domingo, 6 de decembro de 2020

SI MARADONA FUERA CICLISTA, SERIA EL “CHAVA” O EL “PIRATA”.

Diego Armando Maradona se fue sin hacer mucho ruido, perdió la vida tras sufrir un paro cardíaco a consecuencia de las sustancias que consumió a lo largo de su vida.

No soy fan del futbol, soy fan de lo que trasciende al deporte y se traslada a lo social y lo humano, por eso se que Maradona se coronó como uno de los mejores jugadores de la historia con su victoria en el Mundial inolvidable del 86, también se que fue pichichi del éxtasis, y un pichichi del desorden, cuando iba de particular.

Hay vidas que de pronto no caben en la vida, como le pasó a Maradona, al Chava Jiménez o a Marco Pantani.

Maradona en el fútbol fue un genio único, como en el ciclismo José María “El Chava” Jiménez era pura raza escaladora, con su temperamento de puro espectáculo era capaz de lo mejor y de lo peor, pero su arrancada en pendientes imposibles era lo que deseábamos ver a la hora de la siesta, lo mismo que el mítico Marco Pantani, “El Pirata”, auténtica leyenda del ciclismo. Sus espectaculares arrancadas cuando la carretera alcanzaba porcentajes de gran dureza, dejando una huella imborrable en todos los que amamos el ciclismo.

Los tres llegaron a la cúspide por méritos propios, pero combinaron de forma legendaria su rutina deportiva con una disciplina nocturna igual de exigente.

A los tres los han sacado en todas las facetas y poses, la vida de los tres encierran tantos claroscuros y es que entre el pelusa y los dos ciclistas había muchas cosas en común, eran capaces de lo peor fuera de su radio de acción, lejos de los sitios en los que se hicieron leyenda.

Sin embargo ejerciendo su profesión, ejecutando lo que mejor sabían hacer, fueron tan grandes, tan únicos, que la humanidad en bloque parece dispuesta a perdonarles todo. Porque «No es lo que ellos se hicieran a sí mismos, es lo felices que nos hicieron a nosotros».

Por eso titulo este Post que “Si Maradona hubiera sido ciclista, habría sido Marco Pantani o Chava Jiménez”, pues más allá de lo malo, lo bueno pesaría más en la balanza, y se los recordara en cada momento, algo que a veces escapa a nuestra comprensión, pues el resultado de la realidad fue muy diferente y acabaron realmente mal.

Tres muertes prematuras que acaso se veía venir. El mal vivir, que a menudo resulta el bueno, da solo para un rato, el alcohol, o la cocaína, hay que dejarlos. Los tres militaron en una estirpe de salvajes donde están poetas y músicos, y otras criaturas no adictas al agua con gas, precisamente. Son gentes que arruinaron sus vidas, pero hicieron mejores las nuestras.

Hace más de siglo y medio que las clases dominantes no tienen héroes y perdieron el sentido mágico del heroísmo, ese dispositivo milenario que la fantasía humana activa para proyectar las más profundas demandas sociales y anhelos de las clases pobres.

Los detractores del “Pelusa”, del “Chava” y del “Pirata” usaron sus debilidades y contradicciones humanas, olvidando que fueron ellos quienes usaron ambas condiciones para hacer negocios con los héroes del deporte. Ellos los convirtieron en mercancía para venderlos y comprarlos. Ellos los metieron en el mundo de la droga y se la vendieron. Ellos los expulsaron de ese mundo para condenarlos en sus medios con la misma doble moral que usaron para manipularlos. Y son ellos mismos los que ahora muertos, los convierten en ídolos para vender sus portadas y ganar millones con publicidad en sus canales de televisión.

Esta es la doble moral de la clase dominante.

Que descanséis en paz en el cruce de caminos héroes y mártires. 

xoves, 3 de decembro de 2020

COSTANTE GIRARDENGO

Costante Girardengo naceu en Nova Liguria, Alessandria (Italia), o 18 de marzo de 1893. Faleceu aos 84 anos en Cassano Spinola (Italia) o 9 de febreiro de 1978.

Foi un ciclista italiano, o primeiro (Campeonissimo), palabra creada expresamente para el. Un corredor prodixioso, cun excepcional palmarés, pero practicamente limitado ao seu país. O seu único éxito no estranxeiro foi o G. P. Wolber, campionato mundial oficioso da época.

Foi o quinto de sete irmáns dunha familia piamontesa. Acabada a escola primaria, comezou a traballar na revenda de sal e de tabaco na taberna aberta polo seu pai. Sendo aínda un neno, converteuse no ídolo de Novi Ligure cando bateu ao lendario corredor de maratón Dourando Pietri, que ofrecera 2 liras para o ciclista que puidese completar dúas voltas á praza do mercado en bicicleta antes de que el dese unha volta correndo. Tras desempeñar como aprendiz diversos empregos, comezou a competir con dezaseis anos en 1909: o seu primeiro gran rival foi Biagio Cavanna, quen máis tarde sería coñecido como o descubridor de Fausto Coppi.

Pasou ao ciclismo profesional con apenas vinte anos, tras cegar como amateur. Xa en 1913 conquistou en Alessandria o seu primeiro título italiano. Para poder participar, tivo que escaparse do servizo militar sen permiso, o que lle custou 45 días de arresto.

Tivo unha longa vida profesional, que se viu interrompida pola Primeira Guerra Mundial. A carreira que lle consagrou como campión foi, sen dúbida, o Xiro de Italia, que gañou en dúas ocasións e onde conseguiu 30 triunfos parciais. En 1914 gañou a etapa máis longa xamais disputada no Xiro, con 430 quilómetros entre Lucca e Roma (en 17 h:28 m).

Só participou unha vez no Tour de Francia, no ano 1914, pero tras varias caídas viuse obrigado a abandonar. Ademais, foi nove veces campión do seu país en roteiro, seis veces gañador da Milán-San Remo (marca que perduraría ata que Eddy Merckx superásea 50 anos despois) e tres veces vencedor do Xiro de Lombardía. En 1915 gañou a Milán-San Remo, pero foi descualificado por equivocar unha parte do percorrido (apenas 180 metros de diferenza), a pesar de deixar ao segundo clasificado a 5 minutos de diferenza. Tal e como se ve contemplando o seu palmarés, Girardengo correu case exclusivamente en Italia. Con todo, ademais da súa breve experiencia no Tour, tamén tentou gañar en varias ocasións a París-Roubaix, aínda que nunca o logrou.

Foi un corredor moi regular, que sempre conseguía algunha vitoria durante a tempada, excepción feita dos anos que durou a Primeira Guerra Mundial. Con todo, podería dicirse que os anos 1919 e 1923, nos cales conseguiu os seus dous Xiros, foron os mellores, profesionalmente falando. En 1927, competiu e terminou segundo na primeira edición do Campionato do Mundo de ciclismo, celebrado en Nürburgring. Formou equipo con Alfredo Binda (vencedor), Gaetano Belloni e Domenico Piemontesi. O combinado italiano demostrou un excelente traballo en equipo e copou as catro primeiras posicións daquel primeiro mundial.

A pesar da Primeira Guerra Mundial e da aparición de Alfredo Binda (que pasou a dominar as grandes probas en Italia a partir de 1925), Girardengo tivo unha carreira chea de éxitos. Na súa época de plenitude dominou abrumadoramente o Xiro de Italia: en 1919, de dez etapas, gañou sete e relegou a Tano Belloni, o "eterno segundo", a 51'56 ". Posteriormente, nas súas últimas tempadas, tivo que renderse ante a superioridade de Alfredo Binda, nove anos máis novo, e co que mantivo unha enconada rivalidade que ía máis aló do profesional, desde que Binda relegáselle á segunda posición no Xiro de 1925, que parecía predestinado a ser gañado por Girardengo. Profesional ata 1936, cando xa tiña 45 anos, afirmaba percorrer en bicicleta uns "950.000 quilómetros, case 25 voltas ao redor da Terra". A súa carreira estivo a piques de verse truncada en 1919 pola epidemia da gripe española que arrasou Italia despois da guerra. En 1926, a clavícula fracturada e unha boneca rota por unha caída na pista, estiveron a piques de retirarlo.

Tras retirarse do ciclismo profesional, Girardengo converteuse en adestrador dun equipo ciclista. Ademais, cedeu o seu nome a unha marca de bicicletas fabricadas entre os anos 1951 e 1954.

Profesional de 1912 a 1936, durante os cales cultivou 87 vitorias e dous Xiros de Italia.

TRIUNFOS: 1912, vencedor da copa Bagni.

1913, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor da Roma-Nápoles-Roma, da Copa Borcino, dunha etapa do Xiro de Italia e do Gran Fondo.

1914, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor dunha etapa do Xiro de Italia e vencedor da Milán-Turin.

1915, vencedor da Milán-Turin.

1918, Vencedor da Milán-San Remo, do Xiro de Emilia e da Turín-Arquata por equipos.

1919, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor do Xiro de Lombardía, do Xiro de Italia, mais 7 etapas, da Roma-Rimini-Trento-Trieste, da Milán- Turín, do Xiro de Emilia, do Xiro de Piamonte, da Milán-Módena e do Xiro Provincia de Milán con Gremo.

1920, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor da Milán-Turín, do Xiro de Piamonte, da Milán-Módena e da Turín-Xénova.

1921, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor do Xiro de Lombardía, da Milán-San Remo, do Xiro de Emilia, da Xénova-Niza, da Milán-San Pellegrino, da Carreira 20 de setembro, de catro etapas do Xiro de Italia e do Xiro Provincia de Milán con Azzini.

1922, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor do Xiro de Lombardía, do Xiro de Emilia, da Carreira 20 de setembro, do Xiro de Romagnan do Xiro dous Golfos, da Volta ao Lago Leman, da Padova-Portorosso, da Turín por parellas con Belloni, dunha etapa do Xiro de Italia e do Criterium de Ases de Xenebra.

1923, Campión de Italia de fondo na estrada, vendedor da Milán-San Remo, do Xiro de Italia máis 8 etapas, da Milán-Turín, da Carreta 20 de setembro, do Xiro de Véneto, do Xiro da Toscana e da Turín por parellas con Brunero. 1924, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor do Xiro de Piamonte, do G. P. Wolber, do Xiro de Véneto, do Xiro de Toscana, do Xiro Provincia de Milán con Bottecchia e do Criterium de Chieti.

1925, Campión de Italia de fondo na estrada, vencedor da Milán-San Remo, do Xiro de Emilia, da Carreira 20 de setembro, do Xiro de Véneto, do Xiro Provincia de Milán con Bottecchia, de seis etapas do Xiro de Italia e do Criterium da Nacións.

1926, vencedor da Milán-San Remo, do Xiro de Romagna, de dúas etapas do Xiro de Italia e do Xiro Véneto.

1927, vencedor dos Seis Días de Milán con Binda. 1928, vencedor da Milán-San Remo, da Milán-Módena, do Criterium de Milán, dos Seis días de Milán con Linari, dos Seis días de Breslau con Rieger e dos Seis Días de Leipzig con Negrini.

XIRO DE ITALIA: 1913 (6º, máis unha etapa), 1914 (antes de abandonar gaña unha etapa), 1919 (1º), 1920 abandona, 1921 antes de abandonar gaña catro etapas), 1922 (antes de abandonar gaña unha etapa), 1923 (1º), 1925 (2º, máis seis etapas), 1926 (antes de abandonar gaña dúas etapas), nas edicións de 1932, 33, 35 e 36 abandona.

TOUR DE FRANCIA: 1914, abandona.

Nunca participou na Volta a España.

Outros resultados dignos de mención: 1912, terceiro no Xiro de Emila, 1914, segundo no Xiro de Emila, segundo na Milán-Módena e terceiro no Xiro de Piamonte, 1917, segundo na Milán-San Remo, segundo na Milán-Módena, segundo na Milán-Varese, segundo no Xiro Provincia de Milán e terceiro no Xiro de Emilia, 1918, terceiro na Milán-Bojonia e segundo na Milán-Varese, 1919, segundo na Milán-San Remo, 1920, terceiro na Milán-San Remo, segundo na Milán-San Pellegrino, segundo no Xiro Provincias de Milán e segundo no Xiro de Emilia, 1921, segundo na Milán-Módena, 1922, segundo na Milán-San Remo, terceiro no Xiro Provincia de Milán e terceiro no Xiro de Piamonte, 1924, segundo no Xiro de Lombardía e terceiro na Milán-San Remo, 1925, segundo no Xiro de Lombardía, 1926, segundo no Campionato de Italia de fondo na estrada, segundo no Xiro de Toscana e terceiro no Xiro de Piamonte, 1927, segundo no Campionato do Mundo de Ciclismo de fondo na estrada.

EQUIPOS: 1912-1913 Maino. 1914 Maino-Dunlop-Automoto-Continental. 1915-1918 Bianchi. 1919-1920 Stucchi-Pirelli. 1923 Gurtner-Hutchinson. 1924 Maino. 1925-1927 Wolsit-Pirelli. 1928 Maino-Dunlop. 1929-1932 Maino- Clement. 1933 Girardengo-Clement. 1934 Maino-Clement.1935 Maino- Girardengo e 1936 Maino. 

domingo, 29 de novembro de 2020

LA TRANSICIÓN ENTRE TEMPORADAS

 

En esta época del año la gran mayoría de ciclistas están en plena transición entre temporadas.  El tiempo no acompaña, la luz del día dura poco, y en general salir a pedalear con frío o lluvia da mucha pereza y es más fácil relajarse. Queda mucho tiempo hasta volver a competir e intentar lograr los objetivos.

Descansar también es importantísimo. No podemos estar todo el año obsesionados con la bici, metiendo horas y series, haciendo rutas infinitas o picándonos cada día con los amigos de la grupeta. 

Sin embargo, muchos ciclistas no interpretan bien este descanso, y es por lo que llega el sobreentrenamiento, la fatiga y el estrés físico. Descansar, es importantísimo y un pilar del entrenamiento.

Pero ojo al parche, no excedemos el descanso, ya que podemos retroceder en exceso, de tal forma que, al comenzar de nuevo el entrenamiento, no aprovechemos las mejoras logradas la temporada anterior para construir las de esta. Por eso no conviene estar sin pedalear más de 1 o 2 semanas. Obviamente serán salidas más relajadas y tranquilas que las que hagamos en plena temporada, pero aunque sea a menor intensidad, es importante que el cuerpo no se olvide de pedalear.

En pleno invierno llega el momento de pensar en objetivos y planteamientos de cara a la nueva temporada. Es importante no bajar la guardia, tener cuidado de lo que hagamos ahora mal, podríamos arrepentirnos más tarde.

¿Que errores se suelen cometer en esta época del año?. ¿Cojo la bicicleta o la pongo en cuarentena?. En las redes sociales se confunde habitualmente el entrenamiento del ciclista aficionado con el de los profesionales. Y hay que tener claro que las necesidades de unos y otros son muy diferentes. Siendo la gestión del descanso donde más claras se ven esas diferencias. Por ello, la individualización es la clave para saber como enfocar correctamente este periodo.

Un ciclista profesional, o un aficionado con un amplio calendario de competiciones y altos volúmenes de entrenamiento no solo si pueden, que además deben darse un respiro importante de bici. Pero incluso en estos casos, si el ciclista tiene ganas y motivación de salir en bicicleta, no debe forzarse a su abandono. Sin embargo, para el resto no conviene estar demasiado tiempo alejados de nuestra amiga. Las adaptaciones fisiológicas logradas a lo largo del año se pierden, lo que hasta cierto grado es normal e incluso deseable. Pero, si nos excedemos en el descanso, podemos retroceder en exceso, de tal forma que, al comenzar de nuevo el entrenamiento, no aprovechemos las mejoras logradas la temporada anterior para construir las de esta. Por eso no conviene estar sin pedalear más de 1 o 2 semanas. Obviamente serán salidas más relajadas y tranquilas que las que hagamos en plena temporada, pero aunque sea a menor intensidad, es importante que el cuerpo no se olvide de pedalear.

¿Debo comer más o igual que cuando ando en bici?. Comiendo demasiado lo que conseguimos es ganar peso, que es lo realmente negativo. Este error suele ir de la mano de no montar en bici. Sin embargo comer igual que cuando si montamos lo que consiguimos es aumento de peso. Aquí de nuevo solemos confundir lo que hacen los profesionales, con lo que mejor nos vendría a la mayoría. Los profesionales están muy finos durante toda la época de competiciones, con porcentajes de grasa inferiores al 6%. Para lograrlo deben controlar mucho la comida. Mantener ese nivel todo el año no es bueno, ni para la salud, ni para el rendimiento futuro. Ellos necesitan ganar algo de peso y relajarse con la dieta. Pero la mayoría de nosotros no estamos en un 6% durante todo el año, más bien al contrario, lo normal es que estemos un par de kg por encima de lo que sería óptimo para competir. Por eso, si además nos metemos unos kg extras en esta época, más nos costará luego llegar a nuestro peso óptimo.

Para los aficionados esta época es la mejor para adelgazar y poder empezar la temporada más cerca de nuestro peso ideal. Sería así porque al no entrenar mucho, el seguir una dieta con restricción calórica no nos va a condicionar el entrenamiento. No tenemos que preocuparnos por los pajarones que son tan habituales cuando intentamos bajar peso durante la parte competitiva de la temporada. Comer poco, por supuesto sin pasar hambre, y disminuir el porcentaje de hidratos de la dieta, nos ayudará a ir bajando peso sin correr el riesgo de comprometer el entrenamiento.

¿Gimnasio si, gimnasio no?.  igual no hace falta ir a un gimnasio, la fuerza se puede entrenar en cualquier sitio, con más o menos opciones. Lo realmente importante es introducir en nuestro plan de entrenamiento sesiones de fuerza orientadas al tren inferior y a la musculatura postural. Lo ideal sería que estas sesiones fueran habituales durante todo el año, pero será en esta época, cuando hacemos menos horas de bicicleta, cuando mejor podemos incorporarlas. Dos sesiones a la semana serían suficientes. Se podría  añadir una tercera sesión, pero esta estaría más enfocada a ejercicios compensatorios que a los de desarrollo de fuerza.

Todos los estudios nos indican que es lo más eficaz que se puede hacer para disminuir el riesgo de lesión, de modo general. Y por supuesto ese desarrollo de la fuerza general disminuirá el riesgo de dolores o molestias posturales tanto en la bici, como fuera de ella. El conjunto de entrenamiento aeróbico y de fuerza, es la píldora más poderosa que podamos tomar para cuidar de nuestra salud y mantener una alta calidad de vida por mucho tiempo.

Además, obtendremos algunas mejoras directas del rendimiento sobre la bicicleta. La más importante será en la eficiencia de pedaleo, es decir, gastaremos menos energía para ir a la misma velocidad. También es normal mejorar en esfuerzos muy cortos y explosivos. Otra mejora que podemos esperar es una mayor seguridad bajando. Mayores niveles de fuerza nos permiten un mejor control en los descensos.

Otro tema que no podemos olvidar es la cabeza. La cabeza también necesita descansar. El físico y el psíquico, son diferentes pero complementarios y están íntimamente relacionados. Por eso debemos decir que son totalmente compatibles con descansar la mente y cargar las pilas para la nueva temporada es totalmente necesario.

Cuando hablamos de ciclismo y rendimiento la mayor fuente de estrés psicológico suele ser enfrentarse a las carreras y a los entrenamientos exigentes, saber que ese día toca sufrir. Aunque es lo que nos gusta, y por eso entrenamos, pero nos va suponiendo un desgaste psíquico que tenemos que evitar en esta fase de transición y en las primeras semanas de entrenamiento de la nueva temporada.

Para los que empiezan ya a meter horas de entreno es un buen momento para desacralizar ciertos conceptos, pero posiblemente sea en este momento del año cuando más necesario es recordarlo.

xoves, 26 de novembro de 2020

MARCO GIOVANNETTI

Marco Giovannetti naceu en Milán (Italia) o 4 de abril de 1962, pero de familia toscana, moi toscana, trasládase a Milán traballando profesionalmente no sector da restauración. Comeza a competir nas categorías xuvenís en Lombardía e inmediatamente demostra as súas aptitudes para o ciclismo.

Entre os afeccionados compite nunha formación da súa terra natal, a Monsummanese e obtén importantes éxitos.
Exciclista italiano completo. Perfecto coñecedor das súas posibilidades, o que fixo que fose un home perigosos en calquera proba, ben de fondo ou dun día. Na Volta a España de 1990 deu toda unha lección de frialdade, saber estar e seguridade das súas posibilidades. Tamén foi un dos corredores máis regulares do pelotón para as grandes probas de fondo.

A vitoria máis importante da súa carreira deportiva foi o triunfo na clasificación xeral da Volta ciclista a España de 1990, derrotando contra todo prognóstico a ciclistas como Pedro Delgado, Pello Ruiz Cabestany, Miguel Indurain, Parra ou Anselmo Fuerte. Vestiu a camisola amarela durante doce xornadas.

A carreira na que se mostrou máis regular foi o Xiro de Italia. No seu debut en 1986 xa se impuxo na clasificación dos mozos. O seu mellor resultado logrouno en 1990, ao terminar 3º por detrás de Gianni Bugno e Charly Mottet. En 1992, o ano da primeira vitoria de Induráin, foi 4º máis un triunfo de etapa.

Como amateur, logrou unha medalla de ouro na proba de 100 km contrarreloxo por equipos dos Xogos Olímpicos de 1984.

Tras retirase do ciclismo profesional foi vivir no seu Toscana, en San Salvatore dei Montecarlo, na provincia de Lucca, unha localidade característica ao pé da espléndida zona montañosa con finos oliveirais e viñedos do coñecido viño Montecarlo.

Nesta mesma localidade ten a sede o club de ciclismo xuvenil do mesmo nome e o Marco Giovannetti Cycling Club presidido polo apaixonado Luigi Bianchi, tamén activo no campo organizativo.

Na provincia de Lucca, en Altopascio, unha fermosa cidade tamén coñecida polo seu exquisito pan, Marco Giovannetti, coida e administra coa familia o hotel de gran altura "Lle Cerbaie”.

Durante un tempo formou parte da estrutura organizativa de RCS Sport na responsabilidade das saídas do Xiro de Italia. Con todo, os seus compromisos profesionais obrigárono a tomar unha decisión e, de acordo coa súa esposa e a súa filla, decide abandonar con certo pesar o compromiso con RCS Sport para dedicarse aos labores do hotel.

Con todo, a bicicleta e o ciclismo, noutras formas, están sempre presentes nos días de Marco Giovannetti.

En 2018 nunha desafortunada saída que tiña como obxectivo coller unha boa forma para participar nunha cicloturista en España organizada polo seu amigo Mariño Lejarreta, un imprudente automobilista nun desvío repentino fai que se vala ao chan fracturándose as vértebras lumbares.

Coa súa coñecida actitude de carácter caracterizada por trazos gentiles e mesurados, no canto de arremeter con vehemencia contra o automobilista culpable, non o denuncia senón que, máis ben, sinala e lembra a urxente necesidade dun maior respecto por quen viaxa en catro rodas fronte a quen está máis expostos a perigos viaxando só sobre dúas rodas.

“Respiro profundamente, choro de dor, pero non podo levantar o brazo, parar á beira dá estrada e retirarme”, así é o Marco Giovennetti ciclista. Profesional de 1985 a 1994.

TRIUNFOS: 1986, clasificación xeral dos máis novos do Xiro de Italia.

1987, vencedor dunha etapa do Xiro de Italia e dunha etapa da Volta a Suíza. 1990, vencedor da Volta a España.

1992, Campión de Italia de fondo na estrada e unha etapa do Xiro de Italia. XIRO DE ITALIA: 1985 (14º), 1986 (8º), 1987 (6º, máis unha etapa), 1988 (6º), 1989 (8º), 1990 (3º), 1991 (8º), 1992 (4º), 1993 (28º) e en 1994 abandona.

TOUR DE FRANCIA: Nas edicións de 1986 e 1990 abandona e en 1991 (30º). VOLTA A ESPAÑA: 1989 (26º), 1990 (1º), 1991 (18º), 1992 (4º) e en 1993 abandona.

Outros resultados dignos de mención. 1989, terceiro na Volta aos Portos. EQUIPOS: 1985 Ceramiche Ariostea. 1986-1988 Gis Gelati. 1989-1990 Seur. 1991-1992 Château d´Ax- Gatorade. De xaneiro a maio de 1993 Eldor- Viner e xuño 1993 ata 1994 Mapei- CLAS.

domingo, 22 de novembro de 2020

RESUMEN DE UNA TEMPORADA ATIPICA.

 

Pier Bergonzi, especialista en ciclismo y vicedirector de 'La Gazzetta dello Sport', publicó al acabar el Giro que si alguien en su diario llega a escribir al inicio de la ronda italiana que el ganador iba a ser Geoghegan Hart y el segundo de la general Hindley, les habrían dicho si se habían vuelto locos.

Esta reflexión del diario deportivo italiano resume lo que ha sido una temporada, un año de locos, pandemia aparte, donde solo Roglic, pese a caer derrotado en el Tour, ha resistido ante la ofensiva juvenil.

Pero si algo nos dejó claro este atípico año 2020 es que el ciclismo puede con todo.

La temporada más difícil salió adelante a pesar de que el Covid-19 nos robó la primavera ciclista, el Giro, Tour y Vuelta fueron canceladas para finales del verano y principio de otoño. A pesar de todo eso podemos felicitarnos por la temporada ciclista que hemos podido ver y disfrutar.

Desde marzo el ciciclismo también fue confinado, comenzaban los nervio, las noches de insomnio de los organizadores, los aplazamientos y las suspensiones de alguna carreras. Nada estaba saliendo como estaba previsto, el Covid-19 daba alas a los agoreros que, porque algún ciclista que no pudo tomar la salida por contactos con positivos, pedían suspender toda la temporada, matando nuestra ilusión.

Nada fue como lo que era hasta ahora el ciclismo. Desde las burbujas en las que vivieron los ciclistas, las fuerzas de seguridad, la prensa y hasta la forma de vivir el deporte del pedal los aficionados, pero por suerte se siguió adelante, y la Vuelta a Burgos fue de las pocas carreras que mantuvo las fechas habituais con su mejor cartel de participantes al ser la primera carrera UCI tras el confinamiento.

Las Lagunas de Neila lo decidieron todo. El durísimo puerto de primera categoría coronó al chaval Remco Evenepoel como el campeón de esta Vuelta a Burgos antes de cumplir veinte años.

Luego vino la Strade Bianche y el carrusel de  Wout Van Aert, preludio de su San Remo victoriosa, una San Remo que no fue por la costa, que fue por el Piemonte para salir al tramo decisivo, allá por Imperia, hacia el mar.

Siguió la temporada, con la aparatosa caída a escasos metros de la línea de meta de la primera etapa de la Vuelta a Polonia de Favio Jakobsen cuando en el sprint final fue desplazado contra la valla por su compatriota Dylan Groenewegen a 80 km/h.

La espeluznante caida del joven belga Remco Evenepoel de 20 años, durante el Giro de Lombardía al caer al vacío desde un puente de piedra ubicado en la bajada de Sormano. A consecuencia de la caída, el fenómeno flamenco, que había ganado las cuatro carreras en las que había participado, se ha fracturado la pelvis y ya no pudo volver a correr durante esta mini-temporada 2020.

Esta atípica temporada del Covid-19 también ha sido la del cambio generacional, donde una nueva generación de corredores nacidos a finales de los años 90 del siglo pasado, se ha fulminado a los 'viejos' y donde solo Primoz Roglic (31), ha sido capaz de resistir la ofensiva descomunal de los jovenes.

Nunca se sabrá qué habría pasado si el 15 de agosto Remco Evenepoel no se precipita por el puente en Lombardía, cayendose al vacío y fracturandose la pelvis. Porque este joven belga de solo 20 años, el más joven de la nueva generación que está revolucionando el ciclismo, parece el mejor de todos, incluso más que Tadej Pogacar, con 22 años recién cumplidos y vencedor del Tour de Francia. Evenepoel ya estaba nombrado de antemano como ganador de un Giro que pretendía correr antes del accidente y donde se produjo el triunfo, el más inesperado de todos, de otro prodigio de la nueva hornada, Tao Geoghegan Hart, nacido en 1995, y quien contra todo pronóstico, yendo de gregario y sin contar en ninguna estadística, se impuso en Milán, curiosamente, ante otro invitado inesperado, el australiano Jail Hindley, de solo 24 años, y quien también pretende subirse el año que viene a la fiesta ciclista de los jóvenes delfines de este deporte.

De Evenepoel se puede decir que es bueno en todo, tanto que hasta llegó a jugar en el Anderlecht y en el PSV Eindhoven y fue internacional en las categorías inferiores de Bélgica, empezó tarde en el ciclismo por su apuesta inicial con el fútbol y que aun hoy no ha aprendido a moverse en el pelotón y disfrutar del placer de ir a rueda. Por esta razón, apuesta siempre por fugarse y si lo pillan, como ocurrió en la primera etapa de la Vuelta a Burgos que ganó, es porque los directores de su equipo le obligan a levantar el pie.

De entre estos 'chavales', solo perdimos a un Egan Bernal (23 años) por culpa de una lesión en la espalda.

Para el 2021 a día de hoy solo conocemos el recorrido del Tour de Francia, un recorrido ideal para ver el gran duelo entre Evenepoel y Pogacar, porque espero y déseo que no haya ninguna desgracia para que este prodigio flamenco se enfrente al vencedor del Tour 2020.

Esperemos que el Coronavirus deje celebrar las carreras en sus fechas, maio para el Giro de Italia que se sabe saldrá del sur de Italia, en julio el Tour de Francia y la Vuelta a España que saldra de Burgos a finales de agosto.

En 2020, estos jóvenes se fueron comiendo a los 'viejos', prueba de éllo  fue ver a Alejandro Valverde (40 años) irse por primera vez sin sumar una sola victoria, Geraint Thomas (34 años), Vincenzo Nibali (35) y un Chris Froome (35), reconvertido en gregario, se han quedado con el casillero en blanco hasta el punto de que estos jóvenes guerrilleros de la bici los trataron de tú a tú, con descaro y empezando a considerarlos como héroes del pasado.

¿Sera 2021 el año en el que el único resistente entre los viejos rockeros, Primoz Roglic plante cara a los jóvenes para vengarse de la derrota en un Tour que parecía tener ganado hasta la explosión de Pogacar, a un día de París, en la Planche des Belles Filles?. "Todavía no quiero pensar en lo que voy a hacer en el 2021. Pero, a pesar de lo que ocurrió en el Tour, me siento muy orgulloso de lo que he hecho esta temporada", indicó el vencedor de la Vuelta.

La temporada 2021 esta a la vuelta de la esquina. Promete espectáculo

emoción, sudor, sufrimiento, batalla, pajarás, sacrificios, victorias, derrotas... resumiendo, CICLISMO.