domingo, 22 de novembro de 2020

RESUMEN DE UNA TEMPORADA ATIPICA.

 

Pier Bergonzi, especialista en ciclismo y vicedirector de 'La Gazzetta dello Sport', publicó al acabar el Giro que si alguien en su diario llega a escribir al inicio de la ronda italiana que el ganador iba a ser Geoghegan Hart y el segundo de la general Hindley, les habrían dicho si se habían vuelto locos.

Esta reflexión del diario deportivo italiano resume lo que ha sido una temporada, un año de locos, pandemia aparte, donde solo Roglic, pese a caer derrotado en el Tour, ha resistido ante la ofensiva juvenil.

Pero si algo nos dejó claro este atípico año 2020 es que el ciclismo puede con todo.

La temporada más difícil salió adelante a pesar de que el Covid-19 nos robó la primavera ciclista, el Giro, Tour y Vuelta fueron canceladas para finales del verano y principio de otoño. A pesar de todo eso podemos felicitarnos por la temporada ciclista que hemos podido ver y disfrutar.

Desde marzo el ciciclismo también fue confinado, comenzaban los nervio, las noches de insomnio de los organizadores, los aplazamientos y las suspensiones de alguna carreras. Nada estaba saliendo como estaba previsto, el Covid-19 daba alas a los agoreros que, porque algún ciclista que no pudo tomar la salida por contactos con positivos, pedían suspender toda la temporada, matando nuestra ilusión.

Nada fue como lo que era hasta ahora el ciclismo. Desde las burbujas en las que vivieron los ciclistas, las fuerzas de seguridad, la prensa y hasta la forma de vivir el deporte del pedal los aficionados, pero por suerte se siguió adelante, y la Vuelta a Burgos fue de las pocas carreras que mantuvo las fechas habituais con su mejor cartel de participantes al ser la primera carrera UCI tras el confinamiento.

Las Lagunas de Neila lo decidieron todo. El durísimo puerto de primera categoría coronó al chaval Remco Evenepoel como el campeón de esta Vuelta a Burgos antes de cumplir veinte años.

Luego vino la Strade Bianche y el carrusel de  Wout Van Aert, preludio de su San Remo victoriosa, una San Remo que no fue por la costa, que fue por el Piemonte para salir al tramo decisivo, allá por Imperia, hacia el mar.

Siguió la temporada, con la aparatosa caída a escasos metros de la línea de meta de la primera etapa de la Vuelta a Polonia de Favio Jakobsen cuando en el sprint final fue desplazado contra la valla por su compatriota Dylan Groenewegen a 80 km/h.

La espeluznante caida del joven belga Remco Evenepoel de 20 años, durante el Giro de Lombardía al caer al vacío desde un puente de piedra ubicado en la bajada de Sormano. A consecuencia de la caída, el fenómeno flamenco, que había ganado las cuatro carreras en las que había participado, se ha fracturado la pelvis y ya no pudo volver a correr durante esta mini-temporada 2020.

Esta atípica temporada del Covid-19 también ha sido la del cambio generacional, donde una nueva generación de corredores nacidos a finales de los años 90 del siglo pasado, se ha fulminado a los 'viejos' y donde solo Primoz Roglic (31), ha sido capaz de resistir la ofensiva descomunal de los jovenes.

Nunca se sabrá qué habría pasado si el 15 de agosto Remco Evenepoel no se precipita por el puente en Lombardía, cayendose al vacío y fracturandose la pelvis. Porque este joven belga de solo 20 años, el más joven de la nueva generación que está revolucionando el ciclismo, parece el mejor de todos, incluso más que Tadej Pogacar, con 22 años recién cumplidos y vencedor del Tour de Francia. Evenepoel ya estaba nombrado de antemano como ganador de un Giro que pretendía correr antes del accidente y donde se produjo el triunfo, el más inesperado de todos, de otro prodigio de la nueva hornada, Tao Geoghegan Hart, nacido en 1995, y quien contra todo pronóstico, yendo de gregario y sin contar en ninguna estadística, se impuso en Milán, curiosamente, ante otro invitado inesperado, el australiano Jail Hindley, de solo 24 años, y quien también pretende subirse el año que viene a la fiesta ciclista de los jóvenes delfines de este deporte.

De Evenepoel se puede decir que es bueno en todo, tanto que hasta llegó a jugar en el Anderlecht y en el PSV Eindhoven y fue internacional en las categorías inferiores de Bélgica, empezó tarde en el ciclismo por su apuesta inicial con el fútbol y que aun hoy no ha aprendido a moverse en el pelotón y disfrutar del placer de ir a rueda. Por esta razón, apuesta siempre por fugarse y si lo pillan, como ocurrió en la primera etapa de la Vuelta a Burgos que ganó, es porque los directores de su equipo le obligan a levantar el pie.

De entre estos 'chavales', solo perdimos a un Egan Bernal (23 años) por culpa de una lesión en la espalda.

Para el 2021 a día de hoy solo conocemos el recorrido del Tour de Francia, un recorrido ideal para ver el gran duelo entre Evenepoel y Pogacar, porque espero y déseo que no haya ninguna desgracia para que este prodigio flamenco se enfrente al vencedor del Tour 2020.

Esperemos que el Coronavirus deje celebrar las carreras en sus fechas, maio para el Giro de Italia que se sabe saldrá del sur de Italia, en julio el Tour de Francia y la Vuelta a España que saldra de Burgos a finales de agosto.

En 2020, estos jóvenes se fueron comiendo a los 'viejos', prueba de éllo  fue ver a Alejandro Valverde (40 años) irse por primera vez sin sumar una sola victoria, Geraint Thomas (34 años), Vincenzo Nibali (35) y un Chris Froome (35), reconvertido en gregario, se han quedado con el casillero en blanco hasta el punto de que estos jóvenes guerrilleros de la bici los trataron de tú a tú, con descaro y empezando a considerarlos como héroes del pasado.

¿Sera 2021 el año en el que el único resistente entre los viejos rockeros, Primoz Roglic plante cara a los jóvenes para vengarse de la derrota en un Tour que parecía tener ganado hasta la explosión de Pogacar, a un día de París, en la Planche des Belles Filles?. "Todavía no quiero pensar en lo que voy a hacer en el 2021. Pero, a pesar de lo que ocurrió en el Tour, me siento muy orgulloso de lo que he hecho esta temporada", indicó el vencedor de la Vuelta.

La temporada 2021 esta a la vuelta de la esquina. Promete espectáculo

emoción, sudor, sufrimiento, batalla, pajarás, sacrificios, victorias, derrotas... resumiendo, CICLISMO.

xoves, 19 de novembro de 2020

ROGER GILSON

 

Roger Gilson naceu en Dudelange (Luxemburgo) o 19 de setembro de 1947. Morreu aos 47 anos en Dippach (Luxembourg), o 18 de xaneiro de 1995.

Foi un ciclista luxemburgués de bo nivel no seu país que gañou catro veces o campionato de fondo na estrada.

Profesional de 1969 a 1980 durante os cales os seus maiores éxitos deportivos logrounos na Volta a España onde obtivo 1 vitoria de etapa, dous campionatos de Luxemburgo de Ciclocrós e o Campionato de Luxemburgo de ciclismo en roteiro, proba na que se impuxo en 4 ocasións.

TRIUNFOS: 1969, vencedor da Fleche du Sud.

1971, vencedor da Volta a Colombia.

1972, Campión de Luxemburgo de Fondo na estrada.

1974, Campión de Luxemburgo de Fondo na estrada.

1975, Campión de Luxemburgo de Fondo na estrada.

1976, vencedor dunha etapa da Volta a España e Campión de Luxemburgo de Fondo na estrada.

1977 e 1978 Campión de Luxemburgo de Ciclocrós.

XIRO DE ITALIA: 1973 (38º), 1974 (86º).

TOUR DE FRANCIA: tanto en 1969, como en 1973 retírase antes de finalizar a carreira.

VOLTA A ESPAÑA: 1976 (45º, máis unha etapa).

Outros resultados dignos de mención. 1969, segundo no Campionato de Luxemburgo de ciclismo en roteiro. 1973, segundo no Cameonato de Luxemburgo de ciclismo en roteiro. 1977, terceiro no Campionato de Luxemburgo de ciclismo en roteiro.

EQUIPOS: 1969 Sonolor-Lejeune. 1970 Frimatic-Viva-De Gribaldy. 1971 A. C. B. B. 1972 Rokado. 1973 Ha-Ro-Rokado. 1974-1975 Rokado. 1976 Frisol- Gacelle. 1977 Gios. 1978 Dom Kolsch. 1979 Gerber. 1980 Rauler-Gipiemme.

xoves, 12 de novembro de 2020

RAFAEL GEMINIANI

Rafael Geminiani (O gran Fusil) naceu en Clemont Ferrand (Francia) o 12 de xuño de 1925.

É un dos catro fillos de inmigrantes italianos que se mudaron a Clemont Ferrand. Comezou a traballar nunha tenda de bicicletas empezando a correr cando era un neno.

Ex-ciclista francés de clase e carácter, personaxe pintoresco e simpático cun golpe de pedal tan fácil como a palabra, ao que alcumaban “O gran Fusil”, apelativo que fai referencia ao seu prominente nariz e que lle puxo o seu amigo Louison Bobet.

En 1958 perde o Tour de Francia pola guerra entre os franceses. Era a súa gran oportunidade pero a guerra entre dous egos desmesurados, o seu e o de Anquetil fai que Charles Gaul recolla os depoxos chegando líder a París, despois de esmagar aos dous rivais, incapaces de levarse ben e colaborar para evitar o desastre.

 En 1957, Anquetil gaña o Tour máis chairo do habitual. Cando o director do equipo de Francia, Marcel Bidot quixo confeccionar a lista de 1958, o novo prodixio do ciclismo mundial díxolle claro e alto con Bobet ben, pero se levaba a Geminiani, eu non corro. Os dous eran moi bos amigos e non quería saír desplumado como un pichón. “Ou Bobet ou Gem”, pero o dous non”. Bidot elixiu a Bobet deixando fóra a Geminiani, que, furioso, comeza unha cruzada contra o equipo francés.

Antes da saída da primeira etapa en Bruxelas, faise unha fotografía que despois seria portada do L´Équipe, a lombos dun burro que bautizo co nome de Marcel.

Todo se lle torce a Geminiani na Chartreuse. Era feliz, estaba a se tomar a vinganza desexada, vestido de líder, co seu compañeiro Graczyck como primeiro da clasificación da regularidade. Unha humillación en toda regra ao equipo do seu país, onde o ambiente estaba enrarecido.

Ninguén fala en Briançon de Charly Gaul, perdido na Xeral a máis de 17 minutos de Geminiani. Nun Circuíto que se corre con equipos nacionais, ser luxemburgués era unha desvantaxe. Cando ataca en Luitel, xunto a Federico Martín Bahamontes, todos cren que só era un intento de escapada sen futuro, pero deixa atrás ao Aguia de Toledo e colle vantaxe. Chove e fai frío, Geminiani e Anquetil enceréllanse en ataques mutuos que fan que a vantaxe de Gaul, ao paso por Grenoble sexa de dous minutos. En Porte, Anquetil se desfonda e a Geminiani rómpeselle o pedal. A vantaxe de Gaul vai en aumento xa esta a 7´50”; en Cucheron , 12´20” . Na meta de Aix-Lles-Bains, Geminiani perdeu o amarelo.

Geminiani chora como un neno. “Hanme traccionado, dille entre saloucos a Adolphe Deledda, o seu director. As bágoas mestúranse coas pingas da choiva que cae con forza. Tápanlle cun chubasquero branco, está desconsolado. Baixara Chameusse sacando o píe do calapié nas perigosas curvas molladas. “Abandonáronme no Luitet”, repetía sen cesar feito pedazos e vestido aínda de amarelo, despois dun día de cans. Perdía o liderado, pola guerra declarada entre franceses; os do equipo oficial, coa tricolor, e o rexional Centre-Midi, no que militaba. Xa nunca volvería estar tan preto de gañar un Tour de Francia.

A súa carreira profesional terminou en 1960, na mesma xira misteriosa que custou a vida a Fausto Coppi. Para “ Gem” foron unhas febres pero estivo a piques de morrer, logrou recuperarse para contalo.

Xunto a Coppi, Riviere e outros corredores europeos viaxaron a África, tanto Coppi como el caeron enfermos dez días despois de regresar, o seu médico tardou un tempo en atopar cal era a doenza, pero ao final descubriu que se trataba de malaria polo que decidiu fornecerlle quinina, grazas a iso puido curarse. O médico de Coppi a pesar de ser informado empeñouse en que se trataba dunha afección pulmonar e non fixo caso. Tempo despois, recoñeceu que se equivocou e que Coppi posiblemente non morrería se lle tratase con quinina. Hoxe Geminiani con 95 anos segue vivo e coleando. Ao resto dos corredores que viaxaron con eles non lles pasou nada.

Rafael Geminiani salvou a vida, pero aquilo significou o fin da súa traxectoria deportiva, quizais competise un ano máis, pero a enfermidade déixoo moi débil.

Tras a sua retirada tubo unha longa e gloriosa carreira de 25 anos como director deportivo dirixindo entre outros a Jacques Anquetil que gañou tres Tour de Francia (1962, 63 e 64), un Xiro de Italia (1964) e unha Volta (1963) ademais doutro Circuíto con Lucien Aimar (1966), e outra Volta, con Rudig Altig (1962). Outro dos ciclistas de renome que dirixiu foi a Joaquim Agostinho. Tamén foi comentarista e relacións públicas.

Profesional de 1946 a 1960 durante os cales destacan sete etapas, o Premio da Montaña, un segundo e un terceiro posto na clasificación xeral final do Tour de Francia, un Campionato de Francia, dous Premios da Montaña do Xiro de Italia e unha terceira posición na clasificación xeral final da Volta a España. En 1955 converteuse no primeiro ciclista en acabar as tres grandes Voltas entre os dez primeiros nunha mesma tempada, fito só igualado por Gastone Nencini dous anos despois.

TRIUNFOS: 1947, vencedor do Circuíto de Auvergne.

1949, vencedor do Circuíto de Correze e unha etapa do Tour de Francia.

1950, vencedor do Circuíto de Montes Livradois, dúas etapas do Tour de Francia e da Polymultipliée.

1951, vencedor da Midi Libre, unha etapa do Tour de Francia e da Polymultipliée.

1952, vencedor de dúas etapas do Tour de Francia.

1955, vencedor unha etapa do Tour de Francia.

1958, vencedor da Challenge Yellow.

XIRO DE ITALIA: 1952 (9º, máis o Premio da Montaña), 1953 (30º), 1955 (4º), 1957 (5º, máis o Premio da Montaña e 1958 (8º).

 CIRCUÍTO DE FRNCIA: 1947 abandona, 1948 (15º), 1949 (25º, máis unha etapa), 1950 (4º, máis dúas etapas), 1951 (2º, máis unha etapa e o Premio da Montaña), 1952 (11º, mais dúas etapas), 1953 (9º), 1954 abandona, 1955 (6º, máis unha etapa do Tour de Francia), 1956 (49º), 1958 (3º) e en 1959 (34º).

VOLTA A ESPAÑA: 1955 (3º) e 1957 (5º).

Outros resultados dignos de mención: 1949, terceiro na Midi Libre, 1950, segundo na Midi Libre, 1955 terceiro na París-Niza. 1958, segundo no Campionato de Francia de fondo na estrada e segundo no Criterium Nacional.

EQUIPOS: 1946 Metropole- Dunlop- Cycles Central. 1947-1949 Metropole- Dunlop- Stucchi. 1950 Metropole- Dunlop- Bottecchia- Pirelli. 1951 Bottecchia- Metropole- Dunlop. 1952 Bianchi- Pirelli- Metropole. Dunlop. 1953 Rochet- Dunlop-Bianchi- Pirelli. 1954 Ideor. 1955-1957 Saint Raphael- R. Geminiani- Cilo. 1958-1960 Saint Raphael R.- Geminiani.

domingo, 8 de novembro de 2020

DE VUELTA A ESPAÑA EN OTOÑO

 

Despues de superadas las dos jornadas de descanso sin positivos en los equipos y en la organización, la Vuelta Ciclista a España llegaba al macizo del monte Pindo que vío retorcerse sobre las bicicletas en las duras rampas del Mirador de Ézaro a los ciclistas que siguen vivos y sanos en esta Vuelta tan atípica como la vida misma en estos tiempos de pandemia.

La única contrarreloj individual de este año, fue muy dura y todo un espectáculo made in Galicia. El Mirador de Ézaro, ese gran mirador sobre la Costa da Morte, exigió lo máximo a los corredores, pero sobre todo a los que iban buscando un buen tiempo, en unas rampas infernales que a algunos ciclistas les hizo que no sintieran las piernas.

Como se esperaba, Primoz Roglic recuperaba el maillot rojo de líder. Sin embargo, Richard Carapaz (2º) y Hugh Carthy (3º) se marcharon de Ézaro con la moral por las nubes, con vida y a menos de un minuto del esloveno en la general.

 En el llano habían estado muy parejos porque el esloveno se dosificaba de cara a la subida al Mirador, mientras que el británico y el ecuatoriano demostraban una gran fortaleza en la primera parte que se fue disolviendo en la segunda mitad, seguramente por el esfuerzo previo que les pasó factura en las empinadas rampas.

Si el martes, Galicia recibía a los ciclistas sin público a ambos lados de la carretera para animarlos y ver como se retorcian sobre sus bicicletas en las duras rampas del Mirador de Ézaro, el jueves los despidio tiritando de frío en una etapa de 230 kilómetros con viento, lluvia y cinco puertos de tercera categoría y con Roglic, Carapaz y Carthy comprimidos en apenas 47 segundos a falta de dos etapas para poder darle la vuelta a la carrera.

El territorio comanche dejaba el título en manos de los tres más fuertes del momento: Primoz Roglic, Richard Carapaz y Hugh Carthy.

Despues de Galicia, el tiempo no mejoro mucho para la serpiente multicolor y en la Ciudad Antigua, Noble y Leal como es Ciudad Rodrigo el líder  sacó partido por las bonificaciones al cruzar la linea de meta en segunda posición consiguio sacarles seis segundos de ventaja a sus directos rivales.

Quedaba el alto de la Covatilla para quitar o poner rey y lo hizo, a pesar del especaculo que nos regalo Carapaz que volvió a demostrar ser uno de los mejores escaladores del pelotón, logró descontarle tiempo a Roglic, pero no fue lo suficiente para arrebatarle el mallot rojo de líder.

La Covatilla ni quito ni puso rey pero Marc Soler y Enric Mas tirando del señor Roglic ayudaron a que lograrase el título de la Vuelta por segunda vez consecutiva.

Resumiendo: Roglic sufrió, Carapaz sin equipo estuvo en la pélea, Hugh Carthy fue el detonante, la suya es una carrera que no podrá ser igual tras esta Vuelta. El premio limón se lo tengo que dar a Enric Mas y su Movistar Team, el mallorquin era la gran ilusión española pero decepciono lo mismo que hizo (a pesar de ganar el premio por equipos), el surrealista Movistar con rencor y porque tenia cuentas pendientes con Carapaz ni murió ni mato, pero  influyo en la resolución de la Vuelta, lo que hace que este siendo duramente criticado por ilustres de este deporte y por todos los aficionados.

El que a hierro mata a hierro muere espero que el Ineos tome nota y pueda cobrar su deuda. El ciclismo es un deporte que ni olvida ni perdona.

Con el tradicional paseo triunfal hoy se puso fin a esta Vuelta Ciclista a España atípica, emocionante que nos ha mantenido en vilo hasta el último día, con etapas agonicas y que nos ha hecho disfrutar de tres semanas de ciclismo apasionante.

Hoy tocaba rodar sin nervios para felicitar y homenajerar a Primoz Rogliz,  brillante ganador,  que después de ser el más regular y pese al sufrimiento de ayer en La Covatilla ha logrado revalidar la victoria del año pasado, tras la derrota ante Tadej Pogacar en el penultimo día del Tour de Francia de este mismo año.

Un Primoz Roglic que estuvo flanqueado en el podio por Richard Carapaz y Hugh Carthy, con el propio Roglic vestido con el maillot verde de los puntos, con el francés Guillaume Martin con el maillot de lunares que acredita al mejor ciclista en la montaña, con Enric Mas como el mejor joven  y con el Movistar como el mejor equipo.

Enhorabuena a todos y a disfrutar del merecido descanso después del gran espectáculo que nos habais dado.

xoves, 5 de novembro de 2020

DANTE GIANELLO

Dante Gianello naceu en Chiesa, Sondrio (Italia), o 26 de marzo de 1912. Faleceu aos 80 anos o 14 de novembro de 1992 en Privas (Francia).

Foi un ciclista italiano de nacemento pero nacionalizado francés o 22 de xaneiro de 1931.

Emigrara a Francia en 1925 despois de varios desprazamentos instalouse en Niza onde traballou como albanel; en 1931 obtivo a cidadanía francesa e en 1935 converteuse en profesional nas filas de Peugeot, correndo ata o verán de 1945 cando, debido a un grave accidente, viuse obrigado a poñer fin á súa carreira.

Foi un gran escalador de talento. A súa carreira profesional acabou tráxicamente cando no transcurso do Gran Premio do Desembarco do Sur que se celebrou o 15 de agosto de 1945, ía escapado con outros cinco compañeiros de aventura cando un camión do exército americano o embistió á entrada de Marsella, as consecuencias do accidente foron moi graves, tendo que amputarlle una unha perna.

Despois da súa desgraciada retirada converteuse en xornalista deportivo, e en 1949 foi chamado para dirixir a Selección do Sueste no Tour de Francia .

Profesional de 1934 a 1945 durante os cales conseguiu 30 vitorias.

 TRIUNFOS: 1934, vencedor da Niza-Puget-Theniers-Niza.

1935, vencedor da Niza-Tolón-Niza.

1937, vencedor da Turbie.

1938, vencedor do Circuíto Mont Ventoux, dunha etapa do Tour de Francia e do Mont Faron.

1939, vencedor do Tour Vaucluse.

1940, vencedor do G. P. Costa Azul e do Circuíto País Grasois.

1941, vencedor da Midi Libre e da Vichy-Limoges.

1942, vencedor do G. P. Industria Bicicleta, do Circuíto Baixo Limusin e do Mont Chauve.

1943, vencedor do G. P. Alpes.

1945, vencedor da Midi Libre, da Vichy-Limoges e do Circuíto Cidades Auga Auvergne.

Nunca participo no Xiro de Italia.

TOUR DE FRANCIA: 1935 (21º), 1936 abandona na 7ª etapa, 1938 (10º, máis unha etapa) e 1939 (11º).

VOLTA A ESPAÑA: 1942, abandona na 1ª etapa.

Outros resultados dignos de mención: 1935, segundo na Volta ao. País Vasco detrás do Campión italiano Gino Bartali. 1941, segundo no Campionato de Francia (zona sur), só precedido por René Vietto.

 EQUIPOS: 1935 Peugeot-Hutchinson, 1936 Peugeot-Dunlop. 1937 Peugeot-Dunlop-Génial-Lucifer-Hutchinson. 1938 Urago-Wolber-Génial-Lucifer-Hutchinson. 1939 F. Pelisier-Mercier-Hutchinson. 1940-1941 Mercier-Hutchinson. 1942 Helyett-Hutchinson e 1943-1945 France-Sport-Dunlop.
 

xoves, 29 de outubro de 2020

 Louis "Toto" Gérardin naceu en Boulogne-Billancourt, Altos do Sena (Francia), o 12 de agosto de 1912. Faleceu aos 69 anos en París o 23 de maio de 1982).

Foi un ciclista francés ao que chamaban “Toto”. Elegante velocista que foi campión


mundial de sprint amateur en 1930 con 18

anos, pero que non conseguiu o mesmo como profesional. Posteriormente foi seccionador de pista do seu país.

Profesional entre 1931 e 1958. Destacando no ciclismo en pista, concretamente na velocidade onde conseguiu seis medallas nos Campionatos do Mundo e foi 12 veces campión nacional de velocidade. Durante unha tempada mantivo un romance epistolar con Édith Piaf. Foi no outono de 1951, cando aparece na tormentosa vida da cantante francesa Louis Gérardin, o doce veces campión de ciclismo. Unha historia de amor moi súa: apaixonada, acaparadora, triste e con final amargo. Gérardin era novo e casado e xamais se decidiu a abandonar á súa muller, para desesperación da artista. Comezou así a escribir a Louis frenéticamente desde que o coñecese pero o ciclista poñíallo difícil. A relación coa cantante foi breve pero intensa, tal como mostran as 52 cartas dedicadas el.


Ela tentaba manipular a Gerardin co fin de que ocupase o sitio do seu ex amante, Marcel Cerdan. Farta dos desplantes e con despeito, ela substituíuno cun cantante, o consagrado Jacques Pillis aínda que este non era o seu tipo. Para os seus máis grandes admiradores, durante un ano enteiro a diva implorou e usou toda a súa vea poética para que Louis Gerardin casase con ela. En recompensa Edith construiríalle unha casa. Non podía ser doutro xeito. A ela sempre lle gustaba pagar as contas.

En xuño de 2019 despois de que a casa de poxas “Christie´s” expuxese ao público o legado en prosa das 52 cartas de amor que a cantante francesa Edith Piaf escribiu ao seu amante Louis Gérardin ao que alcumaba "Totó", foron poxadas ditas misivas con faltas de ortografía incluídas e partes subliñadas as cales alcanzaron un prezo de 67.000 euros. Este legado en prosa da cantante revelan a personalidade apaixonada e tortuosa da estrela francesa.

TRIUNFOS:1932, Campionato de Francia de Sprint e Copa de Francia.

1934, vencedor da Challenge Víctor Goddet.

1935, vencedor da Copa de Europa.

1936, Campionato de Francia de Sprint, vencedor da Copa de Europa, da Challenge Víctor Goddet e do G. P. U. V. F.


1937, vencedor da Challenge Víctor Goddet e do G. P. U. V. F.

1938, Récord do Mundo en Bordeus de Tándem, 1 quilómetro parada con Falck Hansen, Campión de Francia de Sprint, vencedor da Challenge Víctor Goddet e do G. P. República.

1939, vencedor do G. P. de París.

1941, Campionato de Francia de Sprint, vencedor da Challenge Víctor Goddet, do G. P. U. V. F. e do G. P. de París.

1942, Campionato de Francia de Sprint, vencedor da Copa de Europa e do Trofeo Francia.

1943, Campionato de Francia de Sprint e vencedor do G. P. de París.

1945, Campionato de Francia de Sprint e vencedor do G. P. República.

1948, Gañador do Guiador de Ouro.

1949 e 1950 Campionato de Francia de Sprint.

Nunca participou en ningunha das tres grandes.

Outros resultados dignos de mención: Campionatos de Francia de Sprint, 1931 (2º), 1933 (2º), 1934 (2º), 1935 (2º), 1937 (2º), 1944 (2º) 1947 (2º), 1948 (3º) e 1955 (2º).

EQUIPOS: 1931-1933 Individuale (Descoñecido), 1934 Ruche- Hutchinson, 1935-1945 Individuale (Descoñecido), 1946 A Gacelle, 1947 Individuale (Descoñecido), 1948 Peugeot- Dunlop, 1949 Follis- Dunlop, 1950-1955 Individuale (Descoñecido).