado a un buen ritmo a alcanzar los objetivos marcados.

Sus rivales tienen que estar muy atentos, estos jinetes de negro sobre sus bicicletas quieren volver a arrasar, de momento fueron los primeros en golpear, y como dice el refrán El que golpea primero golpea dos veces”.

xoves, 12 de marzo de 2015

EUGENE CHRISTOPHE

Eugene Christophe, alcumado nun principio como “Cri-Cri”, logo como o “Vello Galo”, polo seu impresionante bigote, naceu en Malakoff, Altos do Sena (Francia), o 22 de xaneiro de 1885. Faleceu aos 85 anos o 1 de febreiro de 1970 no hospital Broussais de Paris.
O seu nome posiblemente non diga gran cousa aos mozos afeccionados ao ciclismo, ao tratarse dun desventurado corredor que axudou máis que ningún outro a labrar a lenda que acompaña ao Tour de Francia. Pero este parisino foi un dos grandes ciclistas que houbo en Europa entre 1910 e 1920, unha serie de desgraciadas averías impedíronlle conquistar o seu gran soño, proclamarse gañador do Tour na súa cidade natal. 
Foi un ciclista francés campión da época heroica e exemplo de longevidad deportiva, pero decisivamente marcada polas desgrazas que lle acompañaron nos momentos máis importantes, converténdolle nun dos malditos do Tour. Sempre se dixo que a Grand Boucle elixe aos seus heroes, ciclistas aos que todo lles sae de cara. Ese non foi o caso de Eugene Christophe.
Correu once veces o Tour de Francia, perdéndoo polo menos dous por mala sorte, xa que nas dúas rompéuselle a horquilla da bicicleta cando acariñaba a vitoria na proba. No 1913 rompeu a horquilla da súa bicicleta baixando o Tourmalet ao ser atropelado por un coche e tendo que cubrir 10 quilómetros a pé. Era virtual líder pero perdeu catro horas. Naquela época o reglamento prohibía calquera tipo de asistencia en estrada, tendo que ser o propio ciclista quen reparase a avería. En Sainte Marie de Campan, logo de andar quince quilómetros atopou unha forxa onde reparou a horquilla da súa bicicleta pero todos os seus soños de vitoria habíanse esfumado. Igual pásolle no 1919, coa vitoria prácticamente asegurada, novamente rómpeselle a horquilla, outra avería que ten que reparar o mesmo sen ningunha axuda externa para evitar ser descualificado, en dita reparación tarda dúas horas, volvéndoselle a esfumar todas as opcións de vitoria. Foi o primeiro en vestir o maillot amarelo, creado en 1919 cando Henri Desgrange querendo distinguir máis fácilmente e honrar ao líder da xeral na 11ª etapa Grenoble-Xenebra, Eugene Christophe tivo o honor de lucir o  devandito maillot.
De profesión ferreiro, a súa paixón pola bicicleta comezou desde moi pequeno, o que terminou derivando en que participase aos 18 anos na disputa da súa primeira carreira converténdose ao ano seguinte en ciclista profesional que aínda que nunca gañou o Tour de Francia, posiblemente foi un dos derrotados con máis peso na historia da proba francesa.
Era un ciclista potente, extraordinario escalador e un dos corredores máis audaces nos descensos naqueles tempos. En 1906, con só 23 anos correu o seu primeiro Tour, quedando noveno. O seu futuro parecía esplendoroso. En 1910 gañou a Milán-San Remo, pero custáballe asomarse aos primeiros postos do Tour porque se vía lastrado seriamente polo sistema de competición. Naquela época o gañador decidíase grazas á clasificación por puntos e non por tempos, un reglamento que concedía unha gran vantaxe aos ciclistas máis versátiles e especialmente aos velocistas. Foi precisamente Eugene Christophe o que obrigou a poñer fin a aquela inxustiza.
En 1912 foi de longo o mellor da súa carreira, gañou tres etapas consecutivas de montaña metendo verdadeiras minutadas aos seus rivais, pero o belga Odile Defrave, ben secundado polos seus paisanos, impuxo a súa velocidade para levarse o Tour. Os organizadores do Tour entenderon que chegara o momento de cambiar e que fose o cronometro o que decidise o ganador da carreira. Unha gran noticia para el, que con 28 anos estaba preto de chegar ao seu cume como ciclista. Por iso preparouse a conciencia para a seguinte edición.
Unha tempada 1913, que debería ser o da gloria, pero que se derrubou de forma inesperada. As agotadoras primeiras cinco etapas (388, 364, 405, 470 e 379 quilómetros cada unha), dispútounas con tranquilidade e paciente á espera do sexto día, unha etapa que unía Bayona con Luchon e na que o pelotón debía superar os portos de Oschquis, Aubisque, Soulor, Gourette, Tourmalet, Aspin e Peyresourde. Unha verdadeira barbaridade. Confiados na fortaleza do seu xefe de filas, o seu equipo o Peugeot, impuxo un ritmo esixente de saída coa idea de esnaquizar ao grupo. Cando chegaron ao Tourmalet xa só o seguia o belga Thijs, un ciclista que cedera bastante tempo nas primeiras etapas. Na cima do coloso dos Pirineos a clasificación virtual dicía que era o líder con case vinte minutos de vantaxe sobre o segundo. Pese a todo lanzouse con decisión no descenso. De súpeto sentiu que lle custaba mover o manillar e que apenas lle freaba. Con espanto comprobou que a horquilla rompeuse. Maldixo a súa mala sorte mentres pasaban os minutos e empezaban a pasarlle os corredores aos que deixara na ascensión. A reglamentación daquela época prohibía a axuda externa nas reparacions baixo ameaza de expulsión, polo que non lle quedou máis solución que cargar ao ombreiro a seu bicicleta e percorrer a pé os nove quilómetros que lle separaban de Saint Marie de Campan. Fíxoo chorando de rabia por un Tour que se lle ía das mans. Á entrada do pobo un mozo levouno ata unha herrería próxima. Chegou a ela e el mesmo tivo que botar man de fórxaa e do martillo para arranxar a avería baixo a atenta vixilancia dun árbitro da carreira e dun par de enviados dos equipos rivais, preocupados de que se coidase a pureza do Tour. Ata lle sancionaron con dez minutos porque o neno axudoulle a darlle aire co fuelle. Tres horas logo de sufrir a rotura volveuse a subir á bicicleta para acabar a etapa e despedirse da vitoria na xeral.
Logo chegaría a Primeira Guerra Mundial, na que combateu. Tivo que colgar a seu bicicleta durante catro anos, índoselle moitos dos seus mellores anos, pero non perdeu a esperanza de que o Tour aínda tivese un pequeno pedazo de gloria para el. Volveu en 1919 a estar na liña de saída coa máxima carga de ilusión. A sua regularidad non tardou en levarlle ao liderato, tendo o honor ata de ser o primeiro ciclista en vestirse de amarelo. Sucedeu na sétima etapa despois de que lle suxerisen a Henri Desgrange, o organizador da carreira, que deberían identificar ao líder cunha camiseta de diferente cor. Elixiron o amarelo por casualidade. E así, vestido como un canario, plantouse na penúltima etapa con media hora de vantaxe sobre o segundo. Nun tramo empedrado a horquilla da súa bicicleta volveu saltar polo aire. Esta vez só estaba a unha hora dun lugar onde podía reparala, pero deixouse no esforzo case dúas horas, as suficientes para que o tren do Tour de Francia escapáseselle para sempre.
Xa nunca máis podería chegar á súa cidade natal con ese maillot amarelo. A carreira que tanto quixo e á que tanto maldixo quixo homenaxealo como se merecía e non atopou mellor sitio para facelo que a fragua na que se deixou en 1913 as súas esperanzas de vitoria. Acompañáronlle os xuíces daquela tarde amarga e ata o neno que tratou de botarlle unha man. Na entrada de dita forxa colocaron unha placa na que aínda hoxe se pode ler: Eugene Christophe, líder da proba, perdeu aquí toda opción de vitoria, pero aínda así deu unha formidable lección de coraxe e de tenacidade. O Tour de Francia continúa recordando con todo respecto aquel comportamento exemplar e que logo daquela mítica etapa en 1913 gozaba de gran popularidade entre o público francés. Un público que sentía unha gran simpatía polo ciclista, debido ás súas actuacións pasadas, mobilizouse cunha furia desmedida cara á súa figura, ante o que o xornal L´Auto organizou unha suscripción popular coa que lle pagaron a mesma cantidade de diñeiro que si fose o gañador da xeral final de 1919. Aínda así o consolo non foi suficiente. 
Profesional de 1904 a 1926.
Retirouse habendo participado en once edicións do Tour de Francia, das cales puido finalizar en oito, ademais de vivir unha guerra cando se atopaba no punto cume da súa carreira. En 1925 con 40 anos, disputou o seu último Tour, 19 anos logo de participar por primeira vez. Os seus mellores anos pasaran, pero aínda así o seu orgullo permitiulle finalizar na 18ª posición final da carreira, aínda que esta vez moi lonxe de poder pelexar pola vitoria final. 
TRIUNFOS: 1909, Campión de Francia de ciclocross e vencedor da París-Calais.
1910, Campión de Francia de ciclocross, vencedor da Milán-San Remo e do Circuíto do Brescia.
1911-1912 e 1913, Campión de Francia de ciclocross.
1914, Campión de Francia de ciclocross e vencedor da Polymultipliée.
1920, vencedor da Burdeos-París.
1921, Campión de Francia de ciclocroos e vencedor da Burdeos-París.
1925 e 1926, vencedor do Circuíto de Borbonés.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
TOUR DE FRANCIA: 1906 (9º), 1909 (9º), 1911 abandonou, 1912 (2º, máis tres etapas), 1913 (7º), 1914 (11º), 1919 (3º), 1920 e 1921, abandonou, 1922 (8º) e 1925 (18º).
Outros resultados dignos de mención: 1909, terceiro na Paris-Bruxelas, 1910, terceiro na París-Roubaix, 1911, segundo na Volta a Bélxica, 1917, terceiro na París-Tour, 1920, segundo na París-Roubaix, e en 1921, terceiro na París-Tour e segundo na París-Brest-París.
EQUIPOS: 1904-1906 Labor, 1907-1911 Alcyon, 1912-1918 Peugeot-Wolber, 1919-1921 A Sportive, 1922 Automoto-Wolber-Russell, 1923-1924 Chritophe-Hutchinson, 1925 JB Louvet e 1926 Chritophe-Hutchinson/Peugeot-Dunlop
.

domingo, 8 de marzo de 2015

EL CICLISMO ESPAÑOL SEGIRA VIVO

Primera semana del tercer mes de la temporada 2015 y la actualidad ciclista como cada año no cesa.
Sabido es por todos del anuncio de Alberto Contador en la presentación de los equipos de su fundación, de que el próximo año posiblemente sea el último que le veamos sobre una bicicleta compitiendo al máximo nivel profesionalmente.
También, todos sabemos, que él siempre ha declarado públicamente que solo seguiría mientras tenga piernas para seguir ganando vueltas, y que por tanto, quiere retirarse en el punto álgido de su carrera deportiva, sin esperar a su declive.
Ante esta declaración pudimos comprobar el gran revuelo en el mundo del ciclismo. Unos, los compañeros de profesión, expresaron su sentir ante tal noticia, como el caso de Chris Froome, que declaro que él seguirá, si puede, hasta los cuarenta.
Otros, como la prensa, patrocinadores, jefes de equipo, lo ven como el fin de un ciclo. Esta marcha de Contador, junto con las más que probables en un futuro cercano de Alejandro Valverde, y Purito Rodríguez, dejan huérfanos al ciclismo español, ya que los que vienen por detrás todavía no empujan lo suficiente para poder llenar ese hueco tan grande y todo lo que con ello significa, sobre todo pensando en el apoyo publicitario.
Desde el punto de vista de un cicloturista, yo me siento más identificado con los ciclistas como Iván Basso, Chris Horner, Davide Rebellin, Jens Voigt, o el propio Chris Froome, que según acaba de declarar seguirá hasta los cuarenta años. A esta gente le apasiona la bicicleta hasta tal punto que posiblemente les será difícil verse haciendo otra cosa, ya que solo quieren pedalear y pedalear disfrutando de ello mientras el cuerpo les aguante. No son esos auténticos depredadores de ansia de victoria, y aunque saben que no van a poder alcanzarla, tampoco por ello pierden la motivación. Que puede que sea el caso del Pistolero de Pinto.
Estamos mentalizados que la época de apogeo está tocando a su fin, tras una saga de grandes ciclistas, de grandes éxitos y de ilusión, puede que haya quien vea el futuro negro, que no vean ese relevo generacional a los Contador, Oscar Freire, Purito, Samuel Sánchez, Carlos Sastre o Alejandro Valverde, que piensen que el oscurantismo se cierne sobre nuestro ciclismo, al que ellos presuponen una época de sequía futura. Pero lo visto en este inicio de temporada deja margen a la esperanza.
El arranque de esta nueva temporada ha traído consigo mucho optimismo para el futuro del ciclismo español. Un futuro que se veía negro pero cuyas expectativas han subido tras los éxitos de hombres como Juanjo Lobato o Rafa Valls y el buen momento de otros como Beñat Intxausti, Ion Izaguirre, Jonathan Castroviejo o Rubén Fernández. Puede que no sea un relevo de tanta calidad como la que atesoran los Contador, “Purito” o Valverde. Pero el futuro, a priori, parece que empieza a ser esperanzador y puede que esté garantizado.
No solo por las victorias sino también por las sensaciones. Además, el relevo parece llegar en diferentes dosis, con escaladores, con clasicómanos y también, con velocistas. Las victorias con finales  en repecho de Juan José Lobato  en las tres que ha disputado este año como fueron la del Tour Down Under, la de Lucena y Alhaurin en la Vuelta a Andalucía ante velocistas de nivel, me hace pensar que tenemos rematador para años, erigiéndose como la punta de lanza de esta nueva generación. Está en un momento de forma muy dulce y, a este nivel, muy pocos podrán batirle. Ya lo demostró el año pasado con resultados de mucho prestigio y, sobre todo, el cuarto puesto en la Milán-San Remo le dio mucha moral. Es un ciclista que se ha ido puliendo y encontrándose a gusto en esos terrenos explosivos que con su forma de saltar, fácil y dando esa sensación de sencillez que hace que sus rivales se desesperan, como ha ocurrido con Degenkolb en la Ruta del Sol. Su estilo y formas de correr nos hace recordar, en muchos momentos, a Óscar Freire. Esta temporada 2015 parece destinada a que Juanjo Lobato gane en numerosas llegadas rápidas. Puede que no sea el más rápido del pelotón pero sí uno de los más explosivos y eso hará que los finales al sprint sean territorio privado del andaluz. Nuevamente la Milán-San Remo que aunque no tiene ese repecho final, la dureza acumulada en la última parte hace que sea su objetivo más ambicioso de esta temporada.
El gran triunfo de Rafa Valls a sus 27 años ante los mejores del mundo en Omán  como: Vincenzo Nibali, Valverde y “Purito”, hacen que de un golpe encima de la mesa y, a pesar de ser considerado un gregario, podría liderar al Lampre en carreras menores. La victoria conseguida en Omán es la de mayor prestigio de su carrera, aunque ya se había impuesto en el Mirador del Potrero en el Tour de San Luis en 2010 pero este triunfo es más especial porque lo con siguió en medio de una legión de estrellas. No es un novato aunque si es un ciclista con mala suerte en sus equipos, el Geox y Vacansoleil desaparecieron cuando él tenía contrato en vigor, las caídas también se cebaron con él en varios momentos de su carrera.
Además de las victorias de esta nueva generación, las buenas sensaciones de hombres como: Beñat Intxausti, Mikel Nieve, Ion Izagirre, Jonathan Castroviejo, Rubén Fernández o Jesús Herrada, hacen de este inicio de temporada  que las esperanzas aumenten.  Los dos primeros en Andalucía, acabaron tercero y cuarto respectivamente. Intxausti lideró con paso firme y decidido al Movistar. Mikel Nieve, estuvo apoyando a su líder en todo momento y sabiendo buscarse la vida en solitario cuando Chris Froome se iba al zafarrancho de combate contra el Pistolero de Pinto.
Por otro lado, la calidad de Izagirre como escalador completo es indiscutible y su inicio de temporada está siendo muy positivo, con el tercer puesto en Malhao, acabando décimo en la general final de la Volta al Algarve y siendo undécimo en Murcia.
Por su parte, tanto Castroviejo como Herrada fueron protagonistas en la carrera lusa, intentando llegar a la gloria por medio de escapadas. Y por último, Rubén Fernández, que debutaba en el equipo Movistar esta temporada, lideró al equipo en las carreras montañosas como el Tour Down Under, donde fue tercero en la etapa reina, finalizando quinto en la general final, en el Algarve fue muy regular y acabó entre los diez primeros.
Ninguno de ellos es excesivamente joven, están en la edad de despuntar, de explotar y crecer definitivamente como ciclistas. En este 2015 deberían dar el salto definitivo. Puede que no sea una generación tan prolífica como la de los años 2000, pero el ciclismo español seguirá muy vivo tras la década de los Contador, “Purito” y Valverde en los próximos años.
A parte de estos aquí mencionados, en el Caja Rural hay varios ciclistas, también jóvenes, llamados a ser el relevo de la generación actual. El que mejor arranco en esta recién estrenada temporada 2015 es Miguel Ángel Benito, un ciclista muy completo que se desenvuelve bien en grupos pequeños. Fue cuarto en la clasificación de los jóvenes en la Estrella de Besseges. Por otro lado, el escalador Omar Fraile de momento en este arranque de temporada no ha tenido mucha suerte pero apunta fuerte al igual que el rematador Carlos Barbero, actualmente lesionado, pero con grandes cotas por superar.
Por tanto, este inicio de 2015 está siendo esperanzador para el ciclismo español. Ya sé que muchos dicen que no hay relevo y quizás sea verdad, yo hace unos meses también pensaba igual debido al altísimo nivel que vivía el ciclismo español. Pero la calidad y los triunfos en este inicio de temporada, me hacen creer que en un futuro próximo los éxitos parecen asegurados con esta nueva hornada de jóvenes ciclistas que ya están llamando a la puerta con fuerza y ganas de demostrar lo que valen.
Estos son los triunfos de los ciclistas españoles en este 2015 hasta la actualidad:
Tour Down Under, Juanjo Lobato vencedor de la 2ª etapa.
Challenge de Mallorca, Alejandro Valverde vencedor del Trofeo Serra de Tramuntana.
Tour de Catar, José Joaquín Rojas vencedor de la 1ª etapa.
Vuelta a Andalucía, Javi Moreno vencedor del 2º sector de la 1ª etapa. Juanjo Lobato vencedor de la 2ª y de la 5ª etapa. Alberto Contador vencedor de la 3ª etapa. Pello Bilbao vencedor de la clasificación de la montaña.
Tour de Omám, Rafa Valls vencedor de la 4ª etapa y de la clasificación general final.

xoves, 5 de marzo de 2015

EDUARDO CHOZAS

Eduardo Chozas Olmo naceu en Madrid (España), o 5 de xullo de 1960.
É un ex ciclista español profesional prematuro porque debutó aos 20 anos na máxima categoría. Foi un dos homes máis carismáticos do pelotón, pois destacaba pola súa entrega, coraxe, pundonor e profesionalidad, virtudes estas que lle levaron a ocupar un posto de honor entre a élite.
Como amateur, foi campión de España por equipos en 1978 e terceiro individual en 1979.
Quizais foi un corredor demasiado conservador, que só se decidía a atacar cando a situación da carreira éralle propicia ou cando a preparaba e mentalizábase para unha proba determinada.
Profesional de gran clase e cun desenvolvido sentido do deber, demostrando nos seus anos de plena madurez a súa categoría nas grandes citas do ciclismo internacional. Enrolado no equipo da ONCE e dirixido polo que foi o seu preparador durante moitos anos, Manolo Saiz, conseguiu cimas que parecían xa vetadas para él, como o brillar a principios de tempada, triunfar na etapa reina do Xiro de Italia e manterse cos mellores de principio a fin no Tour de Francia. Gañando unha etapa, o premio á combatividad e terminando sexto nos Campos Elíseos confirman que 1990 foi a mellor tempada na longa e fecunda traxectoria profesional deste madrileño. Con catro vitorias de etapa na primeira carreira do mundo, unha preparación á que non foi alleo, por certo, o médico do seu equipo, Eufemiano Fuentes, puido enriquecer aínda de forma notoria a súa palmarés antes de colgar a bicicleta.
Era un ciclista bastante completo, aínda que o seu terreo preferido era a montaña. Especialista en probas de gran fondo, a este avezado profesional só lle faltou unha calidade para entrar na nómina dos grandes do ciclismo español de todos os tempos: A velocidade.
Si estivese tocado polo don da velocidade, enriquecería a súa palmarés espectacularmente, sobre todo, a recado, nas grandes clásicas do ciclismo mundial para as que estaba moi ben dotado tamén, ¿pero? nas que adoecía dos que os expertos chaman punta de velocidade; a final de contas, pasaporte para o podio en tantas e tantas ocasións.
Profesional de 1980 a 1993, durante os cales logrou 26 vitorias. Destacando as catro vitorias no Tour de Francia, tres no Xiro de Italia, dúas Voltas a Andalucía e unha Volta á Rioxa.
É o ciclista que máis grandes voltas a acabado, 26, Xiro (7), Tour (6) e Volta (13), participou en 14, pero non acabou en 1984. Tamén en 1990 e 1991 participou no Xiro, Tour e Volta acabándoas todas. 
Na súa época tivo, con 14 edicións disputadas, o record de participacións na Volta a España. Sendo superado logo por Iñigo Cuesta.
Trala súa retirada do ciclismo profesional en 1993, creou e administrou os equipos Junior e Élite-Sub 23 da P. C. Eduardo Chozas. É director técnico da revista Ciclismo a fondo, comentarista de ciclismo na cadea de Televisión Eurosport en español desde 2008. É o creador e organizador do campus de ciclismo Eduardo Chozas “Actívate” e do circuíto “Actívate” de Mountain desde 1994.
Segundo el mesmo relata na seu web, si suman os quilómetros na súa carreira profesional, o equivalente seria como dar 15 voltas ao redor do mundo.
En 2009 participou nunha actividade benéfica, consistente no envio de bicis usadas a Marruecos para os nenos.
É tamén un dos responsables da Asociación de Ciclistas Profesionais.

Fixo tamén un máster en drogodependencias na Complutense de Madrid.
TRIUNFOS: 1980, vencedor dunha etapa da Volta a Alemania.
1981, vencedor dunha etapa da Volta a Asturias.
1983, vencedor da Volta a Andalucía, máis unha etapa, da Volta á Rioxa, da Clásica de Zaragoza-Sabiñánigo, do Gran Premio de Cuprosan e da Clásica Camp de Morvedre.
1984, vencedor do Gran Premio de Náquera e dunha etapa da Volta a Valencia.
1985, vencedor do Gran Premio Hucha de Ouro.
1988, vencedor do Criterium da Mercé e do Criterium de Alcobendas.
1990, Vencedor da Volta a Andalucía, máis unha etapa.
1991, vencedor dunha etapa da Volta a Murcia.
XIRO DE ITALIA: 1981 (16º). 1982 (19º). 1983 (6º, máis unha etapa). 1984 (45º). 1990 (11º, máis unha etapa). 1991 (10º, máis unha etapa). e en 1993 (32º).
TOUR DE FRANCIA: Eduardo Chozas gañou tantas etapas do Tour como Pedro Delgado. 1985 (9º, máis unha etapa), 1986 (14º, máis a etapa con final no Col de Granon, un dos finais de etapa máis altos da historia do Tour), 1987 (25º, máis unha etapa), 1988 (30º), 1990, 6º, máis unha etapa e o premio da combatividad. Esta edición levoulla Greg Lemond, Pedro Delgado foi cuarto e Marino Lejarreta quinto e en 1991 (11º).
VOLTA A ESPAÑA: 1980 (36º), 1981 (11º), 1982 (14º), 1983 (6º), 1984 abandonou, 1985 (25º), 1986 (24º) , 1987 (36º), 1988 (67º), 1989 (24º), 1990 (33º). 1991 (11º). 1992 (43º) e 1993 (22º).
Outros resultados dignos de mención: 1980 segundo na Volta a Valencia. 1981 segundo na Volta a Asturias. 1983 terceiro na Volta a Burgos. 1984, terceiro no Campionato de España de fondo en estrada.
EQUIPOS: 1980-1984 Zor. 1985 Reynolds. 1986-1987 Teka. 1988 Kelme. 1989-1991 ONCE e 1992-1993 Artiach.

domingo, 1 de marzo de 2015

CICLISMO EN EL DESIERTO POR LOS PETRODOLARES

Durante el mes de febrero que ayer puso punto final al segundo mes de competición de esta temporada 2015, la serpiente multicolor se desplazó de una manera cada vez más evidente a la península arábiga. La combinación de los petrodólares (dinero fresco y en efectivo) y las buenas temperaturas llevaron a los equipos con sus mejores  ciclistas a hacer una buena parte de su preparación competitiva en este inicio de temporada a las tres carreras de los países árabes.
Del 4 al 7 de febrero en el Emirato de Dubái se disputó el Tour de Dubái que organiza desde el año pasado el Consejo de Deportes de Dubái en asociación con la RCS Sport (organizadora del Giro de Italia), es la más joven y la encargada de abrir el tríptico con cuatro días en el Emirato. Este año ascendió a la categoría 2.HC, máxima dentro de este calendario. Ante este ascenso de categoría y en vista de que los ciclistas quieren evitar el frío mallorquín de finales de enero o debutar tan pronto en el Tour Down Under o en el Tour de San Luis, con la disputa del Tour de Dubái se les presentaba una oportunidad idónea al tener asegurado buen tiempo, calor, amplias carreteras por las que competir y el lujo árabe, fueron algunas de las cosas de las que disfrutaron los ciclistas durante esos cuatro días de competición, donde solo el viento de la zona les ocasionaron algunos inconvenientes. Pese a ser solamente su segunda edición, la participación y su calidad superaron por mucho las expectativas de esta carrera donde el ciclista de la isla de Man (Inglaterra), Mark Cavendis (Etixx-Quick Step) se convertía en el Campeón de esta segunda edición tras imponerse en la cuarta y última etapa al italiano Elia Viviani (Sky) y Juanjo Lobato (Movistar), segundo y tercero respectivamente, haciéndose con el liderato que hasta ese momento ostentaba el alemán John Degenkold (Giant). Juanjo Lobato concluía esta primera cita en el tercer lugar del podio final, terminando así una semana en la que ha sabido mantener la regularidad. Mientras, el también español Alejandro Valverde no pudo mantenerse en el podio finalizando cuarto a doce segundos del británico que releva en el palmarés de la prueba al estadounidense Taylor Phinney, ganador del título el año pasado.
Inmediatamente un día después comenzaba la más veterana del tríptico, el Tour de Qatar, con más de una década de historia y seis días de competición, la edición de este año se disputó del 8 al 13 de febrero, manteniendo su filosofía de etapas destinadas al nerviosismo por el viento y las llegadas masivas incentivaron la participación de una gran cantidad de velocistas, la contrarreloj en el Circuito de Lusail, rompió la rutina dando la única oportunidad a los  rodadores, y en general, para todos aquellos que no tenían esa punta de velocidad. Disputar el Tour de Qatar parece sencillo ya que no hay ni un metro de desnivel, pero encierra la trampa del viento. Esas largas rectas, sin nada a los costados de la calzada pero con fuertes ráfagas de viento obligan a los corredores a tener que estar siempre delante, para poder controlar la carrera, luchar por las bonificaciones en los sprints intermedios o intentar evitar las caídas como las sufridas por Tom Boonen y Peter Sagan, dos de los favoritos en esta primera etapa. Una etapa en la que el ciclista español José Joaquín Rojas (Movistar) se enfundo el primer maillot de líder tras conseguir la victoria. El murciano aprovechó una llegada masiva sin dominadores para estrenar su casillero esta temporada, prolongando el magnífico inicio de temporada del Movistar.
La victoria de la segunda etapa se la jugaron un grupo de 25 ciclistas entre los que no estaba el líder Joaquín Rojas, quien se dejaba el maillot de líder al perder más de 3 minutos en meta. El viento lateral y favorable, sumado a las tormentas de arena que golpearon al pelotón desde la salida, convirtieron la etapa en un campo de batalla, con hasta tres grandes intentos de abanicos que acabaron por partir al grupo en incontables pelotones. La etapa la ganaba el noruego Alexander Kristoff (Katusha), enfundándose el maillot de líder.
La contrarreloj individual de 10,9 kilómetros de la tercera etapa se disputó en el circuito de velocidad de Lousail, fue para el holandés Niki Terpstra (Etixx-Quick Step), que detuvo el cronómetro en 14 minutos y 3 segundos, superando en 8 segundos a Fabián Cancellara (Treck Factory Racing) y en 9 a Bradley Wiggins (Sky), pasando a dominar la general con 11 segundos sobre Maciej Bodnar (Tinkoff-Saxo) y con 12 sobre Ian Stannard (Sky). De nuevo el viento y la arena fueron protagonistas de la cuarta etapa, hecho que obligó a la organización a adelantar una hora La salida. El miedo a las caídas y a las condiciones imposibles denunciadas por algos ciclistas no impidieron las aventuras. El propio Bradley Wiggins fue uno de los que aterrizaron en el asfalto catarí. Alexander Kristoff remato el buen trabajo de su equipo ante el acoso del Tinkoff-Saxo de Peter Sagan, que buscaba con ahínco la victoria. Un sprint ajustado que al final se apuntó el noruego que firmaba así su segunda victoria. La general mantenía al frente a Niki Terpstra.
En la 5ª etapa los jueces tuvieron que echar un vistazo a la foto finish para proclamar ganador a Alexander Kristoff, que en el desierto catarí esta temporada se mostró intratable y que por tercera vez en cinco días alzo los brazos. Niki Terpstra, aguanto el maillot dorado en una jornada en la que se salió a 50 kilómetros por hora, muy disputada, en ocasiones con un fuerte viento que dificultó la marcha y produjo algunas caídas.
En la sexta y última etapa se vivieron momentos de emoción, cuando Alexander Kristoff metió cierto miedo al líder cuando se apuntó dos segundos de bonificación en el primer sprint intermedio, con lo que se situaba a nueve, pero ya no tuvo más opciones porque Terpstra estuvo siempre muy atento en la parte delantera del pelotón y junto a su equipo no permitieron que nadie y menos Kristoff, abriera hueco y consiguiera segundos de ventaja. La etapa fue para Sam Bennett (Bora-Argon) que consigue su triunfo más significativo en su corta carrera, tras la cual Niki Terpstra revalida su triunfo en esta prueba que ya se adjudicó el año pasado.
A estos seis días de competición en Qatar, le siguieron cuatro de descanso activo para los integrantes de la serpiente multicolor que posteriormente completarían con otros seis de competición en el sultanato de Omán que cerraba el tríptico en Oriente medio y que es la más complicada, ya que su orografía da para un par de etapas de montaña en la que los ciclistas tendrían las primeras pruebas de cara a sus grandes objetivos en esta temporada.
La primera etapa como era predecible al ser totalmente llana se disputo al sprint con victoria del italiano Andrea Guardini (Astana) que se convertía en el primer líder de la prueba.
En la segunda etapa el calor volvió a ser el gran protagonista, provocando el primer gran sofocón de la temporada para muchos de los integrantes de este pelotón como fue el caso de “Purito” y Vincenzo Nibali que se quedaron cortados en el repecho situado a 5 kilómetros de meta. Ese mismo sol sin embargo, no le ha podido venir mejor a Alejandro Valverde para su recuperación, que tras el abandonó en la última etapa del Tour de Qatar, según parece por estar algo enfermo, se metía de lleno en la lucha por la segunda etapa que por centímetros se llevó Fabian Cancellara que pasaba a comandar la clasificación general y colocaba a Valverde como el gran favorito de llevarse esa general final.
La tercera etapa con inicio y final en la ciudad de Al Mussanah Sports City,  consagraba a Alexander Kristoff al sumar su cuarta victoria en esta temporada, después de las tres en el Tour de Qatar. Fabian Cancellara continuaba de líder de la general.
La meta de la cuarta etapa estaba en Green Mountain, una subida en la que vimos un reguero de ataques de los principales gallos. El primero en abrir el  fuego y probar fue Nibali, que no esperó demasiado para iniciar su ofensiva y seleccionar el grupo, que quedó reducido a unos veinte privilegiados, tras el esfuerzo de ese potente ataque, el Tiburón de Mesina se vino abajo, momento que aprovechó el líder del BMC Tejay Van Garderen, al ver la debilidad de hombres como “Purito”, Valverde y el propio Nibali. El norteamericano contrataco con Rafa Valls (Lampre-Merida) y Rafal Majka (Tinkoff-Saxo), un trio con desparpajo, hambre y ganas de victoria. A falta del último kilómetro un grupo en el que estaban Valverde y Pinot alcanzaban al trio de escapados, momento que aprovecho Ben Hermans, pero todos salieron a su rueda. El nuevo y potente demarraje de Van Garderen se llevó consigo a Rafa Valls que en un mano a mano final aprovechó el trabajo del americano del BMC rematándole con clase y contra pronóstico en la parte más empinada de la Montaña Verde, meta de la etapa reina que un año más dicto sentencia y corono como Rey del Tour de Omán al español Rafa Valls que se ponía de líder con todos los boletos para hacerse con la victoria final. Tercero entraba Alejandro Valverde.  
La quinta etapa fue suspendida por las duras condiciones climatológicas que impedían el correcto desarrollo de la carrera. Una tormenta de arena, ráfagas de viento y un calor asfixiante hicieron que los ciclistas se plantaran obligando a la organización a neutralizar la etapa. Sin la disputa de esta etapa y ante la última completamente llana, Rafa Valls era el máximo favorito para llevarse la general final como así fue.
Después del horroroso día anterior que pasaron los ciclistas, con más de 40 grados de temperatura y unos vientos huracanados, en la sexta etapa había miedo de que volviera a suspenderse. Sin embargo, los termómetros de Omán señalaban que el calor había descendido unos 20 grados y por lo tanto podía darse el pistoletazo de salida. Tras ese pistoletazo, los continuos ataques por formar la escapada buena enseguida desvelaron las intenciones de cuatro ciclistas que lo consiguieron y que rápidamente aventajaron al pelotón en más de 9 minutos a falta de 70 kilómetros.
Algo que no parecía incomodar mucho al Lampre-Merida ya que los tiempos perdidos por Brändle,Keisse, Pate y Van Mairhaeghe no hacian peligrar el liderato de Rafa Valls, por lo que la etapa estaba siendo tranquila para el español. Sin embargo, a falta de siete kilómetros un ataque de Valverde puso contra las cuerdas al Lampre que rápidamente neutralizaron al compatriota de su líder que intentaba aguarles la fiesta. Por delante se mantenían los cuatro escapados donde el más listo de la clase fue Matthias Brändle, que a falta de tres kilómetros lanzo un ataque que nadie pudo seguir. Increíble victoria del austriaco en este Tour de Omán que se despide hasta el año que viene con Rafa Valls que gana su primera carrera por etapas  proclamándose de esta manera nuevo y flamante campeón. Tejay Van Garderen (BMC) y Alejandro Valverde (Movistar) completaron el podio, segundo y tercero respectivamente.
Estos 16 días de competición por tierras árabes son comparables a las carreras que se disputaban durante las mismas fechas en España, pero las ya mencionadas y agradables temperaturas son la principal excusa, aunque el factor diferencial es, lógicamente el económico. Sé que los equipos aun prefieren realizar sus stage de pretemporada invernal en la costa levantina y las islas Baleares y Canarias, pero a la hora de competir, prefieren trasladarse a los auspicios de los jeques que pagan con petrodólares contantes y sonantes.
Gracias a una acertada estrategia de imagen solo la Vuelta a Andalucía está remontando el vuelo, ahora además con televisión en directo, mientras que en la mayoría de las otras carreras españolas languidecen sin apoyos.
Este año los grandes gallos del pelotón internacional disputaron al menos dos de las carreras de los emiratos árabes, algunos incluso las tres: Mark Cavendish, Degenkolb, Philippe Gilbert, Purito Rodríguez, Nibali o Valverde estuvieron en Dubai; Gilbert y Valverde, junto con Tom Boone, Fabian Cancellara, Marcel Kittel, Alexander Kristoff, Peter Sagan, Niki Terpstra o Bradley Wiggins pasaron por Qatar y en Omán estuvieron presentes también Cancellara, Kristoff, Nibali, Purito, Peter Sagan, Rui Costa y Valverde  que hizo pleno. Prácticamente solo faltaron Contador y Chris Froome, que se estrenaron en Andalucía, el Campeón Mundial Kwiatkowski que estuvo en el Algarve y Nairo Quintana que había estado en el Tour de San Luis.
La tónica de estas carreras son muy similares: recorridos completamente llanos por un desierto sembrado de rascacielos, islas artificiales, mega tiendas, complejos comerciales cada vez más grandes y hoteles de súper lujo, eso sí, con fuertes rachas de viento como el gran protagonista, además de la siempre molesta arena. Exceptuando el habitual ascenso a Green Mountain (la montaña verde) en Omán, que permitió que los ciclistas aspirantes a triunfos en las grandes vueltas  mostrasen su estado de fuerza, el resto de los recorridos fue propicio para velocistas y rodadores. Otra de las novedades con las que se encuentran los ciclistas, en estos países sin ninguna tradición ciclista, es la práctica inexistencia de público, salvo en algún repecho o en la meta. Aunque las carreras fueron transmitidas por la televisión en directo, solo las pudieron ver en Dubai.
A pesar de todos los pros y contras que se puedan encontrar los equipos y los ciclistas, a la llamada de los petrodólares nadie se puede resistir y más en estos tiempos que corren. El dinero y la tradición son un debate que también en el ciclismo los últimos años se ha acentuado. Así es  que ante esta llamada el propio Campeonato del Mundo de ciclismo en ruta de 2016 se disputara en Qatar.
Una inversión económica proveniente de los emiratos que no solo se muestra en forma de competiciones con esta disputa del tríptico en Oriente Medio, o el próximo Campeonato del Mundo en 2016, sino también de nuevos equipos. Ya existe el Skydive Dubai en categoría Continental, que ya se ha hecho un hueco en los circuitos asiáticos y africano y que tiene la aspiración a medio plazo de ascender a la élite, también se habla de posibles patrocinios de equipos ya existentes.
Hay que tener claro que el ciclismo necesita de solvencia económica para evitar convertirse definitivamente en un deporte minoritario. El interés inversor que provenga de los emiratos puede ser muy positivo para crear competiciones, potenciar equipos, iniciar proyectos y sobre todo relanzar la imagen del ciclismo con más y mejores medios. Sin embargo, la falta de tradición podría suponer un alejamiento por parte del público más “puritano”. Pero sea como sea:

La realidad actual es que el ciclismo necesita dinero para sobrevivir.