xoves, 19 de xullo de 2018

ALESSANDRO BALLAN

Alessandro Ballan alcumado “Bontempino” naceu o 6 de novembro de 1979 en Castelfranco Véneto (Italia).
Foi un ciclista profesional italiano desde o ano 2004, con aspiracións nos últimos anos a gañar calquera clásica de primavera. O seu alcume, Bontempino, é un diminutivo polo parecido que ten con Guido Bontempi. 
Comezou a súa carreira ciclista á idade de 8 anos entre os mozos de UC Giorgione. En 1998 pasa primeiro ao amateur no Zalf-Désirée-Fior, logo no Trevigiani e no Cyber Team; en seis tempadas, catro de menores de 23 anos e dous de elite, acumulou 13 vitorias, incluído o Grand Prix Calvatone, na provincia de Cremona en 2002 e o Trofeo ZSSDEI en 2003. Tamén en 2003 ocupou o terceiro posto no campionato de afeccionados italiano elite.
 Pasou a profesionais en 2004 co equipo Lampre de Giuseppe Saronni, participando nalgunhas carreiras da Copa do Mundo. Na súa primeira tempada, foi gregario de corredores como Romans Vainsteins e Gianluca Bortolami. En 2005 preparouse para as carreiras de primavera gañando unha etapa e quedando segundo na clasificación dos Tres días da Panne. No Circuíto de Flandes conseguiu unha meritoria sexta praza. Ese ano tamén conseguiría gañar unha etapa no Circuíto do Beneloux ou Eneco Tour.
En 2006 preparouse de novo para a primavera e conseguiu o triunfo no Trofeo Laigueglia e a segunda praza no GP Escalda Flandes por detrás Tom Boonen. Tamén conseguiu a terceira praza na clasificación xeral da Tirreno- Adriático. Volveu ter unha actuación destacada no Circuíto de Flandes sendo 5º. Foi terceiro na París-Roubaix. No Tour de Francia buscou gañar algunha etapa pero quedou co mel nos beizos acabando segundo nunha delas.
No 2007 gañou os Tres Días da Panne e conseguiu o que ata entón sería o seu maior logro, gañar o Circuíto de Flandes, conseguiu a vitoria ao sprint por diante do favorito local Leif Hoste de Bélxica. Nesa mesma tempada gañaría a Vattenfall Cyclassics.
En 2008 preparouse de novo para a primavera e aínda que non conseguiu ningunha vitoria, é de destacar a terceira posición conseguida na París-Roubaix. En setembro participou na Volta a España conseguindo unha vitoria na sétima etapa, era unha xornada de montaña na que conseguiu escaparse cun grupo de corredores e ser o máis forte de todos eles no último porto final.
Pero o momento máis importante da súa carreira chegou o 28 de setembro de 2008. Nos Mundiais de Varese, Italia, proclamouse campión do mundo de ruta, tras lanzar un duro ataque a dous quilómetros de meta, co que chegou en solitario á meta para a alegría do público italiano.
En abril de 2010 foi suspendido preventivamente polo seu equipo, o BMC, ao estar implicado nunha investigación antidopaxe por asuntos de dous anos atrás cando militaba na formación do Lampre.
O 20 de decembro de 2012, sufriu unha caída mentres descendía a máis de 50 km/h o valenciano Coll de Rates. A caída produciulle a rotura de varias costelas e dobre fractura na perna esquerda ademais de terlle que extirpar o bazo.
Finalmente o 17 de xaneiro de 2014 saíu a sentenza do CONI, con motivo da investigación que estaban a levar contra el cando militaba no conxunto Lampre. Esta sanción foi de dous anos sen competir e 2.000 € de multa. Debido a isto o seu actual equipo, o BMC Racing puxo fin ao contrato asinado por el.
TRIUNFOS: 2005, vencedor dunha etapa dos Tres días da Panne e dunha etapa do Tour do Benelux.
2006, vencedor do Trofeo Laigueglia.
2007, vencedor do Circuíto de Flandes, dos tres Días da Panne e da Vattenfall Cyclassics.
2008, vencedor dunha etapa da Volta a España.
 2009, vencedor da Volta a Polonia, máis unha etapa.
 2012, vencedor dunha etapa do Eneco Tour.
 Outros resultados dignos de mención: 2005, segundo na clasificación xeral final dos Tres Días de Panne. 2006, segundo no GP Escalda, terceiro na clasificación xeral final da Tirreno-Adriático, terceiro na París-Roubaix e segundo nunha etapa do Tour de Francia. 2008, terceiro na París-Roubaix. 2010, terceiro e medalla de bronce no Campionato de Italia en ruta.
XIRO DE ITALIA: 2012 (103º).
TOUR DE FRANCIA: 2006 (65º), 2007 (87º), 2008 (92º), 2009 92º) e 2010 (85º).
VOLTA A ESPAÑA: 2008 e 2009 abandonou, 2012 (63º).
EQUIPOS: 2004-2009 Lampre. 2010-2014 BMC Racing Team.

domingo, 15 de xullo de 2018

RESUMEN DE LA PRIMERA SEMANA DEL TOUR DE FRANCIA

Hoy hace nueve días, que 176 ciclistas iniciaron la aventura del Tour de Francia, esa carrera enorme y bella que cada mes de julio cruza Francia de punta a punta y cambia el ritmo vital de millones de aficionados de todo el mundo.

El más importante evento deportivo iniciaba su aventura entre cunetas abarrotadas como corresponde  a una Francia ociosa y vacacional y bajo la atenta  vigilancia de un Sky que, sin maillot amarillo todavía entregado a ciclista alguno, ejercía como si Chris Froome, su controvertido  dorsal número 1, vistiese la codiciada prenda.
Pero el Tour es el Tour y ni los más experimentados se libraron en esta primera etapa de la mala suerte que acecha tras cada curva. Primero fue Froome el que, salió volando para aterrizar en la cuneta y poco después, era Nairo Quintana el que, debido a un pinchazo, perdía contacto con el grupo principal que hizo que se viviesen momentos de muchísimos nervios que, eso sí, no afectaron en absoluto a un Quick Step organizadísimo que lanzo de forma inmejorable a un Fernando Gaviria que supo mantener a raya a Peter Sagan para llevarse el triunfo y el liderato en el día de su debut en la Gran Boucle.
En la segunda etapa se demostró que la polémica reducción del pelotón desde esta temporada no evitaría las caídas. Si en la primera etapa vimos al ilustre Froome dar con sus huesos en la calzada, en la segunda, lamentablemente para el ciclismo español la desgracia se cebo con Luis León Sánchez y quizás con el escarabajo colombiano Gaviria que perdió su maillot amarillo por otra montonera en una curva dentro de la zona de seguridad de los tres kilómetros finales. Da igual 198 que 176 cuando las velocidades son altas, las fuerzas están intactas, la tensión es máxima, la carretera se estrecha a base de rotondas o las carreteras comarcales están plagadas de curvas y contra curvas. La prueba es clara. Dos etapas fueron suficientes para echar abajo la teoría de la seguridad por ser menos corredores.
Y como suele pasar en estos casos, el eslovaco Peter Sagan siempre suele ser el más listo. Por eso tras la segunda etapa salió como el nuevo líder del Tour de Francia después de habérsela ganado a un selecto grupo donde Colbrelli intento lo imposible y donde Alejandro Valverde firmaba su primer Top 10 parcial.
En la contrarreloj del lunes el BMC volvía a ser el mejor en la disciplina más exigente del ciclismo profesional por la agonía extrema desde el primero al último metro.
Tras esta victoria Greg Van Avermaet se vestia de amarillo, siendo así el tercer líder en tres días de competición.
El Sky de Froome, el Quick Step de Jungels, el Michelton de Adam Yates y el Sunweb de Dumoulin no se quedaron lejos, ya que los cinco terminaron en apenas 11 segundos. El Movistar con sus tres gallos acabo décimo a 53 segundos, lo que les alejaba un poco más del tan ansiado maillot amarillo. Pero esto acababa de empezar, por lo que todavía quedaba una buena rista de aventuras y cambios de todo tipo.
En la cuarta etapa disputada el martes, tocaba cierta relajación como era normal, solo al final de esta monótona etapa el pelotón aceleró como es norma y fue cuando el Quick Step Floors asumió la caza en primera persona y todos sus hombres se pusieron a tirar como locomotoras desenfrenadas cuando faltaba 20 kilómetros para la línea de meta, pero la carretera estrecha  y traicionera no ayudaba a que el Quick Step recibiera mucha ayuda por parte de otros equipos.
Con los miles de aficionados que se agolpaban en las cunetas impidiendo ver la distancia de los escapados que aun mantenían 25 segundos de ventaja, en el pelotón se producía el susto del día. Caida en la parte delantera del pelotón y enorme montonera. El recuento de daños dan un rápido parte: Mikel Landa, cortado. Rigoberto Uran, cortado. Ilnur Zakarin, cortado. A causa de ese desconcierto hay un pequeño parón que enseguida hace reaccionar al Sky, sabedor de que podían hacer daño a Urán y al resto, pero el escarabajo colombiano y el vasco pudieron contactar de nuevo sin excesivos problemas.. No así el ruso, que ha sido el más damnificado, en cuanto a los favoritos.
Neutralizada la fuga a falta de sólo un kilómetro para el final, era el momento de lanzar el sprint. De nuevo Sagan agazapado a la rueda de Gaviria. Greipel, por su cuenta, trataba de sorprender, pero el escarabajo incluso sin su mejor lanzador, volvió a demostrar que ha llegado a este Tour para reivindicarse como el sprinter dominante de esta nueva generación sumando así su segundo triunfo en esta edición. Hoy el maillot amarillo no cambiaba de manos y Grag Van Avermaet del BMC seguiría siendo su dueño.
La 5ª etapa del miércoles era más quebrada que las anteriores y con un desenlace tenso y nervioso que debido al último kilómetro final con casi un 5% de desnivel dejó fuera a los velocistas.
Para los que tenían dudas sobre las prestaciones de Peter Sagan, el eslovaco las disipó ya antes cuando su equipo el Bora se dedicó a abortar la fuga y cuando el maillot verde remató con su habitual calidad en la rampa final, firmando de esta forma su segunda victoria en el Tour 2018, la décima en sus participaciones en la gran ronda francesa y la 111ª de su carrera profesional. El tricampeón del mundo en la empinada llegada de Quimper dejaba atrás a Colbrelli y a Gilbert. Valverde quiso pero no pudo.
La 6ª etapa de este Tour de Francia nos regalaba la siempre bonita llegada al Mür de Bretagne, uno de esos puntos que no deciden una carrera de tres semanas, pero que si permite sacar unas primeras conclusiones que, en realidad, no son más que eso: impresiones tempraneras.
La primera semana del Tour siempre guarda trampas, sustos y a veces esos sustos lo provocan cosas absolutamente incontrolables, como por ejemplo el viento que cuando sopla de costado y con los equipos metidos en carrera como el Quick Step, con la inestimable ayuda del BMC del líder y los Sky de Froome pueden provocar momentos tremendamente tensos y más faltando cien kilómetros a meta. Nada más que el viento lateral lo permitió aparecieron los abanicos en los que varios gallos de la general, entre ellos Nairo y Landa se vieron cortados y obligados a un inoportuno calentón extra para conectar.
Pero, las trampas están donde uno menos se lo espera y eso lo vivió en primera persona Jakob Fuglsang, que tuvo una avería a poco más de 20 kilómetros de meta viéndose obligado a parar a todo el Astana en un desesperado intento por reintegrarse al pelotón. Lo consiguió, no sin un más que llamativo tras coche de todo el equipo, justo en el momento en el que el grupo principal afrontaba las primeras rampas del Mür de Bretagne.
Mientras los favoritos se miraban de reojo, Gaviria era de los primeros ilustres en verse incapaz de seguir el ritmo del pelotón. Entre los gallos no era el momento de atacarse, pero sí de ver con que carita subía cada cual para lo que pudiese venir después. En este primer paso nadie quiso moverse.
A falta de 6 kilómetros y con las espadas en alto, la carrera sufrió otro sobresalto con los pinchazos de Tom Dumoulin t Romain Bardet. El francés se pudo rehacer rápidamente, aunque perdió 26 segundos en meta, pero Dumoulin, que tiene que ser uno de los mayores peligros para Froome, se vio peleando, junto a todo su equipo, contra la locomotora del Sky, que leyó la carrera muy rápidamente colocando a todos sus hombres al frente para tratar de sacarle el mayor tiempo posible. Al final, fue de 48 segundos.
Estos ataques desataron de forma definitiva la pelea por la etapa y Dan Martin, pletórico, midió muy bien sus esfuerzos y se alzó con un triunfo sorprendente ante todos los teóricos favoritos, entre ellos Valverde que terminó tercero, volviendo a mostrarse realmente en forma.
La 7ª etapa del Tour disputada el viernes era la más larga de esta edición por lo que apenas hubo interés y donde los protagonistas del gallinero se dieron un descanso competitivo a la espera de etapas más propicias para dar el golpe definitivo. Solo a falta de los 3 kilómetros finales y dentro de la zona de seguridad fue cuando ese pelotón tranquilo que rozo la pasividad despertó de su letargo y que sirvió para que Groenewegen se apuntase  a la lista de esa nueva generación de jóvenes velocistas.
Dylan Groenewegen que supero  a los mejores hasta ahora en los sprints, Fernando Gaviria y Peter Sagan y el resto nada pudieron hacer ante la potencia de este corredor de 25 años, ya tiene en su palmarés dos etapas del Tour y diez en esta temporada.
La llegada masiva de la etapa de ayer sirvió para que Groenewegen firmase su primer doblete consecutivo en el Tour de Francia al ser el más rápido en la 8ª etapa superando  de nuevo con soltura a Greipel y a Gaviria antes de ser desclasificados por maniobres irregulares.  
Hoy Greg Van Avermaet salió nuevamente de líder en la etapa con final en Roubaix. Una etapa que algunos auguraban como que sería un infierno, otros temían por los tramos adoquinados y muy pocos ansiaban en una etapa del Tour de Francia. Pero el Tour se corre en Francia y allí los adoquines son parte indisoluble del ciclismo. El ganador del Tour tiene que ser el más regular en todos los terrenos y ahí entran las piedras de los campos agrícolas tan venerados y respetados. El pavés es estrés, tensión, destreza, suerte, polvo, tubulares pinchados, llantas reventadas, curvas traicioneras, cuerpos magullados, rostros llenos de tierra, maillots rasgados, corazones al borde de la taquicardia, ilusiones frustradas y lágrimas incontenibles. El pavés atemoriza, esconde una amenaza en cada pedrusco, pero también premia a los buenos equipos, como le ha ocurrido a Movistar. Más allá de la desgracia de Rojas, el equipo español, de los más críticos del pelotón con el recorrido, completó una etapa de sobresaliente. Valverde, Quintana y Landa encontraron siempre el arrope de Erviti, Amador y Bennatti, tres gregarios que valen su peso en oro. Asistieron a cada líder como era necesario y cuando era necesario y en el tramo final propiciaron que Mikel Landa perdiera sólo siete segundos tras caerse a falta de 32 kilómetros para la meta.
Hoy el pavés fue una tortura y a su vez condescendiente con la mayoría de favoritos, sólo se cobraron una pieza mayor, Rigoberto Urán, víctima de una caída y un pinchazo casi consecutivos a 29 kilómetros de meta. Su equipo, trabajó a destajo para minimizar daños, pero el colombiano se acabó dejando minuto y medio en meta con los favoritos.
Y como no, el pavés también fue felicidad. Conmovían las lágrimas de John Degenkolb, ganador al fin en el Tour tras cinco ediciones disputadas. Lloraba como un crío pequeño, manchado de polvo y sudor, tras superar en meta al aún líder Van Avermaet y a Lampaert, con los que se escapó a falta de 16 kilómetros.
Mañana primer día de descanso activo, el martes empieza otra carrera.

xoves, 12 de xullo de 2018

OSCAR FREIRE

Óscar Freire Gómez naceu en Torrelavega, Cantabria (España), o 15 de febreiro de 1976.
Óscar decidiu ser ciclista moi pronto e con 9 anos xa estaba apuntado á escola de ciclismo da súa localidade. Aos poucos foi incrementando a súa dedicación a este deporte e comezou a brillar no campo xuvenil conseguindo 41 vitorias.
Xa en afeccionados, en 1997 imponse no Memorial Valenciaga, a proba máis prestixiosa do campo afeccionado español. Meses máis tarde logra o subcampeonato mundial en ruta en San Sebastián e pasa a profesionais enrolado no equipo Vitalacio de Javier Mínguez.
Debutou como profesional en 1998 no Vitalicio Seguros. En 2000 foise ao Mapei Quick- Step e en 2003 fichou polo Rabobank neerlandés, onde estivo ata 2011. O seu último ano, o 2012, pasouno no Katusha. No seu palmarés ten tres Mundiais de ruta, catro etapas do Tour, unha camisola da regularidade do Tour, sete etapas da Volta a España, unha Tirreno- Adriático e tres Milán-San Remo, entre outras vitorias.
Unha das sortes nas que menos se prodigou o ciclismo español é a do ‘sprint’, se exceptuamos, claro, ao protagonista deste post, un dos mellores corredores españois da historia recente. Óscar Freire é, xunto a Alfredo Binda, Eddy Merckx, Rik van Steenbergen e Peter Sagan, o único ciclista  español que gañou tres veces a camisola arcoiris.
A súa vitoria no Mundial de 1999, en Verona, foi unha das máis sorprendentes da historia. Levaba apenas un ano de profesional e mesmo o seleccionador Antequera fora criticado por convocar a un ciclista tan inexperto, pero en ciclismo a estrada pon a cada un no seu sitio e cando o grupo dos elixidos encara o último quilómetro o pequeno de catro irmáns está entre eles.
Todos en fila, vixiantes, ata que Óscar decide tomar outro camiño; todos pola esquerda, el pola dereita. Quen é este? Os favoritos, perplexos, tardan en reaccionar, as pernas, sen dúbida, xa están nas últimas e o listo de Óscar adiantouse e míralles de esguello.
Tras o seu sorprendente triunfo no Mundial de Verona, non tardaron en chegarlle boas e millonarias ofertas de equipos; todos estranxeiros, ningún español, polo que fixo que vestise as camisolas de Mapei, Rabobank e Katusha; con eles construíu un excelente palmarés, moi recoñecido e valorado fóra das nosas fronteiras.
Na súa primeira presenza no Tour de Francia do 2002 gañou unha etapa, a terceira, con final en Saarbrücken (Alemaña).
Gañou tres veces o Mundial, pero subiu catro veces ao podio, porque en 2000 foi terceiro. Participou en oito Tours: abandonou en catro e o seu mellor posto foi un 70º en 2008.
 Competiu en nove Voltas a España, pero non acabou ningunha.
Nunca correu o Xiro de Italia.
Óscar Freire retirouse aos 36 anos de idade, acumulando un total de 78 vitorias no campo profesional. Tomou a inevitable decisión cando observou que o cansazo psicolóxico era maior que o físico.
Na actualidade, compite na súa outra gran paixón: os rallies. Ademais, é comentarista de ciclismo na cadea COPE e na súa Torrelavega natal conta cun complexo deportivo que leva o seu nome.
TRIUNFOS: 1998, vencedor dunha  etapa na Volta a Castela e León.
1999, Campión do Mundo de fondo na estrada.
2000, vencedor do Trofeo da Challenger a Mallorca, dunha etapa da Volta á Comunidade de Valencia, de dúas etapas da Tirreno- Adriático, de dúas etapas da Volta a Aragón, de dúas etapas da Volta a España, dunha etapa do Xiro da Provincia de Lucca e dunha etapa da Escalada a Montjuic.
2001, vencedor dunha etapa da Volta a Alemaña, dunha etapa da Volta a Burgos e Campión do Mundo de fondo na estrada.
2002, vencedor do Trofeo Cala Rajada-Cala Millor e Trofeo Alcudia da Challenge Volta a Mallorca e dunha etapa do Tour de Francia.
2003, vencedor de dúas etapas da Volta a Andalucía, dunha etapa da Tirreno- Adriático, dunha etapa da Volta a Cataluña, do Xiro da Provincia de Lucca, máis dúas etapas.
2004, vencedor do Trofeo Alcudia da Challenger a Mallorca, do Trofeo Luís Puig, dunha etapa da Tirreno- Adriático, da Milán-San Remo, dunha etapa da Volta a España e Campión do Mundo de fondo na estrada.
2005, vencedor do Trofeo Mallorca e do Trofeo Alcudia da Callenger a Mallorca, da Tirreno- Adriático, máis tres etapas, da Frecha Brabanzona.
2006, vencedor dunha etapa da Tirreno- Adriático, da Frecha Brabanzona, dunha etapa da Volta ao País Vasco, dunha etapa da Volta a Suíza, de dúas etapas do Tour de Francia e da Vattnfall Cyclassics.
2007, vencedor do Trofeo Pollença da Challenger a Mallorca, da Volta a Andalucía, máis dúas etapas, da Milán-San Remo, da Frecha Brabanzona, de tres etapas da Volta a España.
2008, vencedor de tres etapas da Tirreno- Adriático, da Gante- Wevelgem, dunha etapa da Volta a Suíza, dunha etapa do Tour de Francia, máis a clasificación por puntos e dunha etapa da Volta a España.
2009, vencedor de dúas etapas do Circuíto de Romandia.
2010, vencedor do trofeo Cala Millor-Cala Millor da Challenger de Mallorca, de dúas etapas da Volta a Andalucía, da Milán-San Remo, de dúas etapas da Volta ao País Vasco, de París-Tours.
 2011, vencedor de dúas etapas da Volta a Andalucía.
2012, vencedor dunha etapa do Tour Down Under e de  unha etapa da Volta a Andalucía.
Outros resultados dignos de mención: 1988, terceiro no Campionato Mundial en Ruta. 2000, terceiro no Campionato do Mundial en Ruta. 2004, terceiro na Copa do Mundo. 

domingo, 8 de xullo de 2018

COMIENZA EL ESPECTACULO DEL TOUR DE FRANCIA 2018

Al tiempo que en Pamplona se daba el primer chupinazo del comienzo de las Fiestas de San Fermín, en Francia unas horas después se vivía el otro chupinazo que anunciaba la salida al espectáculo del 105º Tour de Francia.

En un ambiente festivo, desde primera hora de la mañana de ese 7 de julio… (San Fermín), los 176 ciclistas se convirtieron en los grandes protagonistas de un Tour que ha planificado para este año un recorrido que, una vez más, reúne casi todos los ingredientes del ciclismo que, al menos esa es la teoría, debe de premiar al hombre más completo. Algunos, seguro que dirán que falta contrarreloj, y no les falta razón, pero también es cierto que, pese al perfil montañoso de la carrera, no hay exceso de altísima montaña. Sobre el papel, no cabe duda, los escaladores parten con cierta ventaja, pero no lo es menos que muchos tendrán que exprimirse en las rampas de hasta 21 etapas para sacar las diferencias suficientes como para compensar las trampas en la forma de adoquines y kilómetros cronometrados que les esperan en la primera y última semana.

Creo que este Tour estará protagonizado por los enfrentamientos entre equipos. El Movistar, tras la incorporación de Mikel Landa, la programación especial de Nairo Quintana y la recuperación de Alejandro Valverde, parte como el equipo más potente que ha presentado Eusebio Unzué en Francia en muchos años.

Todo hace pensar que Unzué decidió aceptar el reto del Sky y darle batalla allí donde los británicos se han mostrado imbatibles todos estos años. Si consigue que en el gallinero reine la paz entre los tres gallos, habrá conseguido muchas de sus aspiraciones.
En el Sky, como siempre, la orden es clara: Todos para uno y… todos para uno. Chris Froome es el alfa y el omega. Con él empieza y acaba todo. Son, lo han demostrado, un equipo compacto en el que el verbo suelto no tiene cabida, pero este año Geraint Thomas ya ha dejado caer que quiere pelear la general. El galés no ha sido tan directo como el vasco Mikel Landa. Y yo me pregunto ¿hasta qué punto llevará sus aspiraciones personales?.
A esta pelea, están invitados otros muchos aspirantes como son: Adam Yates, Romain Bardet, Tom Dumoulin, Vincenzo Nibali, Richie Porte o Rigoberto Urán, todos ellos principales aspirantes, pero, desde luego, no los únicos. Cada uno con sus defectos y sus virtudes. Quizás la mayoría de ellos, tenga virtualmente imposible el amarillo, pero cuando la carrera se adentre  en la tercera semana, cada cual estará corriendo su carrera y esas tácticas individuales pueden terminar teniendo un peso especifico.
Como siempre, el Tour de Francia promete espectáculo desde el primer momento. Los mejores vueltómanos están aquí para pelear por la general, es verdad, pero también tendremos las peleas segundarias que se inician nada más sobrepasar la pancarta del kilómetro cero, la de los sprinters, la de los jóvenes y la de los escaladores. Peleas todas ellas, que garantizan el espectáculo y la diversión.
Un precioso y genial espectáculo protagonizado por 176 hombres en este mes de verano. La máxima expresión de un deporte que siempre se caracterizó por el respeto y el aplauso unánime del primero al último.
Ahora sólo cabe esperar que el triste espectáculo visto en lo que debería haber sido una fiesta de bienvenida a los ciclistas se olvide pronto. Que la tensión y la inquina de muchos aficionados se vaya diluyendo y sea sustituida por el mayor espectáculo ciclista del mundo. Y, sobre todo, queda desear que ningún indeseable o descerebrado se convierta en triste protagonista durante los 21 días de carrera.
Chris Froome gano cuatro Tours, una Vuelta y un Giro, también fue el vencedor jurídico de una de las batallas más mediáticas de los últimos años; pero a ojos de la opinión pública y por lo visto y oído en la presentación de los equipos fue un claro perdedor. Así que su culpa esta saldada.
Que viva el espectáculo nada más y nada menos, porque esto es CICLISMO con
Mayúsculas.

domingo, 1 de xullo de 2018

TOUR DE FRANCIA 2018

Ya queda menos de una semana para el arranque del Tour de Francia y los grandes nombres que lucharán por vestir el maillot amarillo en París saben que, si a estas alturas no están donde tenían planeado estar en términos de forma y sensaciones, los 21 días de competición que tienen por delante van a ser un verdadero infierno, porque en el deporte de alto nivel los milagros, sencillamente, no existen. Las piernas de los hombres llamados a pelear por el triunfo final tienen que estar ya muy afinadas, a estas alturas de la película sólo les queda, terminar la puesta a punto con unas últimas dosis de entrenamiento, para afirmar o desmentir sus condiciones de favoritos.
A falta de seis días para el arranque de la Grande Boucle, el que más y el que menos ya tiene claro el camino que seguirá para llegar a lograr el triunfo final y subir a lo más alto del podio en París.
En el último mes de competición pudimos ver a casi todos los Gallos peleando en corrales como el Tour de Suiza o la Dauphiné, los que prefirieron dejar la competición, se centraron en los entrenamientos y en reconocer algunas de las etapas de alta montaña.
Los que evitaron usar un dorsal, fueron aquellos que llegarán a Francia tras pelearse durante tres semanas en el Giro de Italia, como es el caso de Chris Froome y un Tom Dumoulin, que jugó al despiste con su presencia en el Tour hasta hace muy pocos días. Aunque ninguno de los dos tenía previsto en su calendario participar en carreras antes de la cita francesa, el británico se decantó, efectivamente, por no acumular ningún kilómetro competitivo hasta ese día 7 de julio mientras que la Mariposa de Maastricht optó, por dejarse ver en el nacional de la contrarreloj y, en el de fondo de carretera de su país.
Los que optaron por rodarse en el Critérium du Dauphiné, fueron Vincenzo Nibali, Romain Bardet, Geraint Thomas, Adam Yates, Ilnur Zakarin o Bob Jungels. Ninguno de ellos tenía, en su calendario, ninguna cita previa al Tour una vez que el próximo domingo se baje el telón de la cita francesa, pero no es descabellado pensar que la mayoría de ellos estuvo, al menos, en los nacionales de su país.
Warren Barguil
Y, por último, tenemos a aquellos que retrasaron una semana esa puesta a punta competitiva y optaron por la siempre montañosa Vuelta a Suiza, que fue la segunda oportunidad de ver juntos a dos de los líderes de Movistar, Mikel Landa y Nairo Quintana. El otro gallo del Movistar también tenía previsto participar, pero a última hora el Movistar anunciaba que Alejandro Valverde haría un plan alternativo que pasaba por correr la Ruta del Sur, rebautizada ahora como Ruta de Occitania.
El murciano, tras no poder estar presente en la Vuelta a Suiza por un constipado, decidió tomar la Ruta de Ocittania, de menor categoría, como rodaje final antes de la ronda francesa. Era el gran favorito... y cumplió los pronósticos con un grandioso espectáculo. Tras conquistar la etapa reina de la carrera, la etapa final no le supuso demasiados problemas para el gallo del Movistar.
Alejandro Valverde llega al Tour de Francia con las mejores sensaciones posibles. 
Los tres gallos del corral de Unzue, especialmente Landa y Quintana protagonizaran uno de los grandes morbos de este Tour de Francia. El alavés ha dejado claro, por activa y por pasiva, que no volverá a supeditarse a un jefe de filas si considera que tiene opciones de triunfo y el colombiano ha repetido hasta la saciedad que el único líder de Movistar para la Grande Boucle es él.
“La carretera pondrá a cada uno en su sitio”, repiten unos y otros cada vez que son confrontados con el tema, por lo que la Vuelta a Suiza, fue la segunda vez, tras la Vuelta al País Vasco en la que compartieron la misma carretera Landa y Quintana, el interesantísimo primer asalto fue una guerra psicológica que los aficionados esperábamos con ansia. Un duelo que volvimos a vivir en tierras helvéticas el segundo asalto en el que un mejor resultado de Landa, como ya ocurriera en Euskadi (el alavés fue segundo y el colombiano, quinto), dejaría relativamente tocado a un Quintana que, no lo olvidemos, afronta en este Tour de Francia un momento crucial en su carrera deportiva y, seguramente, se juegue buena parte de su peso específico en un Movistar con el que todavía le une contrato hasta final de 2019. Pero en Suiza, el escarabajo colombiano (3º) y Mikel Landa (16º), dejan el liderazgo del Movistar muy disputado.
En medio de todo esto, encontramos a un Alejandro Valverde al que la veteranía le da más ventajas que desventajas. Por un lado, porque con 38 años ya cumplidos (diez más que Quintana y Landa) nadie pretende colocar sobre él la enorme presión de tener que ganar el Tour, pero, a la vez, su genialidad y ambición hacen que nadie se atreva a descartar por completo al murciano. Quizás esa mezcla de veteranía y su condición de gran ídolo de la afición, unida a esa manera de entender el ciclismo, quitándose de encima buena parte de la presión y la tensión que, sin duda, han tenido que sufrir, el vasco y el colombiano.
La Vuelta a Suiza tenía que haber sido la primera carrera en la que los tres gallos del corral telefónico habrían coincidido juntos, no pudo ser, algo que ahora ocurrirá directamente el día de San Fermín en Francia. A partir de ese día será la carretera quien finalmente pondrá a cada uno en su sitio. Esta situación tanto puede ser beneficiosa como negativa. Tendremos 21 días para verlo.
Junto a los dos hombres de Movistar también estuvieron en Suiza Richie Porte (1º), Steven Kruijswijk (8º), Jakob Fuglsang (2º), Tim Wellens, Bauke Mollema (12º) o Tejay Van Garderen (37º).
Rigoberto Urán
Pero hoy mismo la última hora urgente decía que: ASO tomaba la decisión firme de no permitir la presencia de Chris Froome en esta edición del Tour de Francia, un posicionamiento que la propia esposa y representante del máximo favorito a subir por quinta vez a lo más alto del podio en París no dudaba en decir con firmeza que Froome participaría.
Ultimísima incógnita que queda por desvelar a tan pocos días del comienzo. La lentitud con la que se resuelven los procesos y Chris Froome es el mejor ejemplo. Todavía no sabemos si mantendrá su victoria en la Vuelta a España 2017, por el camino, también ha ganado el Giro de Italia 2018, que le podría ser arrebatado.
El Tour de Francia vivió una convulsión en aquel 1998 y estuvo a punto de no llegar a París. La mejor carrera del mundo, que hasta entonces miraba para otro lado, como casi todos los estamentos, decidió ponerse al frente de esa lucha antidopaje, como le exigía la sociedad francesa. Había que dar el paso o morir. Desde entonces, el Tour se reserva el derecho de admisión por una cuestión de imagen. Pero esa norma entra en conflicto con otras normas. Si Froome está compitiendo, no lo olvidemos, es porque el reglamento se lo permite. El Tour ya vetó en diferentes momentos las participaciones del Astana, Tom Boonen, Manolo Saiz o Richard Virenque, pero tuvo que recular ante las decisiones de arbitraje. El Sky hoy mismo ha recurrido la prohibición a Froome. Ya veremos qué pasa esta vez. Los precedentes juegan a favor del ciclista.
Siete de Julio San Fermín…, que gane el mejor y el más limpio. Tenemos que creer en un ciclismo sin trampas, ni tramposos.

xoves, 28 de xuño de 2018

MAURIZIO FONDRIEST

Maurizio Fondriest naceu en Cles, Trento (Italia), o 15 de xaneiro de 1965.
Exciclista Italia, bo rodador e especialista en carreiras dun día. No seu palmarés conta cun Campionato do Mundo e dúas Copas do Mundo.
 Este espigado italiano foi un deses nomes sonoros que custa esquecer, aínda que lle faltou un puntiño para estar á altura dos máis grandes da súa época.
A condición de ser un clasicómano lévoulle a proclamarse dúas veces campión da Copa do Mundo, trofeo que se logra a base de acumular puntos nas clásicas.
As grandes voltas adoitábanselle facer bastante longas, pero a pesar diso logrou vencer na Volta Ciclista ao Reino Unido e na Volta Ciclista a Polonia.
O seu gran rival no corazón dos tifosi italianos foi Gianni Bugno, un corredor bastante máis completo e de mellor rendemento nas carreiras longas.
Bugno igualoulle e superoulle en 1991 e 1992, anos nos que logrou o Mundial.
O ano no que gañou a medalla de ouro no Campionato do Mundo, a medalla de bronce foi para o español Juan Fernández.
Esa carreira foi moi polémica. Ao final chegaron destacados sobre o pelotón Fondriest, o canadense Steve Bauer e o belga Claude Criquielion. Demarrou no sprint Bauer e o belga respondeulle. Ambos eran máis rápidos que Fondriest, que estaba condenado ao terceiro posto. Pero o canadense realizou unha manobra perigosa, encerrando ao belga, que acabou con Criquelion no chan e con Bauer dando unha freada. Fondriest entrou entón primeiro e Bauer segundo (a Criquelion adiantouno o pelotón), pero o canadense foi descualificado e así Juan Fernández puido subirse ao podio.
Tras retirarse do ciclismo profesional por problemas de costas en 1988 nas filas do Cofidis, continuou ligado ao mundo do ciclismo, como produtor da súa propia marca de bicicletas que leva o seu apelido Fondriest, e comentador dalgunhas probas ciclistas na televisión italiana.
Ademais da súa marca de bicicletas e de comentar carreiras ciclistas para a televisión, leva uns anos co proxecto “ Fondriest para nenos”, cuxos obxectivos é axudar aos nenos en xeral. Nos últimos anos recadaron fondos para os nenos en Haití e para o hospital de cancro pediátrico en Padova.
Profesional desde 1987 ata 1998, período durante o cal conseguiu 70 vitorias.
TRIUNFOS: 1987, vencedor dunha etapa da Volta a Catalunya.
1988, Campión do Mundo de fondo na estrada, vencedor dunha etapa da Tirreno-Adriático, dunha etapa da Volta a Suíza e do G. P. Industria e Comercio de Prato.
1989, vencedor da Coppa Sabatini e do Xiro de Toscana.
1990, vencedor da Coppa Agostini e do Xiro de Lazio.
1991, Campión do Mundo de Fondo na estrada e vencedor de dúas etapas da Volta a Catalunya.
1992, vencedor dunha etapa da Volta a Andalucía, dunha etapa da Volta a Catalunya e do Trofeo Melinda.
1993, Campión do Mundo de fondo na estrada, vencedor da Milán-San Remo, da Frecha Valona, do Campionato de Zúric, da Florencia-Pistoia, da Midi Libre, máis tres etapas, da Tirreno-Adriático, máis dúas etapas, do Xiro do Trentino, máis tres etapas, do Viro d´Emilia, da Escalada a Montjuich, máis dúas etapas, de dúas etapas da Volta a Catalunya e dunha etapa do Xiro de Italia.
1994, vencedor da Volta a Polonia, máis dúas etapas, da Coppa Sabatini, do Xiro de Lazio e da Volta a Gran Bretaña.
1995, vencedor dunha etapa do Xiro de Italia e dunha etapa da Volta a Catalunya.
1996, vencedor dunha etapa da Volta a Polonia.
1997, vencedor dunha etapa da Volta a Valencia.
 Outros resultados dignos de mención: 1988, terceiro no Campionato de Italia de fondo na estrada. 1992, terceiro no Campionato de Italia de fondo na estrada. 1993, segundo na Bicicleta de Ouro.
 XIRO DE ITALIA: 1987 abandona, 1989 (28º), 1993 (8º) e en 1995 abandona.
TOUR DE FRANCIA: 1991 (15º), 1992 (46º), 1995 abandona e en 1996 (51º).
VOLTA A ESPAÑA: 1997 (49º).
EQUIPOS: 1997 Ecoflam-BFB Bruciatori. 1988 Alfa Lum-Legnano-Ecoflam. 1989-1990 Del Tongo. 1991-1992 Panasonic. 1993-1995 Lampre. 1996 Roslotto. 1997-1998 Cofidis. 

domingo, 10 de xuño de 2018

VINI, VIDI, VINCI.

Chris Froome VINO al Giro de Italia con una preparación corta y bajo sospecha por el positivo de salbutamol en la Vuelta a España 2017 y por la paquidérmica burocracia de una Unión Ciclista Internacional (UCI), incapaz de agilizar la resolución de un expediente que avergüenza a todo el ciclismo. Los organizadores del Giro de Italia reclamaron, sin éxito, que este conflicto se solucionara antes de la salida en Israel de la primera etapa.
Chris Froome después de VER el recorrido de la edición de este año, preparo el principio de temporada realizando entrenamientos de calidad en altura, examinando impresionantes ascensiones, como la del Zoncolan y con resultados vulgares en los 17 días de competición.
Tras ver lo que los organizadores habían preparado para esta edición, decidió participar con el objetivo de VENCER, por eso el africano blanco afirmaba sentirse motivado en su objetivo de estrenar su palmarés en el Giro.
Siguiendo los pasos de Julio Cesar  en la batalla de Zela, Chris Froome también vino, vio y venció,  dando un paso de gigante para incluirse en el Olimpo del ciclismo. Ya se puede decir que es el mayor vueltómano del siglo XXI sumándose al selecto grupo de los que han vencido en las tres grandes y es el único junto a Eddy Merckx y Bernard Hinault en triunfar en las tres grandes vueltas consecutivas.
Hasta la 14ª etapa, el Giro estaba siendo esquivo, lo mismo que el relevo generacional que piden paso ya y lo tratan de tu a tu, sin miedos y sin complejos.
Pero el Guepardo africano, rodaba agazapado a la espera de las descarnadas cuestas del Zoncolan para empezar a dar esas dentelladas de orgullo y poder devolver el lustre a ese molinillo con el que lleva un lustro triturando rivales sin piedad.
El Zoncolan es la coctelera del CICLISMO en mayúsculas donde se  mezclan todos los ingredientes necesarios para elaborar un coctel monumental al ciclismo, un etapón que seguramente recordaremos durante años y que dejó como principales titulares la resurrección de CHRIS FROOME (ya se verá si pasajera o definitiva) y la consolidación de Simón Yates como el hombre hasta ese momento más fuerte de la carrera. Ese último kilómetro de persecución sin descanso, cargando de ilusión cada pedalada del joven al veterano compatriota por los túneles del tramo definitivo del gran coloso, guardan ya un sitio de honor en la historia reciente del Giro. Honor a ambos y a los que llegaron por detrás, todos demacrados tras un esfuerzo titánico, casi sobrehumano.
En ese grupo de perseguidores también estaba la sangre gélida de un Tom Dumoulin, impasible ante los acelerones del resto, trepando siempre a su ritmo sin permitirse un solo calentó y controlando una desventaja que le permitiera apropiarse de la 'maglia rosa' en la contrarreloj que faltaba.
Claro que una cosa es intentarlo y otra muy distinta lograrlo. Nadie le ha regalado al Zoncolan el calificativo de puerto más duro de Europa. Sus 10,5 kilómetros con una pendiente media del 12% y rampas máximas del 22% son una tortura hasta para los más fuertes. La persecución fue preciosa, una oda al ciclismo, pero también un ejercicio de impotencia para Yates, sediento de gloria, ansioso al final por sumar su tercera victoria de etapa. No logró atrapar a Froome y aunque sí consiguió meterle tiempo a Dumoulin (30 segundos), era consciente de que no había hecho todavía ni la mitad del trabajo.
Toda la épica se condensó en la celebración de Froome al ser consciente de que Yates ya no iba a superarle. Exultante sobre la bicicleta, como si fuera la primera vez en su vida que ganaba, emocionado y feliz después, casi al borde, las lágrimas de felicidad. Humano en la victoria como lo había sido en el fracaso durante los 13 días anteriores de este Giro, desbordado por las emociones tras tanta adversidad tras su positivo por salbutamol en la última Vuelta y esa sospecha que ya jamás se quitará de encima.

Froome con esta victoria alcanzaba el primer peldaño de la escalera que le llevaría a la cima del podio frente al Coliseo Romano.

Llegaba la 19ª etapa y Chris Froome soñaba seguir los pasos del emperador Julio Cesar en la batalla de Zela, pero era consciente que para estar en lo más alto del podio vestido de rosa y levantar el trofeo en Roma había que vencer a todos los gladiadores.

Esta etapa fue la clave del éxito. El Sky dinamito la carrera en el inicio del Finestre para organizar el posterior ataque de Froome. Un demarraje clásico, un homenaje al ciclismo de antaño. 80 kilómetros por delante  del 'robot autómata' que siempre se guía por los watios de su corazón. Un hito que sobrepasara los muros del tiempo y formará parte de la historia del ciclismo, puesto que el emperador del Sky logró aventajar a todos sus rivales y alzar los brazos para vestirse de rosa en Jafferau. 
El 'sterrato' de la Cima Coppi, era terreno de culto sagrado del ciclismo mundial. Nada de lo que había ocurrido en las 18ª etapas anteriores conservaba su vigencia. El botín de tres semanas de agónico sufrimiento se escurrió como arena entre los dedos. Quedaba un día en el que, al fin, el anticipado mano a mano entre Chris Froome y Tom Dumoulin ya no cobraría el protagonismo esperado. Líder el británico, tras una jornada memorable, con 40 segundos de renta sobre el holandés, todo quedaba al albur del dictado de las laderas del Tsecure, el Saint Pantaléon y el definitivo Cervinia, tumba para uno y paraíso para el otro. 
El hasta ahora 'maglia rosa' Simón Yate ya no jugaría la última partida, absorbido por su propia agonía en esa Colle delle Finestre que adopta el nombre de Cima Coppi. Las malas sensaciones que mostró el día anterior en Prato Nevoso se convirtieron en una tortura insoportable. Pocos desfallecimientos semejantes se recuerdan de alguien que había dominado una carrera como lo había hecho él. Pero el combustible se le agotó antes de tiempo, entregando la cuchara a más de 80 kilómetros, derrotado por los acontecimientos y la estrategia del mejor Froome de siempre.
El adalid del ciclismo más científico, ese que consagra los datos extraídos del túnel de viento y no conoce más fe que la del potenciómetro, demostró que pesa más su orgullo de campeón que el método extraído del laboratorio del Sky, Froome en la 19ª etapa eligió  el ciclismo de siempre, el de la épica más descarnada. El de las misiones imposibles que se convierten en realidad, una materia más habitual de contemporáneos como Vincenzo Nibali y Alberto Contador, una forma de correr desconocida hasta ahora para el tetracampeón del Tour. La maquinaria de Dave Brailsford trabajó a pleno rendimiento hasta rendir a Yates y después Froome se despidió del mundo, con un ataque a 80 kilómetros de meta que nadie iba a ser capaz de neutralizar.
Por detrás de él, Dumoulin tiraba de sangre fría para avanzar con su ritmo constante y pesado. Sólo encontraba a ratos la ayuda de Reichenbach, gregario de Pinot que conectó en el descenso. Descolgado también Pozzovivo, a Dumoulin sólo le acompañaban Carapaz y Miguel Ángel López, pero ninguno iba a prestarle su rueda, conscientes ambos de que el único que tenía algo que defender frente a Froome era el holandés.
Mientras Dumoulin tiraba como un mulo, por delante avanzaba el guepardo africano, sin más compañía que su insaciable ambición. El emperador del Sky podría haber arrojado la toalla tras una primera mitad de Giro para el olvido. Nada tenía que demostrar, ni reproche posible, pero sí mucho que perder, con su quinto Tour en el horizonte a la espera del 'caso salbutamol'. Pero Froome no se rindió y tampoco se conformó con alcanzar el podio. Si tenía una opción de ganar, la iba a aprovechar al máximo, y eso es lo que hizo.
La diferencia crecía entre todos los grupos mientras se superaba el Sestriere. Yates, que ya perdía más de 20 minutos, era historia de este Giro. Todo se concentraba en Dumoulin y Froome, en esos 2 minutos y 58 segundos que el holandés conservaba a su favor. A pie del Jafferau, la última ascensión de tan histórica jornada, Froome gozaba de una ventaja de 3:21. En la cima, sumando las bonificaciones, fue finalmente de 3:23, con Dumoulin acusando el esfuerzo de la etapa. La inmensidad fue para Froome. El Giro, con una diferencia a favor del británico de 40 segundos ya seria insalvable.
La victoria con suspense hasta que no se resuelva el conflicto generado por el positivo por salbutamol, llevo a esa  mueca de estupor de Mauro Vegni en la ceremonia de entrega de la 'maglia rosa' a Chris Froome. El director del Giro teme una incómoda repetición de acontecimientos. Una maldita mancha en una fenomenal carrera que no se merece una posible corrección de resultados. El triunfo del británico, debido a la lenta y compleja maquinaria administrativa de la Unión Ciclista Internacional UCI, puede convertirse en una nefasta noticia para la imagen de la ronda italiana.
Si condenan a Chris Froome, el escándalo será monumental al erosionar no sólo la credibilidad del número uno del ránking, sino también a todo el ciclismo.