xoves, 18 de xaneiro de 2018

DOMINIQUE FORLINI

Dominique Forlini naceu en París (Francia), o 14 de setembro de 1924. Faleceu aos 90 anos en Sèvres (Francia), o 17 de outubro de 2014.
Foi un ciclista francés de grandes calidades para carreiras de estrada, pero que se orientou cara á pista.
Profesional de 1948 a 1962 durante os cales conseguiu 13 vitorias, destacando as dúas vitorias de etapa do Tour de Francia de 1954.
TRIUNFOS: 1950, vencedor da Bour-Lonste Saunier e da París-Valenciennes.
1951, vencedor do Tour Este, dunha etapa do Tour do Sueste e do Circuíto A Viena.
1952, vencedor do G. P. Niza, dunha etapa do Gran Premio de Graville e do Tour Correze.
1954, vencedor dos Seis Días de Berlín con Émile Carrara, de dúas etapas do Tour de Francia, do G. P. Quillan e dos Seis Días de Bruxelas con Georges Senfftleben.
 1955, vencedor do Campionato de Francia á americana con Georges Senfftleben, dos Seis Días de Frankfurt con Georges Senfftleben e do Premio Dupré-Lapize con Georges Senfftleben.
1956, vencedor dos Seis Días de Copenhague con Georges Senfftleben.
1959, vencedor do Premio Dupré-Lapize con Pierre Brun e do Gran Premio dos Traballadores Sociais.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
 TOUR DE FRANCIA: 1949 abandona na 5ª etapa, 1950 abandona na 18ª etapa, 1951 abandona na 14ª etapa, 1954 (32º, máis dúas etapas) e en 1955 abandona na 10ª etapa.
EQUIPOS: 1948 Colibri, 1949 Mercier, 1950 Mercier-Hutchinson, 1951 Tigra, 1952-1953 Alcyon, 1954 Ideor, 1955 Gitane, 1956-1957 Alcyon, 1958 Essor, 1959 Condor, 1960 Libéria-Grammont, 1961 Libéria-Grammont-Wolber e 1962 Margnat-Pomba.

domingo, 14 de xaneiro de 2018

LA BICICLETA SE HA TERMINADO PARA ROBERT MARCHAND

Colorín colorado, el ciclismo se ha terminado para el dueño del récord de la hora para mayores de 100 y 105 años.
El francés Robert Marchand, anunció que se retira del ciclismo de competición con 106 años, aconsejado por los médicos, que temen por su salud  tras muchos años de esfuerzo físico.
Con su habitual ironía, aunque con tristeza, declaraba en la emisora France Bleu, que la bici, que era lo único que le interesaba se terminaba para él, pero en cualquier caso seguirá practicando en la bicicleta estática que tiene en su casa de Mitry Moriy, en la región de París.
La razón que dio, es que la tensión se le dispara, "a veces sube hasta 18 o 20, y eso no puede ser". Fue el médico de la selección quien pidió a la Federación Francesa de Ciclismo que no le autorizara participar en una prueba de 4 kilómetros en pista para evitar que pudiera sufrir una crisis cardíaca.
El pasado 26 de noviembre, este ciclista centenario cumplió 106 años, vive de forma autónoma en su casa en los suburbios parisinos, con una modesta jubilación, se encuentra "bien" y sigue haciendo las compras él solo. Además, cada mañana se sube a la bicicleta estática que tiene en su vivienda y pedalea durante cinco o diez minutos. 
Robert Marchand había establecido sucesivamente el récord de la hora para mayores de 100 y de 105 años, categorías creadas expresamente para él. Hace ahora un año, estableció una marcade 22,547 kilómetros en una hora en el velódromo de Saint Quentin en Yvelines, un evento que fue retransmitido en directo por varias televisiones de todo el mundo.
La historia de Robert Marchand es todo un ejemplo de persistencia y longevidad en el mundo del deporte. Conocido por su buen humor, este hombre nació en Amiens en 1911, tuvo una larga vida laboral en Francia donde fue bombero en París, pero también en países como Venezuela, donde aterrizó tras la Segunda Guerra Mundial, ejerciendo de criador de pollos y leñador en Canadá. En 1960 decidió regresar a Francia, donde ejerció de jardinero y trabajó en una bodega de vinos, antes de retomar habitualmente sus aventuras sobre las dos ruedas unos años más tarde. Además de practicar el ciclismo, nunca ha fumado, ni ha tomado demasiado café, en su alimentación estuvo siempre presente la verdura, mucha fruta y ha bebido muy poco alcohol.
Con los 100 años cumplidos, un prestigioso laboratorio de Evry le convenció para participar en un novedoso estudio único sobre el impacto del deporte en el consumo de oxígeno. En la primera prueba, sus resultados fueron los de un hombre de 55 años.
Es un hombre con mucha energía y solo se le nota la edad, al margen de algo de artritis en las manos, en que está muy sordo. En homenaje a que nació un 26 de noviembre de 1911 le pusieron su nombre a un puerto de 911 metros en Amiens.
Los conflictos bélicos en la Primera Guerra Mundial y sus ideales marcaron su vida: fue granjero, se marchó a París y empezó a practicar el boxeo después de ser rechazado como profesional del ciclismo por su baja estatura. Pese a que nunca pudo ser ciclista profesional, la bicicleta le ha acabado dando la fama.
Fue profesor de Educación Física y bombero (en 1924 su equipo de gimnasia ganó el título francés de ‘castellers’ humanos) y después de la victoria del Frente Popular, en 1936, se afilió al sindicato comunista (Confederación General del Trabajo), al que sigue perteneciendo pese a llevar años jubilado.
Durante la ocupación nazi (y antes de quedarse viudo en 1943) fue encarcelado por negarse a dar clases de gimnasia a hijos de colaboracionistas, y eso le valió posteriormente un reconocimiento oficial como miembro de la Resistencia. Emigró a Venezuela en 1947 (allí fue granjero y camionero) antes de asentarse tres años en Canadá, donde fue leñador pero no se adaptó al frío. Regresó a su país, donde también fue socorrista, para después dedicarse a la horticultura, pero como el asunto tampoco le funcionó optó por vender zapatos y después vino.
Hace cuatro décadas, en 1977, cuando conducía su Citroën 2CV, tuvo envidia de un grupo de ciclistas y se compró una bici para viajar desde París hasta Moscú. Sus logros como jubilado en las clásicas francesas le convirtieron en una celebridad, al punto de que fue recibido por François Hollande.
Nunca ha fumado, apenas prueba el vino, prefiere el pescado a la carne porque sufre pensando en lo que pasa en los mataderos y cree que «el aperitivo previo a la comida» puede ser la clave de su longevidad. Y el ciclismo, que ahora deberá seguir por televisión como un simple espectador y gran aficionado.
El ciclismo pierde a uno de sus mayores iconos de los últimos tiempos. Marchand deja de buscar nuevos récords, aunque seguirá montando en bicicleta "para disfrutar y relajarse”.
Después de competir en los libros Guinness de los récords, este ciclista  francés centenario cuyas hazañas ganaron admiradores en todo el mundo se nos jubila para a partir de ahora pedalear relajado y por puro placer.
Este joven con años que rompió récords cuelga la bicicleta y su casco.

xoves, 11 de xaneiro de 2018

JEAN FORESTIER

Jean Forestier naceu en Lyon, Ródano (Francia), o 7 de outubro de 1930. Foi un antigo ciclista francés con grandes condicións, pero escasa confianza en si mesmo.
 Profesional de 1953 a 1965 durante os cales gañou entre outras carreiras a París-Roubaix, o Circuíto de Flandes e a Clasificación por puntos do Tour de Francia de 1957, nesta mesma edición luciu a camisola amarela de líder durante dous días.
TRIUNFOS: 1953, vencedor da Polymultipliée.
1954, vencedor da Volta a Romandía, máis unha etapa.
1955, vencedor da París-Roubaix, dunha etapa do Tour do Sur-Este, dunha etapa do Tour de Francia e do G. P. de Cannes.
1956, vencedor do Circuíto de Flandes e dunha etapa do Tour de Francia.
1957, vencedor da Volta a Romandía, máis dúas etapas, do Critérium Nacional, dunha etapa do Tour de Francia, dunha etapa da Dauphiné Liberei e do G. P. de Europa por equipos.
1958, vencedor dunha etapa da Dauphiné Liberei.
1960, vencedor do Rexións Flamencas.
1961, vencedor do G. P. Parisié, por equipos e dunha etapa do Tour de Francia.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
TOUR DE FRANCIA: 1953 (39º), 1954 (27º, máis unha etapa), 1955 (32º, máis unha etapa), 1956 (12º, máis unha etapa), 1957 (4º, máis a clasificación por puntos), 1958 abandona, 1959 (33º), 1960 abandona, 1961 (35º, máis unha etapa) e 1962 (36º).
Outros resultados dignos de mención: 1956, terceiro na Volta a Luxemburgo e na París- Roubaix. 1957, terceiro no Campionato de Francia de fondo na estrada. 1959, segundo no Campionato de Francia de fondo na estrada. EQUIPOS: 1953 Follis. 1954-1956 Follis- Dunlop. 1957-1958 Essor- Leroux. 1959-1960 Helyett- Leroux. 1961 Alcyon- Leroux. 1962 Gitane- Leroux e 1963-1965 Peugeot- BP.

domingo, 17 de decembro de 2017

HABRA CICLISMO CON O SIN CHRIS FROOME.

Como todos los años por estas fechas, aunque estamos fuera de la temporada ciclista, los equipos profesionales dedican este mes a las presentaciones de los nuevos fichajes y de las nuevas equipaciones.

Todo estaba transcurriendo con total normalidad, hasta que apareció lo del positivo de Chris Froome.

A parte de que la noticia sobre el dopaje de Froome es un palo para el ciclismo, a estas alturas de la película y sin una sentencia firme, lo que me sorprende enormemente es que cada vez que hay un caso de dopaje, el ciclismo se convierte en portada de periódicos deportivos, generalistas, cabecera de telediarios, etc, etc. Las noticias ciclistas de ámbito deportivo pasan totalmente desapercibidas.
Dicho esto, claro que nadie duda que la noticia sobre el dopaje de Froome es un verdadero palo en toda la línea de flotación del ciclismo. Personalmente, siempre he considerado que el Sky iban con gasolina súper, que esas exhibiciones que veíamos, de todo el equipo, sobre todo en el Tour, no eran muy normales aunque si podían ser creíbles. La paradoja del Sky estaba en su propio líder: todo era tecnológico en manos de una persona que parece correr a golpes de estómago, descolgándose, para luego rehacerse y recomponer las deshilachadas piezas de su alargado cuerpo para empezar a crecer. Ataca de pie, pero con un arqueo de brazos y alargamiento de tronco que le asemeja a una lagartija saltarina sobre la bicicleta.
Gracias a las sesiones de entrenamiento más brutales y extenuantes, hoy por hoy es el mejor ciclista en carreras de tres semanas.
Yo a Froome, le veía como un ciclista que no se mete en complicaciones, que rehúye la polémica para eludir los conflictos con una sonrisa y una explicación sencilla y creíble. Aunque le escupan en las carreteras francesas o le arrojen algo peor.
Ahora parece, que nuevamente nos estuvieron engañando, más aun si en todo el entramado el equipo está detrás. Aquí ya no valen medias tintas.
Chris Froome, era el abanderado de la limpieza en el ciclismo, aunque de momento no es  un positivo, ya veremos si puede explicar  porque su orina contenía una tasa de 2000 nanogramos de Salbutamol por milímetro.
Después de esto, la poca credibilidad que le quedaba al ciclismo sigue en aumento, por eso es, que la U.C.I. tiene que estar a la  a la altura de las circunstancias o de lo contrario se cargara el ciclismo. Espero y deseo que este caso no sea el causante de algo que parecía que se veía venir.
El uso del Salbutamol está permitido por la U.C.I., sin autorización pero con un máximo de 1000 nanogramos. Chris Froome ha dado el doble de lo permitido, por lo que, con el reglamento en la mano,  esto es un positivo en toda regla, más sabiendo que no son fáciles de alcanzar los 1000 con un inhalador, si llegó a los 2000 podemos pensar en una ingesta oral o una inyección en vena y estos dos casos si están totalmente prohibidos.
Como hay mucho asmático en el pelotón, recientemente ya hubo casos similares que dieron algún que otro susto: En 2007 Alessandro Petacchi dio 1300 y se le sancionó con una año de suspensión. En 2014 Diego Ulissi dio 1900 y le cayeron 9 meses.
Por muchas explicaciones que pueda dar, resultaría poco creíble que Froome no fuera sancionado. La UCI y el ciclismo se juegan mucho. 
Si fuese sancionado, la sanción comenzaría en el día en que presuntamente se dopó, por lo que haciendo números, si le sancionan por 9 meses, adiós al Giro 2018 y si es por un año, adiós a las 3 grandes de la temporada 2018, aparte de desposeerle de la Vuelta a España y el bronce del mundial del 2017.
Yo no entendería que no se le sancione, de ser absuelto volveríamos a la época oscura del ciclismo con Lance Armstrong, donde había carta blanca para unos y para otros no.
Chris Froome tendrá que dar explicaciones, pero el daño ya está hecho. A pesar de todo eso, este joven con años lleva escuchando desde tiempos inmemoriales, casi desde que tengo uso de razón, que el ciclismo se muere, pero a pesar de todas las desgracias ahí sigue.
Escándalos de dopaje, cazas de brujas, redadas policiales, accidentes de tráfico, caída de patrocinadores, desaparición de equipos, extinción de carreras clásicas, crisis económica, etc, etc.
Se salió de todo eso, y se saldrá de esto también, porque en definitiva es ley de vida.
El positivo de Chris Froome, con todos los matices que se le quieran aplicar, es un error imperdonable en un campeón que quiero ver creíble. Es un error imperdonable en un equipo que puso excelencia en su tarjeta de visita, que gasta cada temporada más y más por querer ser los mejores.
No quiero pensar el argumento que utilizarán a partir de ahora, porque me imagino el trabajo, sufrimiento y desvelo que hay en cada triunfo de Chris Froome, como en el de cualquier otro del equipo. Me duele que se vulgarice el trabajo de gente que pone todo su talento en empresas imposibles y me duele que se generalice su error a todo el colectivo ciclista.
Desde el primer temblor, a las replicas posteriores, con episodios que cualquier otro deporte no habría podido soportar, el ciclismo ha estado en el borde del abismo varias veces, pero gracias al espectáculo sin límites de es este deporte y a los grandes aficionados que tiene el ciclismo, siempre se salió de ese pozo.
Mientras esperamos el pistoletazo de salida a la temporada 2018, seguirá pasando de todo, habrá de todo, pero podéis estar seguros que el próximo julio las cunetas de Francia estarán densamente pobladas por gente de todo pelaje, quienes se emocionen y quienes todo lo cuestionen, y miren con desdén paternalista a quienes quieran seguir creyendo en los Reyes Magos.
Porque siempre ha sido así. La memoria, tan frágil siempre, traiciona en muchos casos, pero en el plano deportivo, es un poderoso aliado.
La gente perdona, la gente olvida, la gente quiere espectáculo y si ello le implica un ejercicio de mirar para otro lado, lo harán. No os quepa duda.
Habrá ciclismo con o sin Chris Froome, como lo lleva habiendo hace más de un siglo.

xoves, 14 de decembro de 2017

NOEL FORE

Noel Fore naceu en Adegem, Flandes Oriental (Bélxica), o 23 de decembro de 1932. Faleceu aos 61 anos en Gante (Bélxica), o 16 de febreiro de 1994.
Foi un ciclista belga con moita clase e forza, pero, sobre todo, cunha preparación excesiva e especialista en carreiras dun día, especialmente as clásicas sobre pavé.
Posteriormente e tras a súa retirada do ciclismo profesional, exerceu como monitor de ciclismo no Instituto nacional de Deportes do seu país.
Tamén ten un monumento na súa memoria na cidade de Eeklo (Bélxica).
Profesional de 1956 a 1968, durante os cales conseguiu máis de 50 vitorias, sendo as máis destacadas a París- Roubaix, a Gante- Wevelgem e o Circuíto de Flandes.
En 1959 gañou a medalla de bronce no Campionato do Mundo en ruta.
TRIUNFOS: 1956, vencedor dunha etapa na Volta aos Países Baixos.
1957, vencedor da A través de Bélxica, do Circuíto Ardenas Flamencas, da Madel- Lys Escaut e Campión de Flandes Oriental.
1958, vencedor da Volta a Bélxica, máis unha etapa e da Gante- Wevelgem.
1959, vencedor da París- Roubaix e da Bruxelas- Ingooigem.
1960, vencedor da Frecha Flamenca.
1961, vencedor do G. P. da Banca.
1962, vencedor da Volta a Bélxica, máis unha etapa e tres etapas da París-Niza.
1963, vencedor do Circuíto de Flandes, do G. P. Harelbeke, dunha etapa da Volta a Bélxica e da Kuurne-Bruxelas- Kuurne.
1964, vencedor dos Seis Días de Anveres con Post e Pfenninger.
1967, vencedor da Volta a Colonia, do Circuíto de Flandes Oriental e da Bruxelas- Meulebe. 1968, vencedor da Bruxelas- Meulebe.
Nunca participou no Xiro de Italia nin na Volta a España.
TOUR DE FRANCIA: Participou nas edicións de 1958 e 1963, retirándose en ambos os casos.
Outros resultados dignos de mención: 1959, terceiro no Campionato do Mundo de fondo na estrada.
EQUIPOS: 1956 Groene Leeuw e Plume- Vaingueur. 1957 Groene Leeuw. 1958 Groene Leeuw- Leopold. 1959-1961 Groene Leeuw- SAS. 1962 Sinalco- Flandria- Faema. 1963 Faema- Flandria. 1964-1965 Flandria-Romeo. 1966 Romeo-Smith´s. 1967 Goldor- Gerka e Superia- Precisia. 1968 Flandria-De Clerck. 

domingo, 10 de decembro de 2017

LLEGAN NUEVOS TIEMPOS TIEMPOS, HAY FUTURO.

Casi tres meses después de despedirse en Madrid de la competición como ciclista profesional, Alberto Contador confiesa que se siente animado, relajado y con muchas motivaciones y ganas de seguir haciendo cosas por el ciclismo. Los primeros pasos ya los había comenzado a dar estando en activo. Esta temporada inicia su andadura en la primera categoría del ciclismo profesional como equipo Continental el Polartec-Kometa de la Fundación Alberto Contador. Un equipo con perspectivas de convertirse en World Tour en un futuro no muy lejano.
Después de tres lustros en el ciclismo profesional y siete grandes vueltas en su palmarés, el ex ciclista de Pinto, acaba de cumplir 35 años y los afronta muy ocupado, los meses posteriores a su jubilación están siendo muy intensos, su agenda está muy apretada, pero está contento de tener proyectos y objetivos que le ilusionan.
El ciclismo tiene valores importantes, por eso quiere formar a los chavales mediante este deporte. Pero en su nueva faceta de gestor deportivo ya se ha topado con la dura realidad. 
Él y sus colaboradores, sobre todo su hermano Fran, se han cansado de golpear con los nudillos en las puertas de empresas españolas persiguiendo un reconfortante patrocinio. La crisis que no está finiquitada aquí en España, hace que ningún sponsors español se interese por invertir en el proyecto. Una pena que las empresas españolas olviden que el ciclismo tiene un retorno muy rentable. Si queremos seguir disfrutando con las victorias no queda más remedio que invertir en la base.
 Visto lo visto, no me sorprende el hecho de que de los 11 componentes del equipos solo 4 sean españoles.
Se nos jubilo el mejor ciclista con solo 35 años,  desde entonces se desprendió de la dictadura de la báscula, no ganó carreras porque ahora pedalea sin ambiciones deportivas, lo que le hizo ganar seis kilos por disfrutar con su añorado jamón.
A pesar de todos los inconvenientes, llegan unos nuevos tiempos con futuro prometedor y donde Alberto Contador sobre todo, será el icono de los equipos de su Fundación.

Aquí en España para la temporada 2018, sin hacer prácticamente ruido y a medida que se van confirmando los equipos de las distintas categorías del ciclismo profesional, veo que se ha mejorado mucho, pasando de estar prácticamente  desaparecidos y desilusionados (con solo un equipo World Tour, el Movistar, y uno continental profesional, el Caja Rural) a recuperar de nuevo la ilusión en el futuro de nuestro ciclismo.
E s verdad que en categoría World Tour seguimos exclusivamente representados por el equipo Movistar, pero en lo que se refiere a los equipos Continental Profesional las noticias son bien distintas. 
El paso adelante tanto de Euskadi Murias como de Burgos BH es de agradecer, ambos equipos acompañen el año que viene al Caja Rural en categoría Continental Pro. Con tres equipos en la categoría el futuro se ve de otra manera.
Pero es que además, un escalón más abajo estará el equipo Continental de Contador. 
También en esta misma categoría, esta la fundación Euskadi de Mikel Landa, que tras unos años languideciendo vuelve a ilusionar de la mano del profesional vasco, esperando que pueda crecer en los próximos años.
Tampoco hay que olvidarse de los proyectos como el Aldro de Manolo Saiz, la fundación de Alejandro Valverde (en la que ha entrado Movistar a patrocinar) o la de Luis Ángel Maté. Proyectos todos ellos que espero vayan creciendo hasta convertirse en equipos profesionales.
En definitiva, unos buenos brotes verdes (que diría un conocido político), que vienen además a frenar un poco el golpe recibido con la reducción de ciclistas por equipos en las carreras UCI.
Futuro prometedor para los nuevos tiempos que se avecinan.

xoves, 7 de decembro de 2017

VICTOR FONTAN

Víctor Fontan naceu en Nay, Pireneos Atlánticos (Francia), o 18 de xuño de 1892. Faleceu aos 89 anos en Saint Vincent (Francia), o 2 de xaneiro de 1982.
“O Rey dos Pireneos”, foi un ciclista francés que destacou durante os anos vinte do século XX.
De pequeno, a súa familia estableceuse en Nai, proveniente da súa Pau natal. Tivo unha longa carreira deportiva, primeiro destacando a nivel rexional e máis tarde no Tour de Francia. En 1913 conseguiu os primeiros éxitos, pero a Primeira Guerra Mundial freou a súa progresión. Ao acabar a contenda, converteuse no mellor ciclista do sueste de Francia, acumulando vitorias, pero mostrouse pouco propenso a ir correr lonxe da casa.
Houbo que esperar a 1926 a que Fontan demostrase a súa clase internacional gañando a Volta a Cataluña. Ao ano seguinte volveu gañala, o mesmo que a Volta a Euskadi ante os mellores ciclistas do momento como eran André Leducq e Nicolás Frantz.
Con 36 anos, en 1928 participou no Tour de Francia acabando en sétima posición e gañando unha etapa. O mestre dos escaladores chegaba ao Tour de Francia de 1929 como un dos favoritos, e demostrouno conseguindo a camisola amarela na etapa de Luchón, pero ao día seguinte rompeu a pinza da súa bicicleta a poucos quilómetros da súa casa. O regulamento da época obrigáballe a ter que reparala el só. Durante unha hora golpeou desesperado todas as portas dunha aldea en busca de axuda. Tratou de continuar a pé, pero dada a imposibilidades de alcanzar a meta da etapa (quedabanlle máis de 300 km.), e ao ver que todos os seus rivais pasáranlle decidiu abandonar a carreira cando lucia a camisola amarela do Tour.
Profesional de 1913 a 1931.
TRIUNFOS: 1913, vencedor da Toulouse-Bordeus.
1923, vencedor da Volta a Guipúscoa, do Tour do Suroeste e do Circuíto de Correze.
1926, vencedor da Volta a Cataluña, máis tres etapas, da San Pedro de Irún e da Bordeus-A Rochelle.
 1927, vencedor da Volta a Cataluña, máis dúas etapas, da Volta ao País Vasco, máis unha etapa, do Criterium Midi, da Volta a Acha e do Circuíto de Bearn, máis dúas etapas.
1928, vencedor dunha etapa do Tour de Francia.
1929, vencedor do pequeno Tour do Sueste.
1930, vencedor do Circuíto a Correze e do Gran Premio da Cota de prata.
XIRO DE ITALIA: 1928 (4º).
TOUR DE FRANCIA: 1924 abandona na 5ª etapa, 1928 (7º, máis unha etapa), en 1929 abandona na 10ª etapa e 1939 abandona na 9ª etapa.
Nunca participou na Volta a España.
Outros resultados dignos de mención: 1924, terceiro na Omloop van het Zuiden, segundo no Tour du Sud- Ouest e terceiro na Volta ao País Vasco. 1925, terceiro no Tour du Sud- Ouest e segundo na Volta a Guipúscoa. 1926, segundo na Omloop van het Zuiden e terceiro na Volta ao País Vasco. 1930, terceiro no Mont Faron.
EQUIPOS: 1923-1927 Individual. 1928-1929 Elvish- Wolder e Wolsit. 1930 Pirelli e 1931 Elvish- Wolver.